Music
Thank you very much.
Psikiyatri dalında tüm önde gelen İtalyan editörlerle birlikte birçok yayını var.
En son çalışması İngilizce olarak yayınlanan Paranoya Liderlik ve Başarısızlık Arasında diye 2015 yılında yayınlanmış.
Ve paranoya konusuna bireysel psikiyatrik seviyeden girip konuya daha sonra sosyoloji ve politika seviyesine incelenmiştir.
İmkansız denilecek bir şey anlatacak şimdi bize Dr. Paolo Chianti.
Ruh ve materialist indirgemecilik krizi konusunda konuşma yapacak.
Thank you.
Çok teşekkür ediyorum beni davet ettiğiniz için.
Ayrıca misafirperverliğiniz için, ülkenizin güzelliği için.
Hepiniz için çok teşekkür ediyorum.
Hepinize çok teşekkür ediyorum.
Öncelikle psikolojide materialist indirgemeciliğin başarısızlığına dair ünlü genç taltı psikoloji.
Kurt Kofka'dan bir alıntı yaparak başlamak istiyorum.
Şöyle diyor, materyalist çözüm şaşırdıcı şekilde basittir.
Tüm problemin hayali olduğunu söyler.
Maddenin ya da varoluşun üç hali diye bir şey yoktur.
Madde, hayat ve zihin yoktur.
Sadece bir şey vardır.
O da kör şekilde dönen atomlardan oluşan maddedir.
Bu atomlar çok yüksek sayıda olduklarından ve ellerindeki zamanın uzunluğundan her türlü kombinasyonu oluştururlar ve bu kombinasyonların arasında bizlerin hayvanlar ve insan olarak adlandırdığımız kombinasyonlar da vardır.
Bu onların teorisidir.
Bu görüş bilimsel değildir.
Aslında bir inançtır, materyalistlerin inancıdır.
Materyalizm, materyalizm dogmalarına sıkı sıkı tutunan kilisenin yükselmekte olan bilim karşısında gördüğü yenilgiden dolayı buna bir tepki olarak doğmuştur.
Bu duruma şahit olan nesil teknik problemler karşısında bilimi uyguladıkça, bundan dolayı ve bunun başarısını gördükçe bundan dolayı kendine fazla gururla, kendine fazla güvenir hale gelmiş ve huşu hissini kaybetmiştir.
Eskiden vandallar ya da kalvinistler yani barbarlar düşmanlarının en kıymetli eserlerini nasıl yok ettilerse, materyalistler de insan felsefesinin ortaya koyduğu, ancak onların dar anlayışlarının kavrayamadığı öğelere karşı nefret geliştirdiler.
Öyle ki onlara göre bir filozof olmak hakaretti, inançlı olmak ise muhatap olunmayacak bir kişi olmak anlamına geliyordu.
Kofka'nın Darwinizme karşı örneğin argümanları vardır.
Örneğin şöyle diyordu, teleolojik açıklama tuzağına düşmek kolaydır.
İletişimin sonuçlarına bakıp bunu bir sürecin nedeni olarak kullanabiliriz, görebiliriz.
Yani bir sürecin biyolojik olarak faydalı olduğu için ortaya çıkacağını söylersek, söylemek bu kendimizi korumamız gereken bir anlatım tarzıdır.
Bundan kaçınmalıyız.
Çünkü bir sürecin biyolojik avantajı süreç tarafından açıklaması yapılması gereken bir etkidir.
Ve avantaj süreci açıklamak için kullanılamaz.
Neurologlar genelde indirgemecidirler ve genelde bircidirler, yani monistirler.
Klasik anlatımda materyalist bircilik, vücut ve zihnin aynı olduğunu öne sürer.
Kimlik teorisine göre zihin ve beden arasında tam bir haberleşme vardır.
Onlara göre acı çekmek ya da sinirlenmek gibi psikolojik durumlar ya da mental durumlar, belli neronların, sinirlerin birbiriyle etkileşiminden başka bir şey değildir.
Yine bu materyalistlere göre subjektif olayların beden seviyesinde, objektif olaylar içinde özümlenmesi gerekir.
Yani onlara göre acı hissi yalnızca bir nörobiyolojik olaydır.
Yine zihin bu ana akım materyalistlere göre beyin aktivitesinin bir yan ürünüdür.
Yine bu çok kaba bir indirgemeciliktir ve materyalistler bile buna karşı çıkmaktadır.
Mesela iki materyalist yazardan alıntı yapacağım.
Mark Johnson şöyle diyor,
Hiçbir sorgulama metodu tek başına iç içe geçmiş, vücut, anlam ve zihin fenomenlerini anlamak için ihtiyaç duyduğumuz bilgileri bize sunmayacaktır.
Yani insanlar bir gün tür olarak bilinç kapasitelerini kaybetmedikleri sürece, bizler açıklama yapmaya çalışmaktan asla vazgeçmeyeceğiz.
Başka ne bekleyebiliriz ki?
Çünkü tüm açıklamalar dünyamızı anlamaya yönelik.
Sonuçta bu açıklamaların tamamı anlam çıkarma, sorgulama ve düşünce gibi beden temelli kapasitelerimize bağlı olarak bizim tarafımızdan değerlendirilecektir.
Başka bir alıntı okumak istiyorum.
Alberto Oliviero şöyle diyor,
Neurologlar, beynin farklı mekanizmalarının doğasını açıklamayı amaçlamışlar.
Ancak bu mekanizmaların iş birliği yapma şekline ve bireysel aktivitelerin toplamı olmayan, zihni ortaya çıkaran etkileşimlere fazla dikkat vermemişlerdir.
Zihin çünkü bundan fazlasıdır ama onlar ona dikkat etmemişlerdir.
Neurologlar, duygusal mekanizmaları, onların altında yatan nörotransmitterleri ve bununla ilgili sinir merkezlerini tarif ederken duyguların klasik yönüne bakmamışlardır.
Örneğin duyguların anlamına, uzak deneyimlerle ilişkilerine, varlığımızın anlamına katkılarına, amaçlarımızın yönlendirmesine ya da benzeri yönlerine hiç önem vermemişlerdir.
Bu nedenlerle bazı zihin teorileri, nörobilimsel bulguları dikkate alsa da, filozofların ve psikologların baktığı zihin, genellikle nörologlar tarafından tarif edilenden farklıdır.
Nörolojik bilimdeki gelişmelere rağmen ya da belki de bu gelişmeler nedeniyle, objektif ve sübjektif arasındaki tezatlık hala devam etmektedir.
Anakın fizikçiler tarafından verilen koşul, tek taraflı aşağıdan yukarı bir süreçtir.
Onlara göre sinir sistemi en üst seviyesinde zihinsel özellikler üretir ve hatta onlara göre zihin ayrı bir varlık bile olmayabilir.
Ancak zihinsel acı ya da sıkıntı göz önüne alındığında, bu teori pek de inandırıcı değildir.
Bir kişinin kendisine olanlar nedeniyle acı çekmesi durumunda, meydana gelecek nörobiyolojik modifikasyonlar ikinci derecede olacaktır.
Bu nedenle, daha önce bahsettiğim aşağıdan yukarı tek yönlü süreç, iki yönlü bir sürece dönüşür.
Zihin kendisiyle etkileşim içine girer ve zihinsel aktivitenin ürünleri, zihnin oluşumuna neden olan fiziksel yapıyı etkiler.
Bu teoriyle, günümüzde geleneksel fizikal isterimlerle tarifiye mümkün olmayan bazı fenomenleri açıklamak da mümkün oluyor.
Örneğin, hipnoz sonucu vücutta kabarmalar görülmesi,
stigmata ya da vücudun belli başka yerlerinde telkin ya da hipnotizma yoluyla meydana gelen iritasyonlar, cilt iritasyonları,
maternel izlenimler, canlı sistemler üzerinde uzak zihin etkisi gibi aşırı psikofizyolojik etki fenomenlerini,
bunlar arasında gerçekleşen ölüme yaklaşma deneyimleri de yine bunlara benzermiş.
Ama anlam, amaçlılık, bilinç gibi yerleşik özellikleriyle bilincin kendisi dahil olmak üzere günlük şuurlu, ruhsal yaşamın merkezi fenomenleri de bunlara dahildir.
Bu kavram kesinlikle naif değildir, gayet gerçekçidir ve modern fizikteki son gelişmelerle mükemmel bir uyum içindedir.
Örneğin, ünlü kuantum fizikçisi Henry Stubb, kuantum fiziğin çıkarımlarını zihin-beyin teorisi için kullanılacak sistematik bir girişim haline getirmiştir.
Stubb'a göre, nörotransmitter moleküllerin sinaptik yarıya bırakıldığı egzositos süreci gibi aşağıdan yukarı işleyen mekanik prosesler, ki buna süreç iki adını veriyoruz,
kuantum prensiplerinin gerektirdiği tüm belirsizlikleri de bünyesinde toplamaktadır.
Tek başına işlediğinde süreç iki aynı anda çok farklı beyin durumlarını meydana getirir ve bunların hepsi aynı anda potansiyale sahiptir, hepsi aynı anda olabilir.
Aslında kuantum prensibine göre gerçekte olan, en azından kısmen temelde farklı bir karakterdeki ikinci bir süreç, yani süreç bir tarafından belirlenmektedir.
Bu süreç von Neumann'a göre, von Neumann tarafından özellikle bireyin entelektüel iç yaşamı olan insan zihninden ortaya çıkan ya da ona yol açan bir süreç olarak nitelendirilmiştir.
Bu etkiler fiziğin kendisi tarafından herhangi bir şekilde tanımlanmamış olması nedeniyle tamamen özgürdür ve bağımsızdır.
Dolayısıyla kuantum dinamiklerini tamamlamak için bilincin kendisi gerektmektedir.
STAP'a göre bilinçli ruhsal aktivite yukarıdan aşağıya doğru ve tabiatı gereği yere dolmayan bir tarzda çalışır.
Bu şekilde süreç iki tarafından sunulan pek çok olası yapı içerisinden büyük ölçekli beyin aktivitesi yapıları seçilir ve bunlar uygulanır.
Bu global aktivite yapıları doğal bir şekilde zihinsel aktivitenin nöral yapılarına denk gelir.
Dolayısıyla materyalistleri oldukça zorlu günler bekliyor.
Amerikalı psikiyatrist Edward Kelly, Virginia Üniversitesi'ndeki bir ekibiyle birlikte deneysel ve teorik seviyede iki kitap hazırladı.
Irreducible Mind yani indirgenemez zihin ve fizikçiliğin ötesi isimli iki kitap.
Bu kitaplarda Myers'ın yolundan gidiliyor, bazı araştırma konularına daha geniş bir şekilde bakılıyor ve psikoloji ile psikiyatrik bilimlerin dahil olduğu ve şimdiye kadar parapsikoloji olarak tanımlanan fenomenler de bu çalışmaya dahil ediliyor ve bir özet ortaya çıkarılıyor.
Bilimde teoriler gözlemlere ve yeniliklere adapte edilebilmelidir.
Eğer teoriye uygun olmayan bir gözlem yapılıyorsa, teoriye bunları göz ardı etmemelidir, bunlara göre şekillendirilmelidir.
Kelly'e göre bilimin kalitatif gelişimi teoriye uygun şekilde gelişen gözlemlerden değil, nitelikleri dolayısıyla ana akım teorileri çürüten beklenmedik fenomenden kaynaklanır.
Çünkü ancak bu şekilde yeni bir teori oluşabilir.
Beklenmedik bazı fenomenlerin klasik fiziğin tahtını sallamasında olduğu gibi ruh konusunda da bu durum geçerlidir ve aynı şey burada da olabilir.
İnsan ruhu alanında ruh madde ilişkisini ve gerçeğin kendisi hakkındaki hakim teoriyi reddeden birçok fenomen olduğunu görüyoruz.
Kelly, 130 yıldan fazla bir süre boyunca çeşitli deneysel parapsikoloji araştırmalarının topladığı bu tarz fenomene dair deney ve gözlemlere atıfta bulunuyor ve şunları söylüyor.
Söz konusu olaylar şu anda kabul edilen fizikalist ilkelere göre bu olayların gerçek ön seziye dair ana teorileri alt üst eden daha sansasyonel olaylardan da bahsetmiştir.
Örneğin gelecekte olacak olayların önceden bilinmesi vakaları buna örnek olarak verilebilir.
Bazı olaylarda orijinal deneyim ki bu deneyim genelde canlı bir rüya şeklinde olur, orijinal deneyim sonrasında kişinin gördüğünü söylediği olay meydana gelir.
Kelly ayrıca ölüm sonrası hayatı dair de çok fazla delil sunar.
Bunlar beden ölümünden sonra...
The research area on post-mortem survival concerns also the so-called apparitions,
in which the percipient may see an actual visual apparition, hear a voice, have a dream, or simply feel the presence of a loved one
at or near the time that the agent is undergoing serious or fatal injury at some physically remote location.
Bob Rosenberg has built in about the subject and archive of more than 700 individual cases.
Famous neuroscientist Koch, who has worked for 20 years with a Greek co-discoverer of the DNA molecule,
has recently shocked the scientific community by publishing his belief that consciousness probably does not reside exclusively in the brain,
but it is an essential manifestation of reality.
This view, known by philosophers as panpsychism, today finds its highest expression in the scientific theory of consciousness
of neuroscientist Giulio Tononi, in the past collaborator of super-materialist Edelman, Nobel Prize winner and co-writer of the book
A Universe of Consciousness, How Matter Becomes Imagination.
Tononi has outlined in 2004 and then developed later the so-called integrated information theory, ITT.
According to this perspective, consciousness is a fundamental property, such as mass and charge.
Wherever there is an entity with multiple states, there is some consciousness.
A special structure, like human nervous system, is needed to gather much of it, but consciousness is everywhere.
It is a fundamental property.
This theory, so distant from the initial purely materialistic mainstream approach,
is now subject to serious consideration by the neuroscience world, being based on empirically quantifiable assumptions.
The implications are vast and unthinkable until today.
The mathematical value of the information integrated into a network, known as phi,
is greater than zero in every living cell, each electronic circuit,
even in a proton consisting of only three elementary particles.
Physicists, like Wheeler, have laid the foundation for an understanding of a completely new reality,
in which matter, laws, and physical constants of nature, and the whole universe,
are best described, not in terms of physical objects, but through processing of a fundamental dynamic information.
Quantum mechanics suggest that at the deepest level of nature, the entire physical universe is interconnected.
Could the total information of the universe be integrated in some deep sense?
Is the universe in some way conscious of itself?
Are we ourselves, with our separate and cooperative individual consciousness,
the way in which the universe is conscious of itself, as astrophysicist Carl Sagan stated?
Mystery and all are part of our lives and accompany us through all our transformative experiences.
Materialistic reductionism only distances us from the truth.
Thank you, doctor. Thank you very much.