Muzika
Rënimi i darvinizmit dhe vërteta e kryimit.
Zanafila e jetës
Muzika
Një njëri që jeton gjithësin, në cilën jeton, do të ndeshë 250 miljard galaktika,
se cila prejtyrës tërhon në vetë vete rrët 300 miljard dyje,
edhe se cilin nga këto sisteme madhështore vepron në përpudhje me ligjet posaxme edhe me një regull të përpikt.
Muzika
Eksiston një plan, një konstruksion edhe një baraspesh në shdo pjesë të gjithësis.
Muzika
Të ka zë një vëndfare të pa përfilshmë në këto univers s'ka që të gjënë.
Por dha jo ka një sistem të ndërtuar në mënyrë të përkruar, që përfshinë në kujlibrat delikate dhe jash zakonishtë ndërlikuar.
Nëndryshe nga gjdo trup tjetër që lortë njohë, atmosfera dhe si përfaqe e sajë mundësojnë jetën.
Uj, i cilin bulon pjesën më të madhët si përfaqe së dhongës, është një nga elementet themelor të jetës.
Amplitudet e temperaturës, vetit orbitale si dhe si përfaqe e tokës, të gjitha këto të regojnë qartë se këj planet është përcaktuar si i veçantë për jetë.
Planetu jë është vëndi një vitaliteti kompleks të mahnitëshmë dhe të gjërë.
Miliona loje bimësh edhe kafshës nga më të ndryshmet jetojnë në tokë një harmonijit të përkryjë.
Kjo harmonij është aqe përshosu, sa që është në gjëndjet mbjetoj e pacenuar në qoftë se nuk ndërhyjnë, në të që lejmish që njët njërëzorë.
Por si lindë në këto sisteme dhe këto qënjët gjallë?
Kur studuhan qënjët e gjallë në tokë, duhet vërrehet mirë një ndërtimi qartë dhe i planifikuar.
Gjdo gjë e gjallë është dhe pa istur me sisteme tepër të ndërlikuara, të cilët i mundësojnë asaj të luaj rolin e vetë brënda sistemit të përgjithshmë me gjitha aftësit e saj.
Për dirisa jeta, qënë ka e planifikuar, e sistemuar dhe organizuar, atere ajo pa tjetër duhet ketë një kryuas edhe kër kryuas ja ka bërë vetën të njohur njërzimit qështë në filimet e botës.
Aji është Allah, Zoti, një dhe i vetëm, i cili kryoj qiejt edhe tokën nga është dheja edhe i cili dha formë gjithshkaje që gjëndet në to.
Teoria evolucionit e cila u parashtrua në shekullin e 19-ë mëhonë këtë të vërtetë të qartë të kryimit.
Kjo teori amëndësot se lojet në tokë nuk janë kryuar nga Zoti, por edhe në si rezultat një procesit u dhequr tërsisht nga rastësit.
Themelua si kësaj teoria, ishte një naturalist amator, i kjojtur Charles Darwin.
Darwin je prezentoj këtë teori në librin e ti, prej ardhja e lojeve që ubetua në vitën 1859.
Libri Darwinit pati një sukses të me një hershë, por populariteti i ti i kushtohi më shumë implikimit ideologik të librit se sablerës të i shkencohë.
Idete Darwinit siguruan bështetjet konsideruashme në filozofin materialiste, e cila mëhon të eksistencen e Zotit.
Themelua si materializmit dialektik.
Karl Marx je kushtohi Darwinit, librin e ti i kapitali, duke shkruar në kopertinën e ti.
Charles Darwinit nga një admirua si devoqë.
Teoria e Darwinit arsueton se gjitha lojat kanë rjedhur nga një para ardhës i përbashkët nërmjet nërushimeve dëvoglë, gjithë një në rritje në periudat të gjatë a kohë.
Darwinit nuk paracitja s'një fakt të bazuar për të provuar këtë pretendim.
Sigurisht edhe i vetë, ishte i bindur për eksistencen e fakteve të shumëta, kje bënin pavlefsh me teorin e ti.
A i e pranon këto në librin e ti, në një kapitut të titullu, Vështirsit e teoris.
Darwinit shpresonte se këto vështirësi do të mund ka përseshin nga zbulimet e reja shkendësore.
Por në të vërtet, përparimet në shkendës do t'i idhni në posh një nga një me argumentat qarta pretendimet e Darwinit.
Darwinit parashtroj se gjitha lojat evoluan në mënyrë të pandër prerë nga një para ardhës i përbashkët.
Por si e rrdi në jeta jo gjallese parë?
Ervini nuk e shroj fare këtë pyetin në librin e ti.
A i madjas që ishte indërgjeqëshmë se kjo pik përbënd të një nga përgënjështrimet më të mëdhatë të teorisë të ti.
Si pas konceptit të shkendësës e në deprimitivet të kohës të ti, mendoj se jeta kishte një strukturë shumë të thjeshtë.
Si pas një teorije të quajtur, generimi spontan, e cila ishte shumë populore që nga mesjeta,
mendoj se qënjet e gjalla mund të lindin let nga materja pa jetë.
Aso kohë, mendoj se bretkosat mund të lindin vetvetiu nga balta,
ndërsa mikrobet nga beturinat u shimore.
Ma dje u zhvilluan dhe disa eksperimente interesante për të provuar këtë teorije.
Kështu në një reckë, lihej një dorë grur, edhe nga një përzjeri e tilë, pritej të lindin mi.
Po kështu u morën për bazët e krimbat e shfaqunë një co këmishi për të pretenduar se jeta mund të lind nga materja pa jetë.
Por më vo, nuk uptua se gjalla esat tila nuk formoheshin vetvetiu,
por lindin nga larva mikroskopikët deposituarat e këmishin nga misat.
Në kohën e Darwinit, besimi se mikrobet mund të lindin let nga lëndët pa jetë, ishte shumë i zakonshëm.
Por 5 vjetë pas botimit e libret për jardhja e lojeve, biologu i njohur frances, Louis Pasteur,
po dhiposh në mënyrë shkendësore këto mite që shërbenin si bazë evolucion.
Pas tëri pas studimeve të gjata edhe eksperimentimeve të shumë të arriti në këtë përfundim shumë të rëndësishin.
A mundet që materja të vetë organizohet jo, sot nuk njihet as një rëthan si pas të cilës,
ndo një mund të vërtetoj se qënjet mikroskopike kan ardhur në bot pa prinder që të përngjasojnë atyre.
Evolucionisti i parë që u morën me tezen e zana filës e jetës në shekullin në njëzet,
ishte biologu rusë, Aleksandr Opari.
Qëlimi ti ishte që të shpjegoj se si mundi të linë të qëliza e pare gjallë,
që si pas teorisë e evolucionit pretendohet këtë qënë përharësia gjitha qënjive gjallë në vitët 30.
Oparini formuloji një numër të orishë për të reguar se si mundi të lindi qëliza e pare gjallë rastësish nga materja pa shpjernë.
Me gjitha të përpjekjet e ti përfunduan me dështim edhe vetë Oparini ju deshta pëhonte.
Për fatë të keqë, origjina e qëlizës mbetet një qështje që aktualisë,
është aspekti më jërët i gjithë teorisë e evolucionit.
Evolucionistët që pasuan Oparini drejtuan e kryen eksperimente për gjithë një shpjegim si pas teorisë e evolucionit për originën e jërës.
Mëj famë shmi gjithë këtyre eksperimente vë ndërmon nga kimisti amerikanë, Stanley Miller.
A i përftoj disa molekula organikët të thjeshta nga shkrepje një reakcioni në gazet,
të cilat si që pretendon të a i, nduat kishën egzistuar në atmosferën primitive të tokës.
Në atë kohë këtë eksperimente u vlerësua si një provë shkjendësore për evolucionit,
por më pas doli se nuk që e spakti shka e tilë.
Zbulimet të më vonshme të reguan se gazet të përdorën e eksperimente ishin shumë të ndryshme nga gazet që kanë qenë të pranishëm në atmosferën e hershme të botës.
Vetë Milleri, më në fund pranoj pavleshëmërin e eksperimenteve të ti.
Shto përpjekje evolucioniste në shekudin e një zepë për që pjeguar zanafil në jetës ka përfunduar me dështim.
Jeffrey Bada, profesor i Gjo Kimis edhe një avokat pararoj i teorisë evolucionit,
e dëshmon të fakt në numrin e shkurtit të vitit 1998 të revistas Earth,
një nga botimet periodike pararoj të literaturës evolucionistë.
Sot, ndërsa pëllëm shekullin e një zepë,
ne endë përbalemi me problemin më të matë të pasgjithur që kishim kur gëmë në shekullin e një zepë.
Si nisi jetën të të të?
Qërso kaku mëj mafë përbalë evolucionit,
është struktura e pabesueshme dhe tejet e ndërlikuare që lizës e gjallë.
Shdo gjë e gjallë në tokë është përbër nga që liza,
me për masa afërsishtë sa nje e qinta e milimetrit.
Nisa që njetë gjalla përbëhen për një që lizët vetme,
me gjitha të, edhe këto organizma një që lizor janë jash zakonish kompleks në ndërtimet e tyre.
Ato kanë funksionit të ndërlikuara për të mbjetuar,
ma dje dhe motor të vegjil për televizor.
Në kone Darwinit, nuk një e kjo strukture ndërlikuara që lizës.
Me mikroskopët primitiv të atyre kove,
që lizat në gjanin si tishin paka shumë njolla paveqorit veçantë.
Si do qoftë, mikroskopët të fuqishëm elektronik të ndërtuar rrëthmesit shekullit 20,
filluan të zbulojnë se sa komplekse edhe se sa organizuar ishtë në të vërtet që lizat.
Ata zbuluan një kompleksitet edhe organizim që nuk mund të ishtë në rezultati rastësisë.
Një qeliz e gjallë përbëhet nga mira pjesë të imta, të cilat funksionojnë në harmoni.
Për të bërë një krasim, brënda në qeliz ka centrale elektrike, fabritat të teknologjise lartë,
një sistem kompleks të ruajtjes e informacionit,
sisteme masive të kujtesës,
a rafinerit për sosura me një membran qelizore,
në duke të vetvetishme,
e cilja kontrolon qëfar hyn dhe qëfar del nga qelizat.
Me qëlim që qelizat të mbjetoj,
duhet që gjithë këto organe të jetojnë një konsisht,
është e pa mundur që një sistemi t'il indëlikuar dhe kompleks të këtë lindur së rezultat i rastësivë.
Sot asë edhe laboratori me indëlikuar nuk ka mundësi të prodhoj asë një qeliz të vetme nga materja pa jetë.
Në të vërtet, kjo është plëtsisht e pranuar të jetë e pa mundur
edhe përpjekjet për të produar qelizat gjalla nga materja e vdekur jam braktisur të shma.
Por teoria evolucionit pretendon se kjo sistem të cilin njeriu me gjithë intelijensën,
dianë edhe teknologjinë nuk mund të ariprodoj, lindi rastësisht.
Sir Fred Hoyle, një matematikan dhe astronomisht qurë angles,
është pjegon pa mundësin e një diçka jetë t'il me një shemur.
Rastësia që format më t'larta të jetës mund të kenë lindur rastësisht,
është dhe krasuashme me rastësin që një shtërngat që frynë në për një depo vjetërsinash,
të mund të montoj një avion Boeing 727 nga materialet që gjëndë në të brënta.
Biokimia moderne në të një të nko,
ka zbulua në ndërtimin e pa imaginuashme dhe kompleks të molekullës ADN-as.
Struktura ADN-as u zbulua në vitin 1955 nga dy shkencëtar,
James Watson edhe Francis Crick.
Zbulimi tyre tregoj se jeta ishte shumë më ndërlikuar
se se e kishin imaginuar gjdo kush më parë.
Me gjithë se një evolucionisti deklaruar,
Francis Crick, i cili mori qmimi Nobel për këtë zbulim,
dëshmonë se një strukturë si ADN-a nuk mund këtë lindur kur nga rastësia.
ADN-a është një molekullë gjikante që gjëndët në bërthamën e qelizës.
Gjithë dëllësi e ndërtimit fisike dhe fiziologik të një qënije të gjallë
është e koduar në këtë spiralet të dy fishtë.
Gjithë të dënat për trupin ton nga njërë e syfët
dheri tek struktura organeve të brëndshme
dhe tek format e funksionet e qenizave tona
janë të programuarën në seksionet të quajtur agen në ADN-a.
Kodi ADN-ës përbëhet nga vargu i katër bazëve.
Në qofë se e mendojmë se cilin nga këto bazës si në shkronjë,
atërë ADN-ëja mund të krasohet me një bank të dënash
të përbër nga një alfabet prej katër shkronjës.
Gjithë informacioni për një qenje të gjallë
është i ruajtur në këto bank të dënash.
Në qofë se do të donim të shkruanim në letën
informacioni që gjëndë të përbër në ADN-a,
një gjë e tilë do të hanë të rreth një milion përbër.
Kjo është barabart me një encyklopedij 20 her më të madhe
se encyklopedia Britanike,
e cila është një nga librat më të mdhejt
akumulimit e informacionit në botë.
Ndërkaqë, kjoj informacioni pabesueshëm
është sistemuar në një bërtham të vockën
të kjelizave tonat,
me për masa rreth njët mitën e milimetrit,
është përlogaritur si një zingjira dënëje
i mjaftueshëm për të mbushur një lukë qaj,
ka një kapacitet që është i barabart
me të gjithë informacionin që mbaktin
të tërë librat e shkruan në njëhet.
Nuk ka dyshim
përse një strukturët t'il mahnitse,
kur nuk mund t'jetë formuar rastësisht?
Teoria evolucionit e cile e shikon
për jarri në jetës të tjeshtë si rezultat
të kojqidencave dhe të mjarrijeve të rastit
nuk është e aftë të shpjegoja zgjë
për balë kompleksitetit që ditëshmë të adënas.
është e qartë se adënoja,
që liza edhe gjithë që njët e gjalla
janë produkt i një kryimit lertësuar dhe të përkryer.
Për deri që një kryimit t'il eksiston me të vërtet,
atër e duhet të eksistoj edhe një kryos
i cili ka një fuqi, një die
edhe një urtësi të amëshuar.
Të cila do që një e gjallë që vëzhgojmë në naturë,
shojmë se qëfar forëse madhështore ka kryuësi.
Se cila nga milionat e qënjë edhe të lojeve të gjalla
është një ve për arti.
Edhe si qdo ve për arti,
në bënd të njohur artisti
të cilit i detyronë eksistencën e vetë.
A i është Allahu,
zotë i tokës,
i qijave edhe i gjithë shka i që gjëndët në dërme të turë.
Muzika
Pas pa kohë, kopeja do të përbëhet kryesisht nga individ të fuqishëm edhe të shpejt edhe të ngaftët do të bjenë prej.
Mirë po kjo mekanizm, nuk bënë që drerët evoloj, a i nuk i transformon ato dhe lojt të tjera, për shëmbull në kuaj.
Seleksionimi naturor, vetëm sa eliminon individ të dobet të pa aftët dhe të sëmur, si dhe i siguron vazhdimësin edhe shëndetin një lojt veçantë.
A i nuk ka asë një fuqie evoluusë.
Edhe vetë Darvini ishte i bindur për këtë qështje.
Për këtërësye, a i pohoj në librin prej ardhja lojeve se, për zjedja natyrore nuk mund të bëja zgjën, deri sa të mund të ndodhin dryshimet e përshtashme.
Në lidhje me lindhjen e kushteve të favorshme, Darvini undikua thell nga njeri prej bashkozve të ti, biologu frances,
Lamark
Lamarku mendon të se qënjet e gjalla, i alinin si të rashgjim të i pare të fituar a brezave të ardhshëm.
Si pas mendimit Lamarkut, gjirafat evoluan nga kryesa që unë gjanin drerën.
Qafat e tyre u zgjatën nga brezin në brez, duko u përpjekur të arinin degët më të larta për ushqim.
Lamarku e gjithashtu besonte se në qofë se antarvet një familje u priten krahët disa brez areshtë, atere pas disa kohosh, foshnjët e tyre do të lindin pa krahë.
Darvini ndikuar shumë nga këto shëmpuj, doli me një pretendim edhe më të guzim shumë.
Në librin e ti, prej ardhja lojeva, e argumentoj se disa areshtë duke u përpjekur të gjuaj në ujë, u shëndrua në balena.
Por qëtë dy, si Lamarku, ashtu dhe Darvini i gabohëshën, ide të tyre ishë në kundrështi me disa ligje themelore të biologjisë.
Në kohën e tyre, genetika, mikrobiologjia ose biokimia nuk eksistonin fare si degë të biologjisë.
Dhe ligjet e të rashgjimnis nuk një eshin aspak.
Në të vërtet, Lamarku dhe Darvini mendonin se ti pare të rashgueshme përqoheshin me antë gjakut.
Bëshka këtë këti nivelli primitiv të shkencës në atë ko, skenarët imaginarët të teorisë e evolucionit nuk shieshin aspak si të quditësme.
Tezat e Darvinit patën një ndikim të madhë në rrethet shkencësore të kohës.
Por me gjithë të, Darvini ishte i dëshpëruar.
Në kapitullin vështirësit e të rësis, a i shkruan.
Në qofë se do të mund të provohi se ka eksistuar në një organi ndërlikuar,
i cili të mosjet formuan nga modifikimet të shumëtët një pas njëshmë edhe të thjeshta,
atër e teoria ime do të dështon të pjotsisht.
Druajtjet e Darvinit u vërtetuan me një erë pas dhe kjesti.
Ligjet e trashgimnistës zvulluara nga një botanist austriaki,
quajtur Gregor Mendel, bënë që të shëmbën pohime të Lamarkut dhe Darvinit.
Shkenca e genetikës, që u zhvillua në filim të shekullit të njëzet,
provoj se nuk ishin veqorite fituara fizike,
por vetëm genet ato të cilat trashgoheshin në brezat e më vonshë.
Ky zvullim qërtësoj se një skenar,
si pas të cilit veqorite fituar akumulojnë brez pas brezit,
edhe më pas jelin lojet të ndryshme gjelesash,
ishte i papranuash.
Me fjalët të tjera,
nuk gjëndet asë një variacioni trashgueshin për mekanizmin e propozuar nga Darvinit,
të përzgjedjes natyrore nga i cili mund të zgjidet ndo njëjitit.
Rjedhimisht,
teoria evolucionit e hedhën nga Darvini është përmbysur në fillim të shekullit 20.
Të gjitha përpjekjet e tyre nga evolucionistët të shekullin e 20,
nuk bën gjëtjetër,
veq konfirmuan se përzgjedje natyrore nuk ishte asë një fuqji evolucioniste.
Një evolucionisti njëpër,
paleontologu angles,
Colin Patterson,
e pranoj një dishkat të tilë duke thënë.
Askush nuk ka prodhuar endë një specie me antë mekanizmave të përzgjedjes natyrore.
Askush nuk i e shafruar endë kësaj edhe shumica argumentave të kohës,
por neodarvinizmin cilën rrët kësaj qështje.
Shkenca e shekullit 20,
ka të reguar gjithashtu se në qënjët e gjalla,
gjëndën sisteme dhe organet pa isura,
me mekanizma tepër të sofistikuar.
Të sisteme dhe organet nuk do të funksiononin në qoftë se atyre,
do të mungon të qoftë dhe një përbërësi vetëm.
Kjo karakteristik e quajtur kompleksiteti i pare duktuashëm,
i jetës është provë,
se këto struktura duhet kënë lindur me njëherë dhe plotësish të formuarë.
Këtë faktë hedhë poshtë në mënyrë të prerë,
pretendimin evolucionistë,
se qënjët e gjalla u zhvilluan gradualisht nga përzjedhja naturore,
në përmjetë ndryshimeve të voklja gjatë kohmeve.
Kërë bëj qartë se mekanizmi i përzjedhjes naturore i propozuar nga Darvini,
nuk ishte as një fuqie evolucioniste,
i thtarë të ti judeshtë të bënë një ndryshim themelor në teori.
Përveç konceptit të përzjedhjes naturore,
ata shtuan një mekanizm të ri të quajtur mutacion.
Mutacionet janë alternime,
ose shëformime që ndodhin në ADN në qënjëve të gjalla,
në të shumë të në rastëve si rezultati ndikimeve të jashme të tila si rezatimi ose veprimi kimik.
Tani teori evolucionit pretendon se qënjët e gjalla janë ndar nga njëra tjetra
dhe janë zhvilluar si rezultati mutacionetve.
Kjo nuk mund jetë e vërtet, pas i mutacionet,
vetëm sa e dëmtojnë informacionin në ADN
edhe i sielin pasoja negative një qënje njërzor.
Deri tani nuk është vëzhguar asni mutacionit dobishëm,
qoft në naturë, qoft në kusht e laboratori.
Për deri sa mutacionet nuk shtojnë informacion të rinjë genetik,
atër është dhe pamundur për qënjët e gjalla
që të mund të përfitojnë organet të reja me antë mutacionetve.
Asni zvaranik nuk mund të përfitojnë do njëherë kra,
as edhe një krijes pasu nuk mund të zhvilloj syt me antë mutacionetve.
Për dekatet të tëra, evolucionistët vështruan qënje të ndryshmet gjalla
edhe kundërve primin e tyre ndaj rezatimeve dhe substancave kimike
në përpjekje për të përfituar mutacionet favoshme,
ajo që dilë të gjithë një në përfundimin e tyre
ishte vetëm krijesat pa afta, të meta ose shterën.
Eksperimentet e panumërtat zhvilluara me mizat e frutave
kanë treguar se ndikimet e mutacionetve nuk sielin përfitime,
por për më tepër janë shkatruese dhe vdekjeprurse.
Mutacionet prishin kodin e përkryjër të adënës,
se një qënje e të gjallë edhe e kthejnë atë,
në një anormalitet natyror.
Kjo është arsye që profesor Richard Dawkins,
një nga mbrojqësit në emër të teorisë evolucionit në kone sotme,
heziton të jap një shembul të vetëm që shton informacionin genetik.
Kur i është bërë kjo përëtje, a i ka heshtur?
Profesor Dawkins,
a mund të jep një shembul të një mutacionit genetik,
ose të një procesi evolucionist në cilin mund të shihet një rritje informacionit në gen?
E vërteta është shumë e qartë.
Jeta ka një ndërtim të ndërlikuar të tilë që nuk mund të shfaqet rastësisht.
Një orë mekanike nuk mund të formohet si e rezultati grumbullimit të rastësishtëm të ingranajeve,
edhe në të njëjtë në ko, eksistenca e saj provonë se eksiston edhe një orë bërës i mëqë.
Po kështu, jeta mishëron një ndërtim madhështor që provonë eksistenceni një kryuës i cilje kryojatë nga së gjëja.
Mëmbarë gjithësia është rezultati një kryimit për sosur e pas një të metë.
Urë tësia e mëshuar, fuqia dhe dhja e kryuësit e shfaq vetë vetën në shdo gjë që i ka kryuar.
Madhë dhe vetë kryimit njëriut është një mrekuli e cilë është palosh faktin se teoria evolucionet por opatët për të fshirë nga skena.
Mëra
Mër segë
Mëra
PYM JBZ
A i që i e piknisje në gjithë shkallë, a i që i dhuron trajtën i gjithë shkallë, të ti janë emrat më të bukë, gjithë që është në qie edhe në tokë, i thurin lavdia ti, a i është i gjithë fuqishme, më i urti gjithë gjukues.
Dëshmija e fosilepë
Në shekullin dhe 20, teoria evolucionit u hodhë poshtë, jo vetëm nga biologia molekular, por edhe nga paleontologia ose shkenca e fosile.
Dëri më tani, nuk është zbuluar as një fosil në mbështetje të evolucionit në gjitha gërmimet e ndërmara në gjdo kënë të botës.
Fosilet janë mbetit ose skeletet të qënjeve gjalla që kanë jetuar në të kaluarën.
Struktura e skeletet të qënjeve gjalla, trupet e cilve izolohen shpejt nga ajri, mund të ruen të padumtuarë.
Këto mbetje në japin të dhona për historinë e jetës në tokë.
Kështu pra, është ruajt e fosileve që ofronë për gjigje shkencore për qështjene prej ardhjes të qënjeve gjalla.
Teoria evolucionit pretendon se të gjitha qënjeve gjalla rjedhin nga një para ardhësi përbashkë.
Si pas kësaj teoria, zanafila e qënjeve gjalla ka ishtë të ndryshme erdi si rezultat të ndryshimeve të vogla edhe të vazhdueshme gjatë një periude shumë të gjatë kohë.
Teoria argumenton se në filim lindën qënjeve gjalla një qelizore.
Të cilat më pas, gjatë cindra milion vitëve, u këthyën në përkatsisht në jo vertebroru, jo ore dhe peshqë.
Mendojët se më vonë, këta peshqë dole në tokë dhe u këthyën në zvaranikë.
Historia vazhdojnë mëtej dhe thotë se shpendët dhe gjitarët ka ndal nga zvaranikët.
Që ky pretendim të jeti vërtet, duhet këtë pasur shumë lojet të ndërmjetme që të lidhlin një loj me një tjetër.
Për shambut, në qofë se zvaranikët me të vërtet ka në evoluar në shpendë, atëhere duhet kënë egzistuar krijesat pa numërta gjusëm zvaranikë, gjusëm shpendë në një ko ose në një tjetër.
Këto krijesat të ndërmjetme duhet kënë pasur organë e jo të plota edhe gjusëm të zhvilluara.
Darvini i quajti këto krijesat të supozuara, forma kalimtare.
A i e dinte se me qëlim që të mbështes të teorin e vetë, mbeturinat e këtyre formave të ndërmjetme duhet të gjëndëshin në regjistrim e fosilë, në prejardhje në lojeve a i shkryon.
Në gjofë se teoria ime është e vërtet, atële duhet kënë egzistuar pa tjetër lojet pa numërta të ndërmjetëm,
që i lidhdin shumë gusht të gjitha lojet të njëtit grupë së bashku, edhe si pasoj, të dhëna për eksistencën e tyre të parë mund të gjëndën vetëm në përmbetjet fosilë.
Me gjitha të Darvini i shte ndërgjeqëm se në mbetjet fosilë nuk eksiston të asnjina këto format të supozuara si përndërmjetme.
Kjo është arsye që i kushtoj një kapitull të veçant këti problemi në librin e ti, aty shtroje dhe këto pyet i shqetsuese.
Në qofë se disa loje, kanë riedhur nga disa loje të tjera, me antë ndryshimeve të voglë, përse atëhere nuk shojmë ku do format pa numër të kalimtare?
Por përderi sa si pas kësaj të orie, format të pa numër të kalimtare duhet kënë egzistuar se zbënë, atëhere përse nuk i gjejmë ato në numër të pa ku fizuar në kore në tokus.
Darvini ha menëson të se këto forma kalimtare do të mund të zbulohëshin kur të studioj më me kuides materiali fosil.
Më vonë, evolucionistët që e pasua në të studuan shtresat geologike në përgjith botën për 120 vjetë edhe kërkuan për këto fosile që mungonë.
Të gjitha këto përpjekje përfunduan me dëshpërim të matë.
Format kalimtare të imaginuar nga Darvini mbetëm vetëm kaqë, sa jes të imaginatës.
Palentologu angles, Derek Agee, e pranon këtë faktë, me gjitha i esh vetë një evolucionistë, duke thërën.
Qështë janë grijet sepse në qoftë se në studioj materialin e fosileve me imtësi qoftë në nivel të rëndë ose të lojve,
së do të gjenim as një herë dhe në as një rastë evolucion gradual, por shpërthim të me një hershëm të një grupi në kuris të një grupi tjetëki.
Shtresa maj lashtë të tokës në cilën janë gjetur fosilet që një vetë gjalla,
është ajo e kembrianit, e cila ka një moshtë vlerësuar në rreth 500-530 milion vjetë.
Ndërsa në shtresat më të vjetra se kembrianit, lukëshihem fosile,
tas një krijese tjetër përveç atyre pak organizuar një qilizore.
Me gjitha të në periudhën kembrianë, shfaqen papritu lojët ndryshme.
Më shumë se 30 tojë jo vertebrore si kandilidetit, yullidetit, trilobitet edhe kërmit dalin në pa krejt papritu.
Këto që njetë gjalla, kanë sisteme shumë komplekse të trupit,
si sistemi i qarkullimit të gjakut, apo organe shumë të ndërlikuar.
Për shëmbull, syri një trilobiti është i përbër nga qindra organet të ndërlikuara
që unë gjasojnë piteve të hojeve të bledve.
është një mrekulli i krejini.
Kërë syri i parë që ka lindur në tokë, edhe që hedhë pa 200 poshtë në mënyrë të prejrë pretendimin e darvinit
se jeta ka evoluar nga forma më primitive, drejtë të ndërlikuarës.
Por më tepër, struktura në forma të hojeve të bledve së syri të një, triobitete,
kanë bjetuar që prej 530 milion vjetësh pas një ndryshim në vetë.
Insektet e sotëm si bledet edhe pilivesat, kanë të njëjti në ndërtimë syri,
si edhe triobitet.
Si pas teorisë evolucionit, lojet duhet kene evoluar nga forma paraekzistuase,
por përseri nuk njëhet në një form tjetër e ndërlikuar jetese,
që të ketë eksistuar për para triobiteve dhe lojive të tjera të epokus kembriane.
Speciet kembriane u shfaqin e jetë krejt pa pritur, pas një para ardhës.
Një përkrasi mirë njohërit teorisë evolucionit,
zoologu angles, Richard Daunkis,
nësjel dëshmine më poshme për këtë qështja.
Dukët si kur speciet e kembrianit ishin thjeshtë të kultivuar aty,
pas një histori evolucionit.
Kjo situatë sigurisht që e hedhë poshte orinë evolucionit,
sepse Darwinin librin për e ardhës e lojeve shkëruan.
Në qofë se një numuri madhë speciesh,
të cilat i përkasin të njëjtës gjinia ose familje,
me dëvërtet kanë filuar jetën pa pritmas,
kjo do tishtë e vdekje prurse për teorinë e rjedhjes e lojeve
në përmirësimet e vogla, në përmjet për zjedhjes natyrore.
Kjo goditje vdekje prurse,
që e frikson të Darwinin,
vjen nga periuda kembrianë,
pikërisht me filimin e registrimit fosilë.
Në gjithë e shtresat fosilë,
pas kembrianit,
loje të gjalla gjithë një shfaqen pa pritmas
edhe plotësisht të formuara,
loje të kryesore si peshit,
amfibët, zvaranikët,
shpendet dhe gjitarët,
edhe qindra mirë loj të ndryshme brënda tyre,
të gjitha u shfaqen pa pritur,
me struktura kaqë të qarta.
Nuk gjëndët,
asë dhe një forme vetme kalimtare
në dërmjetë grupeve,
si që imaginonin evolucionistët.
Që fakt është dëshmi e kërtë,
se gjitha loje të themelore u kryesur në se cili veqë nga veqë nga Allah.
Paleontologë e evolucionistë, Mark Czar Theski, e dëshmonë këtë faktë si më poshë.
Problemi me imalë për vërtetimin e teorisë ka qënë regjistrimi fosilë.
Kërë regjistrimë, kur nuk ka të reguar variantet e gjurëmve të ndërmjet me të imaginuar aprej darvinë.
Në vënd të tyra, lojet lindin edhe zhduke në mënyrë të befasishme, edhe kjo paregullësi ka nëzitur argumentin e kryimit,
si pas të cilit, gjdo specie është kryuar nga zotit.
Për më tepër, nuk ka asë një ndryshimë, ndërmjet fosileve cindra miliona vjeqare edhe pasardzve të tyret kove të sotme.
Për shëmbu, një peshka qenë 400 milion vjeqare edhe një peshka qenë i ditve të sotme, kanë saktësishtë njëjtë ndërti.
Po kështu, nuk ka asë një ndryshimë, ndërmjet një milingone 100 milion vjeqare edhe një milingone të sotme,
ndërmjet një pilives e 135 milion vjeqare edhe një pilives e të kove tona,
ndërmjet një breshke deti 100 milion vjeqare edhe një breshke deti bashkohore,
ose ndërmjet një lakurici nate 55 milion vjetësh edhe një lakurici të kove modern.
Kjo pra do të thotë se gjitha kryesat edhe lojet e gjalla janë kryuar nga zoti i vetëm
edhe nuk kanë pësuar asë një evoluim pas kryimit të tyre.
Nga nga tjetër, ka patur edhe pak fosilet të cilat qenë propaganduar si forma kalimtara nga evolucionistët,
por që më vonë doli se nuk ishën aspekt të tila.
Njën nga format më të rëndësishme të pretenduar as i kalimtare,
ka qenë fosili i një peshku të quajtur koelakant.
Për vitëm e rad, evolucionistët pretenduan së kjo kryes,
e cila një e vetëm në materialin fosilik, kishte karakteristikat njëta me kafshët që banojnë në tokë.
Ata argumentonin se ajo kishte këm primitive dhe një mushkrit e zhvilluar mirë.
Këto pretendime evolucionistët për koelakantit u paracitën si fakt shkendësor.
Madje vizatime imaginare që paracistin këtë kafsh të zvarit e një tokë nga ujë ufutën dhe në tekstet shkollore.
Evolucionistët pësuan një goditje të rëndë,
kur një shembul i gjall i koelakantit, që mendoj të ishte shdukur si loj,
u kap në Oceanin Indian në vitin 1938.
A të ere u pa, se i peshk nuk ndryshon të aspak nga peshqit e ditve tonë.
Për kundët pretendimeve të evolucionisme,
koelakantit nuk kishin asë këm dhe asë mushkri primitive dhe që ishte më keqja,
ajo kafsh që mendoj të pregatiste vetë vetën për të bërë kalimin nga detin e tokë,
në të vërtet ishte një peshq që e tonë të vetëm në ujrat e thellat o që anëve,
duke mos ju afruar kur më shumë se 180 metra si përfaqës e ujtë.
Një form tjetër e pretenduar si kalimtare,
ka qenë një shpend fosili,
quajtur Archeopteryx.
Për dekatet të tëra,
evolucionistët argumentuan se kjo kries ishte një ndërmjet
se ndërmjet zvaranikve dhe shpendve.
Me gjitha të,
fosili i shtatë i ksaj kafsh e izbulua në vitën 1992,
të regoj se kjo kries kishte një sternum,
do të thotë eshtërën e krarorit të domozdoshme për muskujt e fluturim.
Kjo provoj se kafsh e ishte një shpend fluturua si për kryrë.
Pretendimet e evolucionistëve për thojnë
si këthetra në krate Archeopteryxit,
gjithashtu dështuan për derisa strukturet të tila
o zbuluan edhe në zojtë të sotëm si hoacini.
Paleontologu të Harwardit,
Stefan J. Gold, një nga mbrojësit më të mdhejtë të teorisë evolucionit,
ju deshtë pranoj se Archeopteryxit nuk mund konsideroj
si një form kalimtare.
Kur studiojmë strukturet e grupeve të ndryshmet kafshve,
mund të vejmë rejë,
se është e pamundur që ndërmjet tyret këtë ndodhur një proces evolucionit.
Për shumbull është e pamundur për peshqit të cilët kanë sistemin e tyret frymarjes,
të jashqitjës, strukturën muskulore dhe metabolizmin,
doksishtë projektuar për tjetuar në ujtë dhe jenë transformuar në kafsh toksore duke dal nga ujtë.
Edhe grupe të gjelesave që jetojnë në tokë janë po kështu,
shumë të ndryshme nga njëri tjetët.
Evolucionistët pretendojnë se shpendet kanë evoluar nga zvaraniket.
Me gjithë atë, zvaraniket janë me gjak tëftot,
ndërsa shpendet janë me gjak të ndrot.
Trupi i shpendve është imbuluar me pupla me instrukturët të ndërlikuar,
ndërsa trupi i zvaranikve është imbuluar me luspa që nuk kanë asgjën të përbashkët me puplet.
Zojtë kanë një sistem mushkërish që është krejti ndryshëm
nga gjitha kafshët e tjera që jetojnë në tokë.
Vetit aerodinamiket kravët shpendve nuk mund të shpjegohen në asgjë mënyr nga evolucion.
Êshtë e pa mundur që krahët të jenë zhvilluar graduarisht si pas pretendimit evolucionistve,
sepse një krahë gjusëm i zhvilluar nuk përbëndojnë një përparsi,
por për kundrasi, një dizavantaj vdekjeprurës.
Evolucionistët pretendojnë gjithashtu se disa zvaranikë u shëndrua në gjithar,
por edhe këto dy grupet gjalesave ndryshojnë shumë shpet nga njërë tjetëri.
Zvaranikët shumohen me ves, ndërsa gjitharët i lindin pas arsit e të tërë.
Në krasin me luspat e zvaranikët, trupi i gjitharëve është imbuluar me gëzofë.
Mekanizmi leaktacionit është specifik vetëm për gjitharët edhe evolucionistët nuk mund të shpjegojnë kur origin në të të.
Të përbalur me këto të vërtetat qartësuar nga materiali fosil,
evolucionistët e drejtuan gjithë vë mondin e tyre në pretendimin se njeri u ka evoluar nga kryesat të njashme me majmunit.
Dëri mësot kanë jetuar 6500 loje të ndryshme majmunës, shumicat cilve janë zhdukur.
Kafkat e këtyre majmunve të zhdukur të mdhajt e vogla qofshin,
përbën një burim të madhë për evolucionistët për të ushtruar lirë shumë imaginat në tyre.
Duke i radhitur kafkat e këtyre lojve të majmunve të zhdukur nga më e vogla të këmë e madhja,
si dhe duke shtuar edhe disa kafkat e racave të zhdukur e njerëzore në këtë seri,
evolucionistët thurën një skenar të evoluimit të njerit.
Roli mëjërëndësishmi këti skenari ishtë dhënë specijes majmunit të zhdukur të quajtur Australopithecus.
Fosili i par, Australopithecus, u gjetë në vitin 1924 nga një paleontologi quajtur Raymond Dart.
Qëtëhere, evolucionistët ngritë një hipotezen se kylloj majmuni,
emri cilit do të thotë majmuni jugor, është një qënje që i njëson njeriut.
Me gjithë të, kur krasohen skeletet e Australopithecus edhe shimpazes,
shijet se nuk ka si ndryshim të rëndësishëm dërmjet të dyve.
Por bal këti fakti, evolucionistët hodhën hipotezen se Australopithecus ka ecur drejtë në bitë dy këmbë,
ndryshën nga majmun të tjerë.
Por anatomisti i famshëm, Lord Sully Cuckerman,
si dhe profesori Oxnard, i hodhën posh me faktët të pretendime.
Në të vërtet, Australopithecus ishte thjesht një loj shdukur majmuni.
Nga në tjetër, fosilet e përfshira nga evolucionistët në nënklasifikime imaginare si Homo erectus.
Homo ergaster, apo Homo sapiensi lasht, në të vërtet, u përkasin racave të ndryshme njërzore.
Po të studion me imtësi këto fosile, shihet se skeletet e tyre janë qenësisht njëjta me atot njërzve që jetojnë sot.
Mos përputhjet e vetme, janë pak ndryshime strukturore në kafkat e tyre,
por ndryshimet të tila gjëndën edhe në racat të ndryshme njërzore që jetojnë sot në tokë.
Palentologu i famshëm evolucionistë, Richard Liki,
pranonë se ndryshimi me skafkave të klesifikuara si Homo erectus edhe atot njëri u të sotën është vetëm racionali.
Liki thotë,
Këto ndryshime në base nuk janë më të shquara se ajo që farshohim ndërmjet racave të veçanta geografiket njëri u të sotën.
Mbrojtja e vetme, që u kam bajtu revolucionistët për kundër gjithë këtyre fakteve shkencore, është vetëm një gjë.
Propaganda
Skenari pa bazi evolucionit njërzor, i është imponuar publikut me antë vizervimeve imaginare që shfaqe në botimet e evolucionistëve.
Në këto tablo, kriesat me trup të mbuluar me qime dhe tipare majmuni, stolisën me nëmkuptimet motiveve të njashme njërzore edhe jepet për shtypja se këto forma kalimtare, gjusëm njëri, gjusëm majmun, vërtet kanë egzistuar dikur.
Herë pas herë, bëjmë vizatime që paraqesin fotot qastit nga jeta shëqërora e këtyre kriesat.
Këto piktura që orientuese futën në një renditjet veçant për skalitur një skenar të evolucionit njërzor në nërgjegje në shëqëris.
Edhe në botimet më të famsh me shkencore, shpesh duken mashtrimet të tila të quajtura rekonstruksione dhe vërtime imaginarit për mës familjare të bëra nga frymzimi i tyre.
Fëqia imaginuese evolucionistve nuk është e kufizuar në vizatimet sa juara dhe në modelin.
Ata shkojnë edhe më larkë edhe gjirojnë filma në cilat luajnë kriesa imaginare gjusëm njëri edhe gjusëm ajmun.
Por me gjitha të, të gjitha këto përbëjnë veç se një mashtrim të kuluar.
Prova e vetme që kanë në dorë në përgjithsi nuk është asgje më tepër se pak fragmente të një kafke ose të një kërciri këmpe.
Flokët, lëkura, hunda, veshët, busët apo të i pare të tjela të fytyrës një qëndje njërzore nuk mund përcaktohen nga skeleti.
Evolucionistët i modelojnë këto indet të but që nuk len asnjë gjurë vetëm për tja përshtatur qëllimeve të teorisë të tyre edhe për të produar rekonstruksione imaginare për revistat të tyre.
Ernest Hutton nga Universiteti Harawart thotë se këto vizatime nuk kanë asnjë vlera i shprehet.
Êshtë e mundur që të modelosh në kafke në një neandër talasi, t'i pare të një shim pazeja edhe me poashlejtësia dhe përvijimet e fytyrës një filosofia.
Këto restaurimet të hamënsuar atë lojve të lashtat njeriu shumë pak për të moston as pak vlerë shkencore edhe janë të prirua vetëm për të mashtruar publiku.
Evolucionistët shkojnë haqë largë në këtë temë, sa që mundën edhe të sajojnë fytyra shumë të ndryshme për të njëjtë në kafke.
Tri konstruksionet krejtë në ndryshme të bëra për fosilin e quajtur, zinja në tropus, janë një shëmbulli famshumë që të regonë se sa të vendosur janë evolucionistët për prodhimin e këtëre maskave të reme.
Evolucionistët nuk punojnë vetë me truket e vizatimet edhe të modelimit.
Disa herë, atë bëjnë dhe mashtrimet që limshme.
Me i famshmi i këtëre mashtrimeve, është fosili i Pildownit, i paracitur në Anglinë në vitin 1912, nga një evolucionisti qëjtur Charles Downson.
Ky fosili u paracit të muzeum si forma më rëndësishme kalimtare në dërmjet majmunit dhe njeriut për më shumë se 30 vjetë.
Ekspertët cilet e ristudjuan fosili në vitin 1929, sëbuluan se e i kishte qënë një mashtrimi produar nga një gjithja një noful e orangutangu në kafkën i njeriut.
Një form tjetër kalimtare falsifikuar nga evolucionistë, ishte njeri ujnë e braskës.
Ky u gatua më 1922, bi bazën e një dhëmbit të vetën fosili.
Ata nuk në glizhuan që t'i vinin ati një emur latin, ekspozim.
Espero Kupitegus, Harold Koki, apo të bëjnë tablo imaginare në lidhje me të.
Shpejt u zbulua se dhëmbi i cili kishte qënë burimi i frimzimit për shpikje një njeriut të në braskës në të vërteti përkiste një demit e egrë.
Edhe shumë kafkat të tjera fosilesh që janë paracitur si dëshmi madhështore për evolucionin, kanë dështuar një dhe nga një.
Njeri u në ndërtalit u paracitë si provë me 1856 dhe u hodhë poshtë me 1916.
Njeri u pildownit u paracitë si provë me 1912 dhe u hodhë poshtë në 53.
Zinja Tropusi u paracitë si provë me 1915 dhe u hodhë poshtë me 1916.
Arama Piteku u paracitë si provë me 1964 dhe u hodhë poshtë me 1917.
nëna...
1511 në të fëllrosunen...
Një një një një një
Në fakt të vërteta, të cilën evolucionistët mundohen ajtë shumë të amohojnë dhe të afshehin, gjëndet parasyve të gjithëve
Lojet linden krejt pa pritur edhe në mënyrë të përkryrë në tokë, do me thënë ata u kryuan
Kryuës i hynorë, i cili sundon në bitë gjithë natyren, i kryoj të gjitha specjet me të i pare të tyret veçanta dhe të përsosur
A i kryuës hynorë, është Allahu, zoti një dhe i vetëm
A i është zoti qjeve i tokës edhe i gjithë shkaje që gjëndet nërmjet të tyret
A është në treinë mëizik shad Swee i ba dhe të bëjmë
Beëndrëne
Një një një një një një një
O njëri, që të mashtërojti ty nda i Zati tënë që të kryojë, të mbrojti, të dhurohi harmonia dhe të formësoj në mënyrën që të dëshirojë?
Një një një një një një një.