PYM JBZ
Mënekullia e ndërtimit qelizës
Teoria e evolucionët u zhvillua nga Charles Darvini në mes të shekullit të 19-ë mëdhjetë.
Ajo periullë ndryshonë të shumë nga esotpja, përsa i përket nivellit mersishtë varëfër të shkencës edhe teknologjisë.
Shkencëtarve të shekullit të 19-ë mëdhjetë, u duajtë punonin laboratorit të thjeshtë me paisi e shumë primitim.
Me aparatet që egzistonin asokove, ata e kishin të pamullur edhe të shikuarit e bakterjeve.
Për më tepër, shkencëtarve të ishin ende në ndikimin e shumë bestutnive të ruajtura që nga mesjeta.
Për një nga këto bestutni ishte se jeta kishte një form të thjeshtë.
Duka u këthyër pas, te ka Aristoteli.
Kë besim mbrante idem se jeta mund të linë të vetvetiu.
Nga mbledhja rastësore e materjes pa jetë në një mjetis të labësht.
Ndërsa zhvillon të teorinët i, Darvini unë bështet në idenë se jetan bështet e mbi një strukturë të përcështë.
Biologë të tjevë të cilët pranuan dhe mbrojtën teorinë e Darvinit, me ndonin në të njëtën mënyrë.
Për shëmbullë, mbrojtë si më i madhi Darvinismit në Gjermani, Ernest Hecli,
pa ndechte se qeliza e gjallë, e cila mund të shihe i vetëm në formën e një njëllët zez nga mikroskopë të asajkojë,
kishte një strukturë të jetë të thjesht.
Në një nga artikujt e ti, a i referohet qeliza si një kokër e vogël e thjesht e përbër nga kombinimi i albuminizuar i karbonit.
Teoria evolucionit të mbështetin në supozimet të tila.
Për njërë të teorisë evolucionare, si Hecli, Darvini dhe Huxley,
mendonin se jeta kishe një formë shumë të thjesht,
edhe se kjo formë të thjesht mund të linte vetëve tjo, si pasoj e rastësis.
Gjithë sësi, nga boheshe.
Në një 150 vjetët që kanë kaluar që nga kohë e Darvinit,
në shkensë edhe në teknologi, jërhe edhur hapa viga.
Shkensëtarës vulluan strukturën e kjelizës,
së cilës Hecli i referohi si një kokër e vogër e përbër nga kombinimi i albuminizuar i karbonit.
Ata panë me hampi se struktura në fjalë nuk është asë pak e thjeshtë, si që mendojnë më parë.
U zëpullua se që lisa ka një sistem shumë të ndërlikuar edhe të pa imaginuashim për kohën e Darvinit.
Një shkensëtar i shua i biologjisë molekulare, Michael Tent,
bën analogjine më poshtme për të përshrua lojnë e strukturës që kanë që një nisa.
Për të kuptuar realitetin e jetës, ashtu si shna është të shpalosur në biologjie molekulare,
duhet të smadhojnë një qelizë një mi milion herë,
të një një sa ajo të arritë diametrin 20 km dhe të i përngjaj një anije gjigande kosmike aqë të madhe,
sa të mbuloj një qytet të madhe sa Londra apo yok.
Ajo që ne do të shihni më pas, do t'ishtë një objekt me një ndërliku e shmëri edhe ndërtim të hëllësishëm të paparë në një herë.
Nësi përfaqin e qelizës, do të shihni miliona hyrënë si vrimat ansore të një anijet madhe kosmike cilat hapen dhe mbyllën
për të lejuar një rymë të vazhduesh me materialesh për të rjedhur branda dhe jashtë.
Nese do t'hynim në ndënjë nga këto hyrënë, do t'gjëndeshin në botë në një kompleksiteti magnetës edhe të një teknologijet për kryer dhe t'jashtë zakonshëm.
Michael Denton, evolucioni një teori në kryes.
Tani leti hapim edhe leti japim jet analogjisa njës kosmike të profesor Dentonit edhe të shojim më nga afor kompleksitetin e qelizës.
Filmi
Uhtimi yn fillon me hormonet që kërkojnë një qelizë të përshtashme për vetën.
Ohtimë
Kërënë përënë
Kërën përënë përënë përënë
Nëse një materialit dëmshëm, si përshëmbull një virus përpikët të vyjë në portën e qelizës, situatë në ndryshon.
Portën e qelizës analizon materialit, skullon që e ishtë i dëmshëm edhe e zbrapsatë.
Nëse një materialit dëmshëm, si përshëmbull në portën e qelizës, situatë në portën e qelizës.
Kër hormonet hynë në portën, ata meren me njëherë në kontrol nga proteinat e veçanta që u bindën funksionëve të qelizës.
Këto proteina gjuhën enzima.
Nëse është e nevojshme, enzimat ven me njëherë në përdorim hormonet të reja që kanë mëritë.
Nëse për momentit këto hormone nuk nevojitë, ata vihen në zonë në depozitimit qelizës, e cila quhet aparat i golgi.
Nëse përdorim hormonet të reja që kanë mëritë.
Disa molekule si insulina që transporton molekule të shëqenit, janë shumë të mëdha për të kaluar nga portën e qelizës.
Qeliza ka një sistem në dërtimit veçant për këto molekule ka që të mëdha për të nevojshme.
Ajo është rinë një shtes të veçant jashtë membranës asaj për të pranuar insulina.
Insulina që është jashtë të rriqet nga kjo shtes.
Sigurisht, nuk është të nevojshme të themi që një kontroli rep nuk harodhët.
Mëdha për të një shtes.
Kura jo hynë, enzimat e veçanta korjere mbledhin me kujdes molekule të shëqerit të insulina.
Enzimat bartin molekule të shëqerit që i marin nga insulina për në mitokondri,
e cila përbën fabrikë në gjeneruës të të fuqisë të qelizës.
Mëdha për të një shtes.
Qështë të thyë i molekulat të energjim bajtëse që merë edhe t'i përpunojat të që i përdore nga qelizës.
Qeskat energjike të atë pësë, të produara si pasoja reakcionëve shumë të ndërlikuara në mitokondri,
transferohen në dhomëzat përkacët qelizës edhe njëherë në përmjet një mekanismë.
Qeskat G combust që i përmjet njëherë në mëdha përmjëste q'ë i përdore një mekanismë.
Qeskat E 재밌jike të që i përdore njëherë njëherë njëherë në përmjenismë.
Përthama e cile i përngjan një qëndre gjigandet për punimit informacionit
është truri i sistemit kompleks të qelises.
E brënda qelises gjënden kromozome, gjdo njëri prej cilit është një njësie madhe të dënësh.
Kromozonet përbëhen nga zinxhira dënëje të ndërlirur.
Planët e detajuarë të gjithë sistemeve qelises kodohen në këto zinxhira dënëje.
Një zinxhira dënëje është një spirale përbër nga regullimet para prake të katër molekuleve të ndryshme.
Këto katër molekule janë në fakt një alfabeti përbër brej katër shkronjësh.
E falë këti alfabeti, në molekule në ADN-ës gjëndet e koduar një sasie madhe informacioni që do të nëbushte qindra vëllimet një encyklopedie.
Kështë sistem koduar përfshin planet e olësishme të prodhimit të mira enzimave edhe proteineve të ndryshme të përdorura në qelizë.
Projekte të gjitha molekuleve organike që do të strukturohen në qelizë janë të shkruara në ADN-ës dheri në olësin më të fokë.
Prodhimi një molekule organike si përshëmbu një proteine,
këllon me identifikimin e gjenit që përmban informacionin e duhur në përmjet ADN-ës së gjëndur në molekule.
Një enzim e ngarkuar ekskluzivisht në këtë dëtyr hapa dënën si një zingjir.
Më pas, vjen një grup tjetër enzimash edhe ndanë fije të ADN-ës më dyrshë.
Një enzim tjetër shkon në një nga cobzët e prera, si dhe ledzon dhe kopion me shpejtësi të dhonat e kuduar e këtu.
Tani është siguruar një kopje përkryer e planit prodhimit të ADN-ës.
Pas replikimi përfundon, enzimat mbyllin ADN-ën edhe e kthejnë në gjëndin e sajë originali.
Kopje produar nga ADN-ëja quhet arënë lejmëtar.
Arënëja lejmëtar përmban planin e prodhimit një proteine që i shërben një qelizë.
Vetë prodhimi i proteinës, ndodhë një pjesë tjetër qelizës.
Kjo strukturë, të cilën mund të quajme edhe fabrikë të qelizës, është ribozomi.
Në ribozom ka një sistem të përsosur prodhimit.
Arënëja lejmëtare dil nga fundi një ribozomi edhe përparon nga dalë.
Ndërko, bartës të quajtu, molekula transferuese RNA transportojnë në ribozom,
në një gjëndje të plot edhe në sekuencën e duhur, aminoacitet të cilët janë përbërje që nevojiten për prodhimin e proteinës.
Aminoacitet të cilët këtu kombinohen në sekuencën e duhur, fal kodit në RNA në lejmëtare.
Ndërsa RNA e lejmëtare përparon, aminoacitit që i korespondon të dhënëve të koduar, aty i shtohet zinqirt.
Rezultati është një protein e re.
Gabimi me i voglë në sekuencën e aminoacitit, do të bëndë të panevojshme protein në produhur.
Me gjithë atë, gabimet të tila nuk ndodhin kur.
Me përfundimin e prodhitit, protein e allergohen nga ribozomi për të marë përsi për detyr në vetë.
Muzika
PYM JBZ
Qeliza e cila nga formuluasit e teorisë e evolucionit
mesohit e ishte një kokore voglë e thjesht
e dal nga kombinimi i albuminizuar i karbonit
ka një ndërtimit ka ishte mërkurë
Ky sistemi jersh zakonshë
sigurisht që nuk mund t'jet shfaqur rastësisht
si shpretendon teoria evolucionit
Kur gjitha këta olësit biologi së qelizës u shpalosën dhe u kuttu
teoria evolucionit morë një goditje të rënd
Kësot, shumë nga shkenstarë të njohë në botë pranojnë se jeta,
ashtu si shtrupëzohet në qelizë në gjallë,
nuk mund tjetë prodhimi i rastër,
edhe pohojnë se një ndërtim shumë superior fshihet në gjitha aspektet e jetës.
Një nga këta, shkenstarë është edhe Michael Bair,
një profesori famshëm Amerikani biokimis.
A i referohet kështu faktit në ndërtimit qelizës të zbuluar nga shkenca bashkohore,
Mendoj se përfundimi i ndërtimit qelizës është shkencorë, empirik,
imbështetur të rësisht në sistemin që vëshgomet,
ku universit dhe jeta, ku paracaktuan të jenë prodhimi i një veprimtarie inteligentë.
Edhe mua më pëlqen të vëndukje se kjo ide vjen nga shkenca progresive
dhe nuk është nga jo që ne njohim,
apo që kemi mësuar në 50 vitet e shkuarë.
Me të vërtet shkenca të regon se gjitha gjaleset
janë siel në existent si pasojë një kryimit të ndërgjeqshë.
Duke dështua në shpjegimin sistemi të ndërlikuar të një qelizët të vetë me të gjallë,
teoria evolucionit gjitha shtu dështon në shpjegimin e ndërtimit të trubave të kryesave të gjallë.
Një insekti bërë për të përmjarë një gjitha e që mund të fshihet nga rezikja.
Skjicimi i syrit në flatrat e një flutërë.
Apo ngenja edhe më shuriste kafshët.
Jeta me gjithë holësit e sajtë të skjicuarë me përso së mëri,
është qartës pasojë një kryimit të lartë edhe të përkryrë.
A i kryuës i lartë edhe i përkryrë, është zotë i plëdhë fëqishpë,
së mduës i qjeve, i tokës edhe i gjithë shkaje që ndodhet me së ty.
Apo ngenja edhe i gjithë shkaje që ndodhet me së ty.
Syri
Kërshe për qartë këteje në vëndet e hapura edhe në korijet e gjera,
mund të shohësh njëherës e gjitha objektet më të lartë edhe më të afurta në gjitha njërët,
format edhe përmasat e tyre.
Kjo pamje të cilën e arrinë palodhje më të voglë,
prodohet si pasojë një numri të madhë reakcionesh edhe ndërve primesh komplekse në trupin tonë.
Ta një të shohëm nga afur të gjitha këto operacionet të ndërlikurë.
Syri njërëzorë, zotron një mekanizem të rësisht automatik që punon me përso smërit.
A ishtë i përbër nga kombinimi 20 pjesve të ndryshme themelore,
edhe të gjitha këto pjesë kanë funksionet rëndësishme në procesin e të parët.
Shfar doloj difektja po problemi qoftë edhe njërin për e këtyre pjesve dhe të bëndet pa mundur shikimin.
Shtresat e asparente në anën e përparë më të syrit është kornera.
Filët pas kësaj, shtrihet bebja e syrit.
Dukë i dhe syrit njërën e ti, bebja regulon automatikisht për masën e saj,
si pas më vretësisë të dritës, falën mundskujve që janë bashkan gjitur asaj.
Për shëmbullë, nëse jemi në një vënd të erë,
bebja zgjerohet për të marë sa më shumë dritë.
Kur ndryshimi e rritët, ajo të kuret për të ullur sasin e dritës që hynë në syrit.
Sistemi e regulimit automatik të këtë bebja funksionohë në shturë.
Në qashtën që drita hynë në syrit,
një impuls nervor uvton në tru edhe jepë mesash për egzistencën e ndryshimi të dritës.
Truri me njëherë të një sinjal që urderon se sa të ngushtohen mundskuj të rretëbëfës.
Një mekanizm tjetëri syrit që punon paralelisht me këtë strukturë është lentja.
Funkcioni i lentes është të fokusohen dritën që vjenë në syrit, për në shtresën e retines në pjesën e pas në të syrit.
Pe falë vizjeve të muskujve për qërë klentes, rezët e dritës që vindë të kësyri nga këndet edhe larkësitë në ndryshme, mund të fokusohen gjithë një në retin.
Të gjitha sistemet që kemi përmëndur u shtrohen nga organe me përmasa shumë të vëkja.
Por, shumë superiore në krasimë mjetët mekaniket për dorur anga teknologjie e fundit për timituar syrit,
ma djede sistemi artificial optik me izhvilluar në botë, mbetet te jetit tjeshtë edhe te për primitiv në krasimë syrit.
Kër me ndojmë për punë edhe për një horit që është përdoru për shvilluar të sisteme artificiale shikimit,
mund të kuptojmë se falë që farë kriimi superior për bëhë të syrit.
Nësë analizojmë i që listë të vetë me të syrit në nivel mikroskopik,
për parësia e këti kriimi, do të shpalosej edhe mëtej.
Letasëm se pëshohim një enë kristali pjot me fërë.
Rezët e dritës që vinë nga kjojnë, për të ksyrit në përmjetë korneas edhe bebës,
nësë fokusohen në retin nga lentja.
Që farë ndodhë në retin që që listë të retinale të mund të perceptojnë dritë?
Kur grinsat e dritës të qua i tura ndryshe fotore,
kodasin që listët në retin, ato prodhon një efekt të rëndës,
si një rjesht dominojsh të vëna me kujdes njëra pas tjetërës.
E para e këture dominove në që listët e retinës,
është një molekull e qua i tura një mbëdhjetës cisë retinale.
Kur një foton dritë, ndërëpron me të, kjo molekull ndryshon fort.
Kjo siel një ndryshim në formë në një protein e tjetër,
rhodofizinas, me cilën është i lidhur fort.
Tani, rhodofizina, merë një formë të tjil,
që të mund të një gjitet me një protein tjetër,
të quajtur transducin, e cilja ishte që më pare pranishme në qeliz,
por me cilën nuk mund të ndërveprohe për shkak të papajtu e shmërisë
së formë sësati.
Pas gjithë këti bashkim, një tjetër molekull e quajtur GDP,
bashkohet tithashtu me grupin.
Tani, dy protein, rhodofizina dhe raducina dhe molekullat i mike e quajtur GDP,
janë të lidhura së bashkohet,
me gjithët të procesi sa po ka filohet.
Por bërje e quajtur GDP,
tani ka formën e duhur për të lidhur me një protein tjetër të quajtur fotodieste raze,
e cilja eksiston gjithë një në qeliz.
Pas kësaj lidhjit,
forma e molekullës e produat,
e vënë pun një mekanizm që bënd të filohi në qeliz një seri reakcionës shkimike.
Ky mekanizm ndryshon përqëndrimet e joneve në qeliz
edhe prodhon energji elektrik.
Kjo energji nga smon nervat që shtrihen fil pas qelizës retinale.
Përpasoj, pa mja që erdi të ksyri,
si një foton drite dhe ështëdon uftimin e saj në formën e një sinjali elektrik.
Ky sinjali përmban informacion përmërë për objektin e jashtë.
Në mënyrë që të ndodhë shkimike,
sinjalet elektriket produarën qelizën retinale,
duhet të trasmetohen për në qëndrë në shkimit, në tru.
Qelizat nervore, gjithësësi,
nuk janë të lidhurat drejt për drejt me njëra tjetë.
Ka një hapsirë ndërmjet këtyre pikave litësë.
Pra si vazhdo në rrugën nga slimi elektrik,
Në këtë pikë filon një tjetër tërsi e ndërlikuar operacionës.
Energjia elektrike shëndronë në energji kimike
pas një humbje në informacionin që bartët
dhe në këtë mënyrë, informacionit trasmetohet nga njëri nervë të tjetë.
Korierët kimikë të ndodhur në pika litësët qelizave nervore,
transportojnë me sukses informacionin që ndodhet në ngacmimin që vjen prej syrit,
nga njëri nervë të tjetë.
Kur i transferohet nervi tjetër,
nga cmimi transferohet sërisht në sinjal elektrik
dhe vazhdo në rrugën e ti të i samborin në një tjetër pikë litësët.
Duk arritur në këtë mënyrë, në qëndrën e shikimit në tru,
sinjali krensohet me informacionin e qëndrën e kujtesis, edhe më pas, pa mja interpretohet.
Në fund në shohim enën pëllot fruta, palë këti sistemi të përsosur përbë,
prejholësisht të panumërët.
Edhe gjithët të operacione mahnitëse, ndodhën në tërmitën e sekondës.
Për më tepër, me që akti i parë, ndodhën shpesh sistemi e përsërit vazhdimish këto hapë.
Për shëmbull, molekullat që luajnë rol në reakcionin zingjirë të syrit shëndrohen
qëdoherë në gjëndin e tyre originale dhe reakcionin njës nga e parë.
Sigurisht, në pjesët të tjera të trupit, ndodhën njëkosisht operacione, po kaxë komplekse.
Ne në të njëjtë në kohë.
Mund të dëgjojmë tingullin e objektit që për shohim edhe në varsit të rëthanëve.
Mund të nuhasim erëm, të shihjojmë dhe ndjejmë prej kjene ti.
Ndërkohë, miliona operacione dhe reakcionit të tjerë,
dhëtë vazhdojnë pareshlu në trupin tonë, nëse dhëtë vazhdojnë të jetur.
Shkenca primitive e kohës të darvinit, nuk kisht asë një një ori për këto fakte.
Me gjithse dhe vetë, darvinit e guptojnë ndërtimin e mrekulua shumë të syrit,
edhe rëtheju dëshpërimin e ti, në një letër që i shkëroj,
asa grejt, më tre pril të vitit 1860, në cilën thoshtë.
E vetëm mendimi për syrin më drithëron të trupin.
Cilësit biokimike të syrit, të zbuluar nga shkenca bashkohore,
i kanë dhënë një godit i ajshtë të rëndë darvinismit,
sa që vetë darvini nuk mund të ketë imaginuar.
Procesit tërsorit parit që kemi përmledhur këtu,
në linjat përgjishme, është edhe më indërlikuar në detaj, me gjithatë.
Ka dhe kjo përmledhje, mi afton për treguar,
se shtë sistem madhështorë është kryuar në trupin të.
Reakcionet që ndodhin në syrit,
janë kajqë të ndërlikuar edhe kajqë harmonike,
sa që shume parë cëshme të mendojmë,
se këto janë prodhimi në njëjarjeve rastësore,
ashtu si që pretendonë teoria evolucionit.
Biokimisti fanqë, Michael Perry,
bënë këtë komend për kimin e syrit edhe teorinë evolucionit
në librin e të ikutie Zezë Darvinit.
Tanime që këtë Zezë të parit është hapur,
nuk kam më vënd për një shpjegim evolucionart të kësa i puqie
që të konsiderojë vetëm strukturën anatomike të gjithë syve,
ashtu si që bëri Darvinit në shekullin e 19-ë mëdhjet.
Shdo njëri prej hapave dhe strukturave anatomike,
që Darvinit i mendon të të ishin shumë të thjeshta,
në fakt përfshin proceset komplikuara
që nuk mund anashkalohen me retorik.
Por si që kemi parë,
teoria evolucionit është e paft të shpjegohi një sistem të vetëm
në një qelist të vetëm e të gjallë,
edhe është shumë më e paft të shpjegohi jetën e tërësit.
Duk e shembur një herë e mirë,
hipotezën se jeta është e thjeshtë.
Shkenca i tregoj njerëzimet,
një fakt shumë të rëndësishme.
Jeta nuk është shprodhimin do dhivet pa parashikur.
Ajo është rezultat i një kriimi të përkrym.
Kriimi përstosur i një krijuasit e lartë që krijoj jetën,
i cili është zoti,
sunduasit gjitha botra.
E i krijoj njeriun edhe gjitha gjalesat e tjena.
Edhe njeriun është për gjegjes parashunduasit të ti,
i cili e krijoj.
Zoti i përkujton njeriut,
këtë të vërtet në pura.
A i është që ju au krijoj të dëgjuarit,
të shikuarit,
edhe të kuptuarit tuaj,
së pak mirnjën së jenënë.
Të krijoj së përkujton njeri tripiujton njeriur.
Një një një një një
Një një një një një një
Një një një një një
Një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një n