E fërta esprovës
Gjatë gjithjetës tënde, ti ke bërë pa tjetër për pjekjet më dha për të arritur ato që dëshironë.
Për shëmbullë, me ndo për karjerën tënde shkollore,
ti ndoshtë e i ke endet rënjohësur në kujtesën tënde provimet e shumë të qikë dhëmë.
Edhe më të rëmsishmet nga gjithë këto janë provimet për pranimin në fakultet.
Shumica e trinve i përshkruen këto provime si këthez vendimtare në jetë në tyre.
Ata mendojnë se një provim që zgjatë vetëm pakorë, do të ndërtoj të ardhme në tyre.
Për këtë arsua, ata hargjën vite duke mësuar, duke ndenjur pa gjumë dhe duke lënë më njanë një sërve primtarish shokërorë
edhe i kushtohem vetëm studi një ku.
Sunimi i tyre i vetëm, e është që të ndjekin fakultetin që dëshirojnë.
Me qëlim që t'ja rrinë kësaj, ata përndurim edhe të regojnë vendosëmërit të madhë.
Një njëri, ambicia e madhe të cilit është që t'ket një shtëpit e këndshme,
në rrath të parë duhet të zotëroj burimet e mjaftueshme financiare me qëlim që t'arjetë.
Njërës të tilë punojnë ditë e natë për të gjetu një pun të mirë edhe për të përmirësuar metodet e tyre në mënyrë që të paguhan sa më shumë tjetë e mundu.
Edhe pas shumë vite shpune dhe sakrifice, kënjëri mund të blej shtëpin që e ka dëshiruar me zemur prej kohësh.
Nëse njëri ka ambicje që t'ket pasuri, pozitë shokërore, famë dhe karjerë të veçantë,
ati i duhet përgatitet për t'u përbalur me vështirësit e shumëta që do t'i dalin për pana.
Por më tepër, të gjithë këta shempuj që po i shihni janë të lidhë në ngusht me të mirat e përkoshme që mund të përfitohen në jetë në kësaj botë.
Të gjitha këto të mira, është duken me vdekje nëse mund të të meren edhe gjatë kohës që ti je ende gjallë.
Për shempuj, një njëri cili ka shpenzuar vitet jetës ti, duke mos bërgjë tjetër, vetëm se duke mësuar me qëllim që t'kaloj provimet, mund të humb jetën.
Ose shtëpia që dikushe bleu pas vitesh të lodhsh me pune, mund të digjet duke i shumëzuar me zero të gjitha për pjekjet e ti.
Të gjithat mirat, misilat njerëzit dënë duart e tyre,
janë thjesh gjërat përkologi.
Sajnë, njëri cili përkohene, mund të rë치� që të kësaj bërkohene, mund të kësaj shpenju.
Të gjithat mirat, mi cilat njerëzit vënduar të tyre, janë thjesht gjërat përkoshmet kësa i bote.
Porveç këtyre, është edhe një jetë tjetër e vërtet me të mira edhe begatit pa fundme.
Kjo është jetëa e mshuar që vjenë pas dhekis.
Jeta e kësa i bote është një vëndi përkoshmë ku njerëzit vihe në provë para se të rini jetën e pa fundme.
Kjo bot është një arendë së prove.
Zotë i kryoj njerëzit për një qëlim të cilin a je ka shpallu në kuran.
Nuk i kryova gjindët edhe njerëzit, veç se që të madurohin.
Kozgjatja para njeriut, i cili është kryuar vetëm që të adurohin zotin, është një jetë e shkurtër për e njështë të vjetë, shtadjet vjetës.
Edhe jeta rjedh vazhdimisht si që rjedhë rëra nga një kohë matës.
Njerëzit i afrohen vazhdimisht jetës tjetër.
është pa diskutuashme se koha shkateronë gjdo gjë.
Edhe ata që përkushtohen vetëm pas kësaj botet përkoshme, do të pësojnë një humbjet të të mershme.
Kjo ndodhë, sepse jetë e kësaj botet është të jetë e shkurtër në krasi me jetë në amëshuar.
Edhe jeta e kësaj botën krasi me botën tjetër, është një këneqësi shumë e përkoshme.
është mësej qartë, se qëlimi që qëndronë pas njeriut, kjo qënje që zotronë arsye, ndërgjegje dhe gjukim të shëndosh, nuk është kryuar për të mirat e përkoshme të jetës të kësaj botër.
Njeriut sprovohet, por e vërteta që qëndronë pas sprovës, është se ata e pret një jetë e begatë dhe e pa fund me në botën tjetër.
Njeriut sprovohet me të mirën edhe të kenqen.
Një njeri në këtë botë mund të hasë të gjitha lojët e shqetsime.
Qasë të vështirësish edhe shqetsimesh mund të ndodhin aty ku janë më pak të mirë priturë.
Qasë të vështirësish edhe shqetsime.
Një në në ndodhin edhe të shohin në vete në tyre të bukunen edhe të mirën.
Në anën tjetër, një njeri mund të jetojë në pasurje të mira edhe të shqiojë shumë begatije.
Por edhe në këtë rast, a i duhet të tregoj sjelljen me cilën kënaqet zotit, t'i kthehet zotit me gjitha veprat edhe të tregoj kujdes në nënshtrimin ndaj urdrave edhe këshillave të ti.
Kësa i kushtohet rëndësi sepse pasuria dhe të mirat, mund t'a lidhin njeri unë pas dëshirave të përkoshmet kësa i bote dhe kështu t'haroj botën tjetër.
Por një njeri që e ka zemrën të mbushur me besim, as njëherë nuk është mos mirë njohës ndaj zotit, sa do të mira që i mund t'ket.
Në kuran përshkryhen sprovat që besimtari mund t'ket në këtë botë edhe qëndrimi që duhet të mbaja i në rastet të tila.
Edhe sigurisht që ne do t'ju vëm në provë me frikë, uri, humbjet pasurist të jetës të fryteve, por përgëzimet janë për të duruarit, të cilet, kur i bie mbi krye një fatkeqësi, thonë.
Ta Allahut jemi edhe pa dyshim të ka i do të kthehemi.
Mbita derdhe në bekimet nga zotit tyre, edhe pombita derdhe të mëshira e ti, pikerisht ata janë të uvëzuarit.
Mbita derdhe nga zotit tyre, edhe pombita derdhe të këmbesh jetën e amëshuar me jetë në kësaj botë.
Në këte botë, ka shumë gjëratë bukura dhe tërhejse që mund të shpërqendrojnë njerëzit apo të ndikojnë të kata.
Ata që e mohojnë botën tjetër, janë vazhdimisht të pushtuar nga një dëshirët mershme për pasu gjithë shka që u duket tërhejse.
Në kuran, Zotë i referohet kësaj tërhejqje e me këto fjalë.
Njerëzve u është zbukuruar dashurian dhe i gjërave që i lakmojnë.
Grave, fëmive, arit dhe argendit, kuajve, bëktisa dhe tokave pjelore.
Kjo është këneqësia e përkoshme e jetës e kësaj botën.
Por tek Allahu është e ardhë mja më e mirë.
Të gjithat mire dhe kësaj botën, pasuria, bukuria, shtëpit, stolit, pozita shokërore, fama dhe karjera, nuk janë në zhjënve që se këneqësit përkoshme.
është pa diskutueshme që gjitha këto do të shduken me kohën.
Shumica njerëzve ende nuk arin të kuptojnë se të gjitha këto gjëra janë të përkoshme, por përkundrësi ua përkushtojnë atyre gjithjetë.
Disa vazhdimish kërkojnë të mira, të tjera të respekt edhe të tjera të jenë të sukseshëm në punë të tyre.
Shumica njerëzve janë aqë shumë të lidhur pas këtyre njarjeve, sa që harojnë krejtësisht botën që i pret pas vdekjes.
Ata e konsiderojnë vdekjen si një hiqë edhe asë që ushkondu njëherë mundja të pregatiten për tërë.
Me gjitha të, mishlimanët e presin vdekjen e tyre me knajqësie pa frikë.
Ata shpresojnë të marrë një shpërblimet nga zotë i tyre në botën e amshuar për veprat e mira që krye i në këtë botën.
Ata jetojnë me gëzime dhe gjallëri duke shpresuar të futin në bukurit edhe knajqësit e pa fund me të parajsisë.
Kjo gjë shpalët në kuran me këto fjallë.
Me dëvërtet, Allahu ka bler nga besintarët jetën edhe pasurin e tyre me gjenetit.
Pra gëzojnë i trektisë që e bët me të.
Ky është suksesi i modhë.
Në shtrimin daj para caktimi të zotit.
Në atmosferën e gjurmeve që ndërtojnë këtë botë është një e fshet tjetër e rëndësishme.
Ata besintarë që janë të ndërgjeshëm për këto e trajtojnë me entuziazëm, durim edhe knajqësi, vështirësi që hasënë.
Në zemër të kësa i fshetësie që ndronë e vërteta rëth para caktimit.
Një musliman e di fare mirë se zotit ka kryuar gjdo gjë me fatin e saj të përcaktuar edhe gjdo gjë që i ndodha ti, ndodhë vetë me dëshirën e zotit madhëruar.
Në zotit e përmënd këtët vërtet në kuranë.
Edhe vetëm të ti janë qelsat e të fshetës, as kush nuk i di përveç ati, a i di gjithë shka në toke në detë, nuk as një gjithë që të bjerë e a i të mos ketë djeni i për të, nuk as një grinsë në ersirë në tokës, as gjëtë njomë dhe të thatë që të mos jetë shkryuar në shkrym të qartë.
Njëri u është një kryes që shihet si qënje e varur nga koha edhe që i shikon në gjarjet vetëm në qasin kura i është i pranishu.
E ardhme është shumë pranti, por a i nuk është i aftë të shikoj urtësin larkpamse, bukurin edhe përfitimet që fshihen pas një gjarjeve që a i hasë.
Mirë po zoti që kryoj kohën, ishe edhe i një jetët e të gjithë qënjeve të varur nga koha edhe jashtë sajë.
Ajo për cilën do të flasim tani, është e vërteta rrëth paracaktimit.
Paracaktimi nëmkupton dhjen e zotit në intësi të gjdo gjëje në të shkuarën, të tashmen dhe të ardhme.
Me fjal të tjera, një gjarje të përfundimi i cilave është i pa njohur, janë vetëm për ne të pa njohura.
Zoti është plëtsisht i njohur me këto.
Për këtë arsue, fillimje dhe fundi i sprovës që njerëzit i nështrohe në këtë botë janë tashmë të qarta.
E shkuara, e tashmja dhe ardhme janë të gjitha një në dhjen e zotit.
Me gjitha të, ne mësojmë rrët këtyre një gjarjeve, vetëm në kohën kër i përjetojmë ato.
Kjo dhja rrët paracaktimit, është me të vërtet një dhja e madhe, edhe ato që mëhojnë zotin me cilësit e ti, janë të pavëmon shumë dajësaj.
Kjo është dhja, ndaj së cilës mëslimanët të regojnë durin të madhe, në raste vështirësish edhe së provështë të kësa i botë.
Duk e ditur se gjithdo gjë që undodhe atyre është e përcaktuar, ata jetojnë në pacjë edhe të sigut.
Kjo gjë shpalët në kuran me këto fjallë.
Asë një fatkejsi nuk bie përveç se me lejen e Allahut, edhe kërshdo që beson Allahut, a i e uvëzon zemrën e ti.
E Allahut është i gjithditur për gjëdo gjë.
Duk e i parë në gjarjet nga këndë vështërimi i së ardhmes.
Sa do të të meshme të jenë vështirësit edhe fatkejqësit që njeri u hasë në jetë, ato janë të përkoshme.
Për shëmbu, di kush mund të akuzohet për një krim të cilin a i nuk e ka kryer dhe mund të dënohet pa drejtsisht.
Por është e sigurt se do të vi një kohë kure vërteta do të dalë në shesh.
Edhe nëse ke shtrajtimi i viktimes nuk përfundon krejtsisht në këtë bot, ata që janë veshën të pa vërtetën, do të marin ato që u takon në ditën e gjykimit.
Në të njëtën mënyrë, një njëri që vua në mënyrë të pa drejtë, do të shpërblehet shumë fish për durimin e ti.
Për më tepër, Zotin në Kuran ka përmondur se si a i do të kryoj një letësim për gjdo vështirësi.
Pas gjdo vështirësie, vjenë letësimi.
Vërtet, pas gjdo vështirësie, vjenë letësimi.
Besimtari është i bindur në drejtësine pa fund me të Zotit.
Shpreson se pas vështirësime do të vijë letësimi edhe as njëherë nuk dëshpërohet për shkakt të situatës në cilën ndodhët.
A i as njëherë nuk haronë se për vështirësit që hasë do të shpërblehet këndshëm si në të bot, ashtu dhe në tjetërë.
Duk e qëmë se gjërat do të ndodhin, a i eshi vetëdishëm se nuk mundet t'i parandaloj apo t'i ndaloj ato.
Këto vështirësi janë si pas qyra në përmjet të cilave a i edukon vetë vetën, rritë besimin, përmirëson vlerat morale edhe rritë vlerat e ti në parajësit.
Ne nuk duhet haronë se këtë mundet të shëndosh e zotrojnë vetëm ata që sincerisht i besojnë zotit edhe i nënshtrohen paracaktimit të ti.
Ndërsa ata që që ndrojnë largë besimit, do të dëshpërohen, friksohen, e tensionohen dhe do të besojnë se nuk mund të dalin nga situatat përshkak se këndërshtuan të pranojnë paracaktimin e zotit ndajtyre.
Për deri sa nuk kanë shpresa edhe nuk presin shpërblimin e botës tjetër, ata e kalojnë jetën e tyre në një gjëndje dëshpërimi dhe anëthi.
Një jetë kur anonë pëshkruan pozitën në cilën gjëndën njerës të tilë.
Dhe ati që Allahu dëshiron t'auvzoj, ja hap ati kreharorin për islamin, kurse ati që dëshiron t'auvaz, jam bël edhe jashtëngon kreharorin si dikuit që është duke u njëgjitur në cilë.
Në këtë mënyr, Allahu lëshon zemërimin e ti në biata që nuk besojnë.
Kjo gjëndje shqetsuese e përshkruar në kuran është e veç kaktuar edhe rjedh nga fakti se njërës të tilë kumë dërshtojnë ti nështrohen paracaktimit të zotit.
Fakti se fati njëriut është në duart të zotit që ka urtësine dhe fuqine pa fundme edhe që udhejgjë gjë gjë gjë, është një mirësie madhe për shdo besimtar.
Me gjitha të, njërzit me pak ose as pak besim janë të pavendishëm për vlerët e këtyret mirëve.
Jap se ata refuzojnë të janë nështrojnë vetën fatit edhe në këtë mënyrë, vetë dënohen gjatë gjithjetës të të të të tërë.
Në të vërtet, kjo situatë është një dënim në këtë botë për shkakt të kundështimit për t'u dërzuar zotit të botërave.
Kjo shpalët në një ajet të kuranit.
Pa dyshim që Allahu nuk i bon për drejtsias pak njërzve, por njërzit i bojnë për drejtsive të vetës.
Për fundim
Në këtë qastë, gjdo njëri në botë po vrapon drejt vdekjes.
Vdekja që ndronë në të njëjtë në larkësi si për të rinë, ashtu dhe për të vjetrinë, për derisa as një njëri nuk e di se si dhe kur do të vdes.
Njëri, duke e cërë në rrugë, nuk është më larkë vdekjes se sa një i vjetër që po e për të vdekje në shtratin e ti.
Ndo shta i riu mund të aksidentohet në pak minuta duke kaluar rrugën edhe duke i dhe në kështu fund jetës e kësaj botër.
Me pak fjalë, ne të gjithë jemi pranë vdekjes.
Kjo afërsin dhe i vdekjes të regon në të vërtet se sa e parëndësishme është kjo botë.
Në tyra njëri u gjithë kësaj kohë e ka që të shkurëtën që është dhënë në këtë jetë, është që të bëjtë pa mundurën për të fituar parajse.
Për besimtarët, kjo botë është një karoceri lëvizëse, një treg ambulantë që që ndronë në rrugë e vetën për një kohë të shkurëtër.
Me fjalë të tjera, një njëri mund të bëjtë rektifit i mprurë se këtu edhe të shijoj shpërblimet e pa fund me të botës tjetër, nësaj të asaj që ka vëpruar në këtë botë.
Njërzit e ndjeshëm e kanë të nevojshme të dëgjojnë zërin e ndërgjegjes edhe të mos harojnë se zoti po i vënë provë.
Zoti e ka zbritur kuranin si utheqis në jetë në kësaj bote, ndërsa profetet edhe besimtarë të sinqertë si shembul mes njërzme.
Sa do shqecime dhe halë që të hasë njëri që i këthehet zotit me zemër të sinqertë, a i do të arri më së fundi qecine dhe sukcesin.
Me fjallë të tjera, e fsheta ma e madhe kësaj bote është pa dyshim se besimtare do t'jen ata që do t'fitojnë në fund.
Qëta një e tutje, ajo që i nevojitet një besimtari, është që të ndjek fatin e ti edhe t'ket moralin më të lartë, duke ju referuar a jetëve të shpalura nga Allahu i lartësuar.
Qëndrimi atyre që janë besnik të zotit, si do që t'jen rëthanat, edhe që e presin botën tjetër me durime dhe vendosëmëri, është palun në kuran me këto fjallë.
Sa e sa profetë pati për kratët cilve luftuan turmët më dha besimtarës, edhe për atë që i goditi në rrugë në Allahut, nuk u dopsuan edhe asë nuk u porullin.
Allahu i do durimtaret
Fjallë e tyre nuk ishte tjetër veç se, zoti yn, ne i falë më katët e mangësit në punët tona edhe ndimona kunder popullit jo besimtarë.
Fjallë e tyre nuk u porullin.