Muzika
Kurani prinë rrugën drejtë shkencës.
Muzika
14 sheku i mafar, Allah u ima dhuruar zbriti kurani në fisnik për të dhuzuar mbar njërzimit.
Athe ere bashkëtia arabe ishte një gjëndje kritsisht ështurur edhe në për shtjëlin.
Por drita që soli kurani e ndryshoja të mrekulishtë.
E para islamit, arabët ishin njerës barbarë që adhuronin idhujt që i gdëndin vetë.
Besonin se lufta dhe gjakderdja ishin veprat vjërtyçme edhe ma të ishin në gjëndjet vristin edhe vetë pëmijit e të të dhe.
Me gjithë atë, në përmjet islamit, ata mësuan humanismi, dashurin, mëshirën, drejtësin edhe qytetrimi.
Jo vetë marabët, por edhe gjithë bashkësit e tjera njerëzore që pasuan islamin,
ishpëtuan ersirës e periodës e ignorancës edhe ndryquan nga urtsia hynore e kuramit.
Nga urtsit e shumëta që kurani ishenjë të usoli njerëzve, ishte edhe mendimi shkenso.
Një konceptimi shkencës të mbështetur në kurani.
Baza e mendimit shkencësor është ndjenja e kureshtjes.
Shumë njerëz gjurmojnë edhe shfaqin interes për shkencën,
sepse ata habitën me mënyrës e si funksionon gjithësia edhe natyra.
Por shumitës e njerëzve u mungon kjo kureshtje.
Për ta, të rëndësishme nuk janë të fshetat e gjithësisat e të natyres,
por knajqësit edhe përfitimet personalit e kësaj bota.
Në bashkësit që u dhikën nga njerëz që mendojnë në këtë mënyrë,
shkenca nuk zhvillohet.
Kocësia dhe padia, su ndojnë.
Bashkësia Arabe para Kuranit ishte i këtiloj,
por vargjet e Kuranit u bënë thirja atyre njerëzve që të meditojnë,
të vëzhgojnë edhe në base për herë të parë në jetë,
të vënë në punë në mëndjen e tyre.
Në një nga vargjet e parë të shpalurat Kuranit,
Allah u të regjë vë mëndjen Arabve të kdëveja,
e cila ishte pjese jetës të styrët përdiqme.
A nuk ishohin dhe vetë të si janë kryuar,
edhe qielin se si është ngritur,
edhe malit se si janë rënjosur e vendosur fuqishm,
edhe tokën se si është shtruar,
kështu pra,
si lua atyre në dërmënd,
ti e vetëm një përkujtuës.
Në shumë vargjet të tjera të Kuranit,
njerëzit u dhëzohen të studiojnë natyren,
edhe të përfitojnë prej saj,
sepse ata mund të njohin Allahun,
vetëm duke vëzhguar kryesat e ti.
Për këtë, në një vargë në Kuran,
muslimanët cilësohen si njerëz,
që meditojnë për kryimin e qieve edhe të tokës.
Atajje përkujtojnë Allahun në këmbë,
të ullur e të mbështetur,
që meditojnë thellë në kryimin e qieve edhe të tokës,
duke thënë,
Zotë i unë,
ti nuk e ke kryuar gjithë këtë mëkotë,
lefdi të qoftë ty,
në mbro për e ndëshkimit të zjarit.
Si rjedhimi kësaj,
për një musliman,
interesimi për shkendësën është një forme rëndësishme
adhurimit ndaj Zotit.
Në shumë vargjë në Kuran,
Allah hui u dhëzonë muslimanët,
që studiojnë qiejtë, tokënë,
gjalesatë edhe vetë qënje në tyre
edhe të meditojnë për to.
Kushojmë këto vargje,
gjejmë në to nga një treguet
së për të gjithë degët kryesore të shkendësës në Kuran.
Për shëmbull,
Allah hu në vargune më poshtëm
nga Kuran i famëllartë,
nëzitë zhvillimin e shkendësës të astronomisë.
është a i që kryoj shtatë qiejtë rënditur një mbinja.
Nuk mund të shohësh as një mangësi në kryimin e gjithë më shirëshmit.
Ngrije pra shikimin për sëri.
A mund të dalosh ndonjit qarë?
Në një vargë tjetërt Kuranit,
Allah hu nëzitë studimin e astronomisë e të tokës,
pra të geologjisë.
A nuk e kanë parë qjelin bita,
se si ne kemi ndërtuar dhe zbukuruar,
e s'ka në të,
as edhe njët metë,
edhe tokën,
që ne kemi shtërir,
edhe ku kemi siel gjdo lojbimet mrekulueshme në qift,
për të vëzhguar dhe për të nëzitur meditimin
të kë gjdo njeri që i nështrohet
edhe i drejtohet Allahut me pëndes.
Në Kuran,
Allah hu nëzitë edhe studimin e botanikës.
Dhe është a i që dërgonë shiu nga retë,
edhe ne risin me të bimsitë të gjitha lojeve,
nëzjerim ljastar të gjall,
prejtë cilve nëzjerim më pas,
kokrat dendura në kalim.
Edhe nga palmate hurmave,
nga lëkura e tyre dalin vilet me kokra,
që varen poshtë pranjush,
edhe vreshtat,
u lishtet,
të njashme dhe të lojlojshme,
shihni frutat e tyre kur formohen
e më pas pichen.
Vërtet që në këto ka shenja
për njerësit që besojnë.
Në një varë këtjetër,
Allahu të rejtë vëmëndje në kuran për zoologjin.
Ka mësim për ju,
edhe të këbëgtit.
Ja një varë kuranor për shkencën e arkeologjis
edhe të antropologjis.
A nuk kanë ustuar në tokë
edhe a nuk e kanë parë
se si që fundi i popujve të më parëshme.
Në një varë këtjetër të kuranit,
Allahu të rejtë vëmëndjen për provat hujnore
në vetë trupin edhe shpirtin e njerit.
Dhe në tokë ka shenja për ata që kanë besim të pale kundur,
edhe në vetën të uaj.
A nuk shihni pra?
Si që vjetëre,
Allahu në përmjetë kuranit të njëzitë muslimanët
që t'hullumtojnë të gjithë shkencët.
Për këtë arsye,
ngritja islamit në historinë
në nënkuptojnë të njëtë nënko
edhe ngritjën e dijes shkencore.
Shkencën në historinë islamë
Kur profeti Muhammed,
pa që ja qoftë në bitër,
filloj të ftoj njerëzit në islam,
arabët ishin një bashkësi fisesht pa ditura,
të dhëna pas bestyt një.
Me gjithë atë,
falë dritës e kuranit,
ata u shpëtuan prej besimeve të kota
edhe njësën të udhëhqen prej arsyes.
Si vjedhimi kësaj,
pasoj një nga zhvillimet më të mrekulueshme
në historinë botërore.
Në disa dekada,
islami që doli dhe u rrit në qytetet e vogljat
mekes edhe të medines,
u përhap nga Afrika,
i dheri nazinë qëndrore.
Arabët,
që më parë nuk ishin e gjëndje të drejtoni
në harmoni asa dhe një qytet të vetëm,
të një u bënsunduës të një perëndorie botërore.
Në librin e ti rruga e drejt,
ekspert i Amerikan i Fest Islam e profesori John Esposito
e përshkruan aspektin e mrekulueshme
të ngritjes të islamit në këtë mënyrë.
Më tërheqse se gjithë shka tjetër
në përhapjene hershmet e islamit
janë shpejtësia dhe suksesi isari.
Studiuasit përëndimori janë mrekuluar me këtë.
Brënda një dhjetë vjeqari,
muslimanët mundën u shtrit Bizantinë dhe Perse
edhe morën nën kontrol
Irakun, Sirin, Palestinin, Persinë dhe Egjiptin.
U shtrit muslimane
provuan të jenë luftëtarë të jash zakonshëm
edhe qeverisës të sukseshëm,
ndërtuas edhe joshkatruas.
Popuj të ndryshëm,
duke përfshirë këtu edhe turqit,
pranuan islamin me vullnetin e tyret lirë.
Perandoria islami u rritë edhe më shumë
edhe u bë fuqia më e madhe botëraore e kohës.
E një nga anët më të rëndësishme të kësaj perandorie
ishte se ajo siguroi një shkallë
për një zhvillim shkendësor të papar më par në histori.
Në një kohë kur Evropa po përjeton të periudhën e saj të erët,
botëra islami kryoj të rëshgjimin më të madhe të dieve shkendësore
që kishtë e njohur gjeratë heri historia.
Shkendësate mjekësisë, të matematikës, të geometrisë,
të astronomisë dhe madjetë të sociologjisë,
u zhvilluan për her të par në mënyrë sistematike.
Disa komentues mundohen të lidhin këtë zhvillim shkendësor islam
me ndikimin e grekve të lasht,
por burimi i vërtet i shkendësës islame
qenë eksperimentet edhe vrojtimet e kryjera prej shkendësarve musliman.
Në librin e ti, Lindja e Mesme,
profesori Bernard Lewis, ekspert i historisë e Lindjes e Mesme,
e shpjegon kështu këtë fakt.
Arritje shkendësës mesjetare islame
nuk kufizohet të kruajtje edituriz greke,
as tek përfshirja në morina elementve nga koha më e lasht
edhe më e largët lindore.
Kjo trashgimi,
që shkendësarët mesjetare islame
i dhuruan botës moderne,
u pasurua te i mase
me përpjekjet edhe ndimesën e vetë atyre.
Shkendësa greke,
në përgjithsi pati më te për prirje teorike.
Shkendësa mesjetare e Lindjes e Mesme,
që shumë të e për praktike edhe në fushat të tila
si mjekësia, kimia, astronomia dhe agronomia,
trashgimia klasike u qartsua dhe u pasurua
nga eksperimentet edhe vëzhgimet e Lindjes e Mesme
të periudës mesjetare.
E fsheta që ndronte të disiplina shkendësore dhe mendore
që kurani unë mëson të shkendësarëve muslimatë.
Disa kujtimet është kruar
nga një shkendësarë muslimania sajkohe në ditarin e ti,
në mënyrë mbreslënëse,
të regojnë se saj gjallë ishte koncepti i shkendësës
së mbështetur të kurani.
Pasaj për një vit e gjysëm,
ju përkushtova studimit.
Ju ktheva studimit të logikës
edhe të të gjithë degvet filozofis.
Gjatë kësaj kohë,
as njëherë nuk e kalohja gjithë natë në gjumë
edhe gjatë gjithë ditës,
nuk boja as gjithë jetër,
veshë studimit.
Sa herë që viesha në vështirësi për ndo një problem,
shkoja në gjami,
falesha edhe i lutësha kryuasi të gjithë shkaje,
që të ma zbulon të atë që ishte e fshetë
edhe të ma letëson të atë që ishte e vështirë për mua.
Pasaj në mbromje kthehesha në shtpi,
ndizja kandilin edhe i viesha punës
duke lezuar dhe duke shkruar.
Vashdova kështu deri sa kryova
bazat që ndruashme në të gjithë shkendësat
edhe i përvecova ato,
aqësa është mundur për njërinë.
Andaluzia
Kulindën dhe uritën shumica e shkendëstarve
u bënjë qëndër e madhe përparimi
edhe zhvillimi sidomos në mjekësi.
Mjekët musliman u specializua në fushat
shumë lojshme si farmaceutika,
kirurgia, optalmologia,
ginekologia, fiziologia,
bakterologia e hejgjena
edhe bënë zbulimet rëndësishme që hodhën
themelet e shkendësës bashkohore.
Letë përmëndim disa prajtyre.
Ibn Gjul Gjuli,
bimet mjekësore.
Ebu Gjafer Ibn El Gjezari,
mjekësi.
Abdul Latif El Bagdati,
anatomi.
Ibn Sina,
anatomi.
Zekeria Kazuini,
kardiologi dhe neurologi.
Hamdula El Mustafi El Kazuini,
anatomi.
Ibn El Nefis,
anatomi.
Ali Ibn Isa,
anatomia e syrës.
Biruni,
astronomi.
Ali Kusqu,
astronomi.
Thabit Ibn Kurach,
matematik.
Batani,
matematik.
Ibn El Hejthen,
optik.
El Kindi,
fizik.
E kjo kulturë,
përparua shkencore e botës islame,
hapi rrugën për rilindje në Evropiane.
Shkencëtarët muslimanë,
vëpruan duke e ditur se hulumtimi i gjithë këriimi të Allahu,
ishte një rrugë në përmjet se cilës do të mund të njihni në kërijuësit.
Me përvecimin e kësaj mëndësie,
bota përëndimore nisi përparimin e sajë.
Lindje e shkencës në përëndim.
Evropa mesjetare
Evropa mesjetare së ndohen nga regjimi dogmatiki kishës katolike.
Kisha kundërshton të lirin e mendimit,
ushtron të trusnin dhe i shkencëtarëve dhe i shtypte ata.
Njerëzit mund të ndëshkoheshin nga inkuzicioni,
thjesht për besimet edhe i dete ndryshme që kishin,
apo të cilat i mbronin.
Librat e tyre digjeshin dhe ata vetë ekzekutoheshin.
Trusnian dhe i punës kërkimore dhe studimore në mesjet,
për mëndet shpesh në librat e historis,
por disaj interpretojnë gjëndje në mënyrë të gabuar
edhe pëhojnë se shkencëtarët që u ndeshen me kishen ishin kundërfes.
E vërtet është krejt në ndryshë.
Shkencëtarët që u kundërvun fanatizmit të kishës ishin besimtare.
Ata nuk ishin kundërfes, por kundër dogmës të kishës.
Për shumë, astronomi i famshëm Galileo Galilei,
të cilin kisha deshi të ndëshkon të përshkak të pohimeve të ti në lidhje me ratullimin e tokës,
shprehej.
Unë e falenderoj pa funësisht, zotin, që që e aqë bujarë,
sa të më boj mua vëzhgu e si në partë të mrekulive të mbajtur afshehu në ersirë,
për gjatë shekuive të shkuar.
Edhe shkencëtarët e tjerë që hovën themelet e shkencës bashkohore,
ishin të gjithë të përkushtuar ndaj besimit fetarë.
Kepleri, i vlerësuar si themelua si astronomisë moderne,
ju përgjyqë kështu atyre që e pyetën sepse ishte aqë i dhenë pas shkencës.
Kam pasur si qëlim që të bësha teolog,
por tani unë e shikoj edhe përmes përpjekje vetëmija në astronomi
se sa i lavdishëm është zoti, pas i qiejtë dëshmojnë lavdine zotit.
Kurse njutoni, një ndëshkencëtarët më të mëvejt e historisës
që jaron shkakun që që ndronë në bazë të vullnetit të ti
për përpjekje në përkushtim shkencësor duke thëmë.
Zoti është i përjetëshëm edhe i pafund,
i plotë fuqishëm edhe i gjithë ditur,
që do të thotë se kozgjatja ti është nga përjetësia në përjetësi.
A i mbizotronë gjithë shka,
si dhe di gjithë shka që e egziston ose mund të egzistojë.
Ne e njohim atë vetëm nga ursia e pashëmbut
edhe nga kryimi i shkëllqyër i gjdo gjëje.
Ne e nderojmë edhe adhurojmë atë si shërbëtorë të ti.
Gjeniu i madhë paskali,
babaj i matematikës moderne, ka thënë,
veç me besimin në njohim e egzistencen e zotit,
në lavdhi do t'ja njohim ati naturë.
Fon Helmond, një nga figurat kryesore të kimisë moderne
edhe shpikësi i termometrit,
ka deklaruar se shkenca është pjesë e besimit.
Gjorgj Kuvjer,
themelua si paleontologisë moderne,
i cilëson fosilet si provat të gjallat kërimit
edhe në mëson se të gjitha qënjet të gjalla
janë të kryuar nga zotit.
E Karl Lineus,
i cili që i pari që sistemoj klasifikimin shkencor,
besonte në kryimin edhe shprehej
se regulli i për sosu naturor
ishtë një prove qartë e egzistencës të zotit.
Gregor Mendel,
themelua si i genetikës,
që ishte gjithashtu edhe murg,
besonte në kryimin edhe kundërshtonte teorinë evolucioniste
të kohës të ti,
si atëtë Darwinit,
ashtu dhe atëtë Lamarkut.
Louis Pasteur,
emri mëj madhë në historinë e mikrobiologjis,
provoj se jeta nuk mund të lindë në lëndinerte
edhe pohoj se jeta ishte një mrekulije zotit.
Fizikanti i famshumë gjerman,
Max Planck,
thoshte se kryuës i gjithsis,
është zoti edhe theksonte se besimi,
është një cilësi,
që shdo shkenstar,
duhet të ketë.
Albert Einstein,
i vlerësuar si shkenstar i mëj famshumë në shekullin e 20,
besonte se shkenca,
nuk mund tjetë ateiste,
edhe thoshte se shkenca pa fen është gjysmake.
Një numri madhë shkenstar është tjerë,
që primë në historinë e shkencës,
ishin njërës të përkushtuar ndajfes
edhe besonin të zoti.
PYM JBZ
Qët gjithë këta shkensar, besonin të zotit dhe i shërbyen shkensës me qëlimin që të zbulonin të fshetat e gjithsis që i ka kryuar.
Ashtu si qka urdhëruar Allahun në Kuran, ata menduan për kryimin e qieve dhe të tokës edhe hullumtuan duke qënë të vetëdishun për madhështin e zotit.
Lindja shkensës edhe zhvillimi i saj ishin rjedhimi një vetëdijet të tilë.
Me gjithë atë, gjatë shekullit të nëntë mëdhjet, kjo vetëdijet u zëvënsua me një mashtërin të quajtur, materialisë.
Lindja dhe rënja e materializmit.
Shekullit nëntë mëdhjet, që një periudh që njohu gabimet më të mëdha në historin njërëzorë.
Këto gabime njësën me imponimin në mendimin evropian të filozofis materialisë, një doktrine lasht greke.
Gabimi më i madhë kësaj periude që e teoria evolucionit të qarqës Darwinit.
Paralindjes të Darwinizmit, biologia pranojë si një deg e shkencës që siguron të prova për eksistencen e zotit.
Në librin e ti, teologia natyrore, biologu i famshëm William Paley,
pohon të se ashtu si kurse një orë përbën provë për eksistencen e i prodhua si të saj,
në të njëjtën mënyrë, ndërtimi naturës provonë eksistencen e zotit.
Me gjitha të, Darwin je kundërshtoj këtë të vërtet me teorinë e ti të evolucionit.
Duke shtërëmruar të vërtetën për tja përshtatur filozofis materialiste,
a i pretendonte se të gjithë qënjët e gjalla ishin pasoje rastësive.
Në këtë mënyrë, a i kryoj një ndarje artificiale në dërmjetë fes edhe shkencës.
Në librin e tyre, trasgjimnia mesjanike,
hullumtuasit Michael Bajgjent, Richard Lej dhe Henry Lincoln do të shpreheshin kështu për këtë qështje.
Për isak njëtonin, një shekule gjysëm para Darwinit, shkenca nuk ishte e ndar nga feja,
por për kundrazi, ishte një aspekt i fes edhe në thelp e varur prej saj.
Por shkenca e kohës së Darwinit, duke u shkëputur nga konteksti në cilin ajo kishte egzistuar edhe kishte hedhur rënjë më par,
u bëp pikërisht, kahu i kundërt i këti konceptimi edhe u zhvillua si rivale a absolute kundër fes.
Për pasoj, feja dhe shkenca nuk vepronin më në mardhënje me njëra tjetërë.
Por për kundrazi, që ndronin balë për balë njëra tjetërës, edhe njërzimi gjithë një dhe më shumë, detyrojtës gjithë të njërën prej të dujeve.
Jo vetëm biologia, por dhe dektë tjera të shkencës, si psikologia dhe sociologia, u shtrembruan për tju përshtatur filozofis materialiste.
Astronomia u shformua në përpudhje me dogmat materialiste të greqis të ljasht.
Qëlimi i rishkencësor ishte të ripohon të filozofin materialiste.
E këto mendimet gabuara e tërhoqën botën shkencësore në një rrugë pa kryerë për 150 vjetët e fundit.
Djetra mira shkencësar nga fushat të ndryshme punuan me shpresën që të kenë mundësi të sjelin prova për darvinizmin ose teoritët tjera materialiste.
Por ata u shgënyuën.
Të dhenat shkencësore të reguan pikërishtë të kundërtën e përfundimit që ata donin të arinim, që do të thotë, provuan të vërtetën e kryimit.
Sot botë e shkencës është e habitur nga kjo e vërtet.
Kur u lumtohet edhe studjohet natyra, del në pa se brënda sajë eksiston një planifikime dhe ndërtim madhështor në shdo element,
edhe diçka e til i ka rënuar përfundimisht bazat e filozofis materialiste.
Për shëmbu, ndërtimi jeshtë zakon shumë i adënës u të regon shkencësarve se ajo nuk është rjedhimi rastësime.
Adënëja në një qelistë vetë me njërzore, mbart aq informacion, sa për të mbushu një encyklopedi 900 volumëshe.
Gene Myers, një shkencëtari kompanijës Kelera, i cili administron projekti një genomik njërzor shprehet kështu.
Ajo që në të vërtet në manitështë arkitektura e jetës, sistemi është jeshtë zakonishti ndërlikuar, është si kutishte i projektuar, gjëndet një inteligent e jeshtë zakonshme në të.
Kjo manitje po prek të gjithë botës shkencësare, shkencësarët po shohin me habi, pavlef shmërin e filozofis materialiste dhe darvinizmit, të cilat në ishin nësuar si të vërtetat pak kundërshtuashme, edhe disa prej tyre po e shpallin këtë hapur.
Njën nga këto figura, profesori Amerikani Biokimis, Michael Behe, në librin e ti i kutije e zezët darvinit, e përshkruan në kështu gjëndin e botës shkencësare.
Gjatë katër dekadeve të shkuara, biokimia moderne ka zbuluar të fshetat e qelises.
Përparimi është arritun me shumë vështirësi.
Udesh që djetra mira njerës tja kushtonin pjesën më të madhe të jetës tyre, punës e lothshme në laboratore.
Rjedhimi këtyre për piekjeve të përbashkta, për të studuar qelisen, për të hullumtuar jetën në nivelin molekular,
është një thirje me zëtë lartë, e qartë edhe kumbuese e fjales projektim.
Përfundimi është a qi qartë edhe do me thënës, sa që a i duhet të radhitet si njëndër arritjet më të mëdha në historinë e shkencës.
Por asë shishe nuk janë përhapur, e asë gota nuk janë gritur, edhe asë një palë duar nuk ka duartrokitur.
Përse komuniteti shkencësor nuk e përqafon me zelë zbulimin e ti i marmitës?
Halli është, se ndërsa nga njëra anë medaljes duhet pranuar projektimi inteligent, nga anë tjetër duhet përmëndur zoti.
E njëjta situatë është edhe në astronomie.
Astronomie e shekullit e 20. ka shkatruar teorit materialiste të shekullit e 19.
Së pari me teorinë e Big Bang-ut, doli se universit kishtë një fillim.
Që shatere u bëj qartë, se në gjithësi eksiston një ekwilibris sakt edhe jesh zakonshëm, që siguron vijë mësin e jetës njerëzore.
Për këta është syve, në qarqet e fizikës edhe të astronomis, ateizmi është në rënje të shpejt, ashtu si gjvoren në mënyrë humoristike, fizikant i Amerikan Robert Griffiths.
Kër në duhet në një ateist për debat, unë shkoj të shohë të departamenti i filozofis, se të kaj i fizikës është vështirë të dalgjë.
Shkurt, në ditë tona filozofia materialiste po përmbyset.
Shkenca po rizbulon disa fakte shumë të rëndësishme të kundështuar nga filozofia materialiste edhe në këtë mënyrë, një konceptir i shkencës polint.
Teoria projektimit inteligent që ka qënë në një ngritje të shpejt në shëba gjatë 10 viteve të fundit, është një piesë pararenë se e këti koncepti të rishkencësor.
Ata që e pranojmë të teori, thonë se darvinizmi ishte gabimi mëj madhë një historin shkencësore edhe se në naturë egzison një ndërtim shumë inteligent edhe i përkryer, shka siel prova të qarta përkryimin.
Për shëmbull, mikrobiologu i famshëm australian Michael Denton shprehet se organet e ndërlikuare të qënjeve të gjalla nuk mund të shpjegohen nga evolucion.
E kjo është një qështje shumë e thellë, që të cilës shdo kush i cilët rotu, le preka dhe përpichet afsheh në nënrogos.
E vërtet është se shumica e këture për shtatjeve të ndërlikuare në naturë nuk mund të shpjegohen me lindje në një vargu formash të ndërmjetme.
E dhe kjo përmendimin tim është në të vërtet një problem themelor, faktisë se ka ka shumë për e këture gjërave.
Sa për mua e pranoj se ka dhishka që nuk shkonë mbi të orinë, arsye e shëndosh më thotë se duhet ketë dhishka që nuk shkonë.
Biologu i famshëm Gjerman, Werner Gith, s'jaron se si informacioni genetik në qënjet e gjalla aprovon vërtetësine krimit.
Êshtë dhe pamundur që informacioni i rritë vij nga një proces i rastësishëm.
Në qofë se shini njëm program kompjutëri, e kuptoni se aji ka nevoj për një programuës.
Në qofë se shini një makinë, e mërë një më mund se ajo ka nevoj për një projektuës.
Në qofë se shini informacioni biologik në që liza, atëhere me të drejtë duhet soni se aji ka nevoj për një krijuës që ka pregatitur programet e gjeneve për të krijuar proteina.
Eksisojë i mund të themi se evolucioni është një proces i pamundur.
Profesori Amerikani biokimis, Michael Behe, shpjegon në rësyen pëse kriimi është një fakt shkendësor.
Unë mendoj se përfundimi i projektimit është shkendësorë dhe empirik, imbështetur plotësish në sistemi vëzhguës.
E gjithësia dhe jeta të regojnë se janë rjedonje veprimit të arsueshëm.
Edhe unë dua të vë në dukje se kymendim vjen nga shkendësa progresive edhe jo nga ajo që farë ne nuk dim, apo nga ajo që farë kemi mësuar në 50 vitet e shkuara.
Filosofi Amerikan, Philip Johnson, e përmredh kështu përfundimin në cilin ka rritur shkendësa.
Ne e egzistojmë si prodhimet punës e një kryuasi të ditur që në solin e eksistens me një qëllin.
Eksistensa jo, edhe jo që njeve të tjera të gjalla, është në sajtë një veprimtariet të vetë dishme edhe qëllin plotë të një kryuasi.
Përfundim
Zoti kryoj gjithë universin, edhe gjithë kryimi i shfaq njerëzimit shenjat e Zotit.
Shkendësa është metodo e hullumtimit edhe studimit asaj që është kryuar.
Kështu që përplasja ndërmjet fesa dhe shkendës është diçka krejt e pamundur.
Për kundrësi
Islami e nëzit shkendësën, edhe përparimet e mdhe shkendësore në historin islame, tregojnë qartë rëndësi në këti kryimi.
Sot, teorit e shekudit e 19, të cilat u munduan të qorodisni shkendësën me filozofin materialiste, e kanë humbur vlerën e tyre.
Njerëzimi shpejt do të kuptoj qartë se Zotit kryoj gjithë universin, edhe të gjithë gjalesat.
Shkendësën siguronë prova për këtë kryim.
Edhe kurani, i cili soli lajmet e kësaj të vërtet e 14 shekuj më parë, u dhejqë në rrugën drejt shkendësës.
Kjo është një libër, të cilin neta kemi zbritur ty, plodë bekime dhe mirësi, me qëlim që ata të mendojnë edhe të thelohe në vargjet e ti, edhe që njerëzit me mëndjen e shëndosh të mund të bëjnë kujdes.
Kjo është rruga ime, e drejt është ajo, ndaj ndi që një dhe mos shkoni udhve të tjera, se ato dhët ju ndajnë edhe dhët ju ljargojnë prej rrugës e Zotit.
Kjo është ajo që a i ju dhe zonë të dhe proni, në mënyrë që ju të mund të krye një detyrën tuaj.