Përgjigje nga Kuranit 3
A mundet njëriu tja kushtoj gjithjet në të i Zotit?
Në jetin 2 të surës 67, Zotin a njoftohen për kuptimin e vërtet e jetës e kësaj bote.
A i është që krioj vdekjen edhe jetën për t'ju vën në provë se cili prej ushë është më vepër mirin.
A i është nga dhëmjëesi, më katë falci.
Si shpërmëndet në këta jetë, gjithdo kushë provohet si pas veprave.
Ata që bëjnë mirë, dëshirojnë të fitojnë këneqësin e Zotit edhe t'hyjnë në parajs.
Kështu, ata e dinë se e kanë të nevojshme që gjithdo qasë të jetës e tyre, ta shpenzojnë për t'ja rritur këti qëllimi.
Me gjithatë shumë njërës gabojnë në këtë pikë.
Ata mendojnë se vetëm të falurit e namazit edhe të shmangurit e gjërave të ndaluarat të qojnë të këneqësi e Zotit,
edhe se pjesa e mbetur e jetës nuk ka lidhja me besimin.
Njëri u duhet aprovoj të fitojnë këneqësin e Zotit në gjdo qasë të jetës ti,
me gjdo mendim, me gjdo fjallë dhe me gjdo vepër.
A i që ka për qëllim që në gjdo qasë të jetës të ari këneqësin e Zotit,
do t'flasë për herë fjallë të cilat do t'afrojnë atë të tek Zotit.
A i kujton njerëzve Zotit, i largon nga e keqja edhe i nëzit në të mirë.
A i mendon për herë se si mund t'a ari mëse mirë i këneqësin e Zotit.
Të jetuarit e një jetët të tërë, vetëm për hirë të Zotit,
është njëndër kërkesat themelore të fesë.
Në kuran, Zotit urdhëron besimtarët.
E thuhëj namazi im, kurban im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për Allahun, Zotit e botrave.
Pse nuk duhet që njeri u të mjaftohet me veprat e ti?
Qëlimi kryesori një njeri u që i friksohet Zotit, është që Zotit tjeti knaqur me moralin e ti.
Kënjeri, e di që duhet ta përmjërsoj i vetë vetën edhe të bëj përpjekje të vazhdueshme që tjetë sa me i mirë në sjellit e ti,
sepse virtutet të tila si sinceriteti, besnikria, kuidesik, shpirti i vetëflimit edhe thjeshtësia i përkasi një shkallët lartë të besimit.
Me fjalë të tjera, as një nuk mund thot, unë kam arritur sjellin e përkryrë, nuk mund të ketë më mirë se kaxhë.
Përmirësimi një njeri u do tjeti vazhdueshme nësa i shetë të metat e këvetvetja edhe përpichet i ndrejqë ato.
Një njeri i tilë e pastronë vetë vetën nga të këqiat edhe të gjdo ditë përparonë në drejt një sjellin e gjithmonë e më të mirë.
Nëse njeri u në gjdo drejtim mjaftohet me atë të që është, atëhera i nuk do të kërkoj të përmirësohet.
Për pasoj, do të metat i pa aftë për të gjetur gabimet edhe të metat e ti.
Êshtë e vërtet se njeri u i kalonë kufit përshka këse ndjen vetën të pavarur.
Për këtar syre, njeri u nuk duhet të vetë mjaftohet asnë të kryerit e vepra vetë mira që do të knaqin zotin e asnë përmirësimin shpirtëror.
Duke përdoru rësuen që i adhuroj zoti, a i duhet që gjithmonë të kërkoj të përmirësohet.
A eksiston koncepti i mozdurimit edhe dëshpërimit në jetën e besimtarve?
Në kuram, i zoti i këshilonë besimtarët të jenë të durueshëm kur ata i godet në një vështirësi.
O besimtarë, bën i durim, bëhuni të qëndrueshëm kundër e mikut, qëndroni të pregatitur edhe që të shpëtoni, rruajun i dënimi të Allahut.
Besimtarët përdori në zjuarësin, të gjithat mirat materiale dhe shpirtërore edhe bëjn të pamundurën që t'i kalojnë vështirësit.
Por duke ditur se vështirësit janë rëthanat veçantat kryuara nga zoti për t'i volnë në provë,
edhe se pas këtyre në njarjeve vëshihet një e mire pa diskutueshme, ata i e dorzojnë qështjen e tyre, vetëm zotët.
Besimit e zotë është temelor në qëndrueshëmërin e besimtarëve.
Ata kanë një besim të paluhatëshmë se zoti e kryonë gjdonë njarje me një urtësi të përsosur edhe duke ju përgjigjur lutjeve të besimtarëve.
A i do t'u alargojë vështirësit.
Kjo është arsye janë, pëse besimtarët as njëherë nuk përjetojnë në gjenjët e tila si dëshpërimi edhe humbja e shpresës.
Thuaj, orobrit e mi që e keni ngarkuar me shumë gabime vetën tuaj,
mo se humbni shpresën dhe i mëshirës Allahut,
pëse vërtet Allahut i falë t'i gjithë më katët, a i falë shumë edhe është mëshiruas.
Si do që të ndodhë, zoti urdronë besimtarët mo se humbni shpresën nga mëshirëa e ti.
Shqendrim ban kurani nda i shpenzimit të tëpruar.
Zoti ua ka ndaluarë robërve të ti të jenë tëpruës duke shpalur se cili duhet jetë kriterijit shpenzohet.
Edhe ata që kur shpenzojnë nuk e tëprujnë, e asë nuk janë do shtënguar, por ruajnë të mesme në janë të matur.
Besimtarët e shpenzojnë gjdo gjë në rrugë në zotit edhe në ato rrugë që zotit do t'ishte më iknaqë.
Ata nuk harojnë, në gjdo gjë që kanë, është begati që zotit ua ka dhonë atyre, dhe se ata nuk janë trashguasit e vërtet tas njërës prej tyre.
Kur ata duhet të sakrifikojnë, shpenzojnë në gjdo gjë që kanë, ashtu si që është përmëndur në kuramë.
Nërsa i shmangen të shpenzoarit qoft edhe të një qindarke, kura jo është e panevojshme.
Në kuram, zotit ka urdhuruar besimtarët të dhurojnë atyre që janë në nevoj, pa në shpërdhuruar pasurinë edhe pronën e vetë.
Dhe jepi gjdo të afermi të drejtën që i takonë, edhe të varfrit, edhe ati në mërgjim, por mos shpenzojnë tepër e par rrugë.
Ata që shpenzojnë tepër, janë vlezër të djajve, edjali është përbuzës i madhë i zotit të ti.
Ngana tjetër, të shmangurit e teprimit nuk duhet kuptuar si përshëmbull të shmangurit e dhuratave të zotit.
A i shpalë në kuranë, ha një e pini, por mos se tepronë, sepse a i nuk i do ata që e tepronë.
Në këta jetë, zotit në zidë besimtarët që ti shijojnë dhuratat e ti, por i ka nëluar vetëm nga të shpenzojnë me teprimit.
Me gjithatë, sot në shoqërinë që janë ljarë besimit, të tepruarit nuk i kushtohet rëndësia e duhet.
Në restorante dhe shtpil, pjata me ushim, fruta dhe perime, i dhe në tutje pa kujdesin më të voglë.
Zotit e kandaluar shpërdorimin, qofta i nësasit voglë a po të mëdha.
Kështu, njerëzit duhet të provojnë të gjenë mënyra për ti përdorur të gjitha këto të mira,
para se ato të prishen në vënd që ti hedhin tutje duke thënë.
Kjo është prishur, për ndryshe, e rezultati është mungesë dhe mos mirë njohë bjënda i zotit.
Kjo është prishur, për ndryshe, e rezultati është më të vëndë.
Si trajtohët lakmija në kuran?
Si pas kuranit, lakmija dënohët.
Në kuran, zotit ka shpallur se a i e ka kryuar shpirtin e njeriut me natyre lakmitare,
edhe se besintare duhet të tregohen të kujdeshëm dhe ti.
Kopratësia është pranishme ndër njerës, por nëse sile një mire dhe rruheni,
nuk ka dyshim se Allahu holsisht është njohur për gjdo gjë që veproni.
Smira, vjenë si e rezultati mos pranimit se diku shtjetër është më superior se ne.
Kujesh me të vërtet një qëndrim që mund të ashpjer një njeri në krye lartësi nda i zotit,
sepse është zotit a i që ujep njerëzve të gjdo gjë që zotrojnë.
A i e pashtu si që dëshironë edhe asë një nuk mund të ndalojnë.
E veç kësaj, në kuran në shpalur se shejtani i malkuar,
ngriti krye nda i zotit duke mos ju përullur ademit,
pasi a i e vlerësoj i vetën më lartë se ademi.
Në këtë pik, ne përbalim i më njëtë vërtet të rënsishme.
Smira është cilësie shejtanit,
prandaj të gjdo kusht që i friksohet zotit,
duhet a shmanga të në mënyrë të prejrë.
Si e vlerësojnë, kurani të thirurit të tjerëve me epitete për buzëse?
Njërësit që nuk jetojnë si pas moralit kuranit,
i përqeshin të tjerët me nof ka për buzëse me qëllim që ti poshtrojnë,
edhe me këtë mënyrë, të ngrenë vetën vita.
Në anën tjetër, qëndrojnë besimtarët,
që as njëherë nuk sile në një mënyrë ka që të rëndonët.
Zotit ndalonë në mënyrë kategorike besimtarët nga kjo gjëshëmtuar,
duke përmëndur se ata që nuk i binden këti urdri janë keqëborës.
O ju që besuat, nuk bënd të talët një popull me një tjetër,
pasit të përqeshurit, mund tjenë më të mirë se ata që përqeshin.
E as gratë me gratë tjera,
sepse mund të ndodhë që gratë tjera të jenë më të mirë se ato që përqeshin.
Edhe mos etiketoni njëri tjetërin me epitete,
pas besimit është keqë të përhapet nof ka e keqë.
E ata që nuk përndohen, jenë mizor.
Ata që u përmbahen moralit kuranit,
as njëherë nuk silën në këtë mënyrë që është e kundërshtuar prej Zotit.
Ata i drejtohen njëri tjetërit në mënyrën më të këndshme
edhe respektojnë të i masë njëri tjetërin si shërbetor të sinqertë të Zotit.
Që farë thot kurani për Talien?
Talia është një shëmbulli moralit të për të dobut
edhe pa dushim që është e refuzuar në Zotit.
Në shëqërit jo besimtare,
ka shumë loje për qeshish,
duke përfshirë Talien me të metat edhe defektet e tjerve
edhe duke e thiru njëri tjetërin me epitetet pa dëshiruashme.
Në kuran, Zotit i paralejmëron njerëzit për këtove prim të shëmtuar si vion.
Mierë përse cilin që fyën e përqesh njerëzit.
Një loj tjetër Talie e përmundur në kuran,
është ajo e jo besimtarve nda i besimtarve.
Në kuran, është pallur se jo besimtarët
janë të pa aftë për të kuptuar që besimtarët janë në rrugin e vërtet.
Lidhur me këtër, në disa jetë e kuranore thunët.
Mëkataret ishin ata që përqeshin ata që besuhen,
edhe kur kalonin pram, ata ja bënin me sy njëri tjetërin.
Për zot i shpalë, se këta njerëz bëjnë një gabim të madhë
edhe i paralaj mronë për fundin e të mershëm që i pret.
Esot, ata që besuhen, do të talen me jo besimtarët
duke që ndruar të mbështetur në koltuk e duke shikur.
A nuk u shpërbluem jo besimtarët për atë që vepruhen.
Por më tepër, zot i përshkruan në kuran
ata që morën për talje islamin edhe shpalje të ti
edhe të regonë se këta njerëz më huan në gjdo paralaj mërim të zotit
edhe të dërguarit të ti.
Ata janë njerëz që nuk e masin fuqin e zotit
me gjithë gjersin e sajë
edhe e mohojnë të vërtetën
se do të gjukohen në pranin e ti.
Do të habitën këta njerëz në botën tjetër
edhe do të ndëshkohen për talje të tyve.
Zotit e përmënd në mënyrë te për të qartë këtë të vërtet në kuran.
Të tjilët e janë në ata që nuk besuan argumentet e zotit të tyre
as takimin me të, ndaj veprat të tyre,
shkuan në kotë e në dit në gjukimit,
atyre nuk do të japim kur farë vlere.
Shpërblimi të tyre është feri përshka kësa ta nuk besuan
edhe argumentet e mija edhe të dërguarit e mi i morën për talje.
Gjëvend zë përgojimi në kuran.
Në kuran, zotit indalon besimtarët nga përgojimi
edhe e përcaktona të, si diçka te për të unët.
Edhe mos përgojoni njëri tjetrin.
E mos vando njëri prejusht dëshiron të hajë mishin e vlajt vetë vdekur.
Ato pra e ureni, kiri frik nga dëshkimi Allahut.
E Allahu është më shiruas, a i pranon shumë pendimin.
Si që përdojët në këta jetë,
njerëzit që jetojnë me besim dhe që janë si motre e vlezër
me njëri tjetrin ishmangin në mënyrë të prejrë kësa i sjendje.
Besimtarët kujtojnë vetëm qëllimet e mirat njëri tjetrit
edhe gjithmon mundohen që t'ishtojnë cilësit e mirat.
Ata nuk mundohen të gjejnë të meta apo gabime
të këta që janë nështruar vullnetit të zotit.
Përgojimi është një vesë që asë njëherë nuk eksiston mes besimtarëve,
të cilët u përmbahen kufive të zotit.
Kur besimtarët vërejnë njët metë apo ditshkat pakëndshme të kënjë tjetër,
ata nuk përgojojnë, por përkundratën,
e këshilojnë atër në mënyrë të drejt për drejt
me qëllim që a itë korigjojat të si eljet të papranushme.
Si përcaktohet dëshimi në kuran?
Të vepruarit me dëshim është një tjetër sjelje e dënuar nga zotit.
Në shumajete kuranore, zotit ka përmëndur se të vepruarit me dëshim
është karakteristike shocërive ignorante,
edhe se a i nuk i sotit.
Në shumajete të si elas një të mirë njërzimit.
A i ka urdhëruar robrit e ti, besimtar, t'i shmange në dëshimit.
Duke ju përmajtur kësa i këshile hynone,
besimtarët nuk hedhin dëshim në qështjet me të dënat pabazuar.
Gjdo fjal që nëzjerin nga goja,
edhe gjdo mendim që hedhin ata,
është gjithmon në pajtu shmëri me moralin akurant.
E mbështetur në provat të sakta edhe gjithmon të drejtë.
Ata nuk dali në përfundimet të dëshimta rrëth një njeriu,
pa marrë mendimin e ti,
apo pa mbledhur provat të vlefshme kundër ti.
Kujdesi që i kushtojnë besimtarët kësa i qështje,
vjenë si rezultati frikës të tyre nda i zotit.
Duke ditur se në botën tjetër,
do të balafachohen me gjdo vepër që kanë kryer,
edhe duke ju frikësuar dënimi të zotit,
besimtarët janë shumë të kujdeshëm dhe të drejtë në këtë pij.
Në kuran,
e zotit e përshkruan dëshimin me këto fjallë.
Po ju që keni besuar,
lërgohu një prej dëshimeve me që disa dëshime janë më katë.
Si duhet të kaloi muslimani kohën e ti?
Ne shohim në kuran,
se koncepti kohën e lirë nuk i përshtatët besimtarët.
Gjdo qasti jetës një besimtari,
është me dëvërtet i zëmë.
Një njeri që i frikësohet zotit edhe u përmbahet me përpikë mario urdhrave të ti,
mundohet krye i vepra gjithmonë e më të mira.
Një besimtarë që i frikësohet zotit edhe u nështrohet krejtsisht urdhrave të ti,
bën vazhdimisht vepra të mira me qëlim që ti jetë prej migjve të afer të zotit.
Gjdoherë kura i ka mbaruar një pun,
i vihet një tjetre,
a i e kërkon vazhdimisht të mirën dhe të bukë.
Gjatë këtyre përpjekjeve,
nuk kandoj një ndërprerje,
pushim apo kufim.
Të besimtarët të mbaruar i të një punë,
e je pëshenjë përfidhime në një tjetre.
I apse një besimtarë është shumë ndërgjeshëmë,
se duhet a shpenzojë gjdo të qasë të jetës ti,
duke bërë përpjekje për të fituar kënajqësin e zotit,
dhe se në botën tjetër,
a ti do t'inumrohen të gjitha këto të mira.
Këto përpjekje të besimtarëve,
përshkruhen nukuranë si më poshtë.
E kur t'akryë është deturimin,
atëherë mundohu me adhurin.
Përderisa gjithë shka që bërë një besimtarë,
është përtaritur kënajqësin e zotit,
atëherë të gjdo gjë që a i bërë në jetën e ti të përdiqme,
këthehet në ve për adhurimi.
Kër është i lodhur, pushon për hirtë zotit,
edhe kër është i uritur,
ushehet për hirtë zotit.
Ajo që është e rëndësishme është qas njëherë,
të mos e harosh zotin gjatë kryërje së këtyre veprave,
edhe të afalenderosh atëve.
Si mundet dikusht të largohet nga gjërat e pavlefshme dhe të padobishme?
Që është e pavlefshmia edhe e padobishmia?
Njeri u mund të largohet gjërëve të pavlefshmia edhe të padobishme,
njëse kërkon të arrijë vetëm kënaqësin e zotit.
Besimtarët e dinë se atyre u nevojitet të përdorin në kohën
që zotit u ka dhuruar në mënyrën më të dobishme,
sepse janë veprat e tyre në këtë bot,
që do të përcaktojnë banese në tyre të përjeqme.
Kështu që, në gjdo veprë që kryen,
ata synojnë të bëjnë vetëm mirë për të pregatitur për botën tjetër.
Natyrisht që ata flasën, bëjnë shakam, qeshim,
punojnë edhe jetojnë si të gjithë të tjertë,
por gjatë të vepruarit të gjitha këtyre,
ata gjithmonë me ndojnë mirë,
qka është në të mirë të njerëzve edhe të besimit.
Përveç të gjitha këtyre që përmëndëm,
veprat të gjithë besimtarve i shërbejnë një qëllimi.
Ata gjithmonë nuk thehe natyre veprave të mira,
të cilat mësë shumëti do të afronin të kneqësia e zotit.
Ata ja din vlerën kohës edhe din se si ta përdorin atët duke i njohur mirë të gjitha problemet e kësaj botët.
Ata ja rrinë këti qëllimi duke përdoru ndërgjegjen dhe arsyen,
vendosin qështë e pavlefshme edhe qështë e dobishme edhe janë shumë të vendosur.
Qëndrimi që mbajnë besimtarët kur dy gjojnë një biset të pavlefshme
për mondet nukuran me këto fjallë.
Dhe kur dy gjojnë biset të kota,
ata largohan edhe thëmë,
ne kemi punë tona dhe jutuajet,
pa që a qoft në bilë.
Ne nuk kërkojmë rrugën për tek të paditurit.
Të dhepruarit si pas këti shëmbullit të lartë përmëndur në kuran,
është një burimi madhë qëtsia.
Ajo është gjithashtu,
një sjelje e mirë qek në aqëzotë.
Ndaj kuj të regohen të duruesh në besimtarët?
Një nga cilësit e besimtarëve është qëndru e shmëria.
Me gjithatër,
koncepti i qëndru e shmërisë që ne mësojmë në kuran,
nuk është durimi në raste vështirësishë.
Ajo që këshilohet në kuran,
është që gjatë gjithë kohës,
të tregohet durim,
kur të duhet të zgjedhës sieljen që mësë shumë të i do të kënajshtë e zotin.
Pra me fjal të tjera,
të jesh për her i durueshme.
Gjdo kush që ka zemrën të mbushur me besim,
e di se zotin i provon njerëzit në këtë bot me vështirësia dhe së mundje.
Për këta rësue,
këta njerës janë të durueshme dhe ja dorëzojnë vetën zotit,
ma di edhe në rastin e vështirësisë edhe së mundjes më të randër.
Për shdëgjë,
ata i drejtohen zotit duke ditur se është a i
që u akadhën të gjitha këto të këqia
edhe se vetëm a i mund të u alergoj.
Zotin i provon besimtarët
me gjëndje të lojeve të ndryshme,
si që janë varfëria,
frika ndaj humbjesët mirave apo begative,
besimtarë i përshkruar në kuran,
e kërkon me ngulmë këneqësin e zotit
pa marë parasu shërëthandë.
Në kohë begatish,
a i e falenderon zotit,
në kohë vështirësisht,
a i a beson që është jenë vetëm a ti,
por të mirat ndaj fese dhe ndaj besimtarve
janë më parsore se të mirat e ti vetjake.
A i plotëson më dje edhe në intësit e këvetja e ti,
karakteret e virtyçme gjatë gjithjetës.
A i është i sinqertë,
indershëm,
bujarë,
i kujdeshëm dhe i zelshëm,
a i sbaton në mënyrë të saktë,
gjdojgjë që zotit e cilëson të mirin.
Si rezultati kësa i që ndrueshë mërje,
zotit i përgëzon besimtarët me lajmet mira.
Edhe sigurisht,
që ne do t'ju sprovojmë ju me gjërat të tila si frikë,
uri,
kumbje e pasuris,
të jetës e të fryteve,
por përgëzimet janë për të dërueshmit,
të cilët kër i godet një fatke qësi i thonë,
të Allahut jemi,
edhe pa dushim të ka i do të këthehemi.
Ata janë mbi të cilët derdhen
bekimet nga zotit i tyre,
edhe mëshira e ti.
Pikërish këta janë të udhëzuarit në të drejtë.
Nëse dëshironi që të keni një shpërblim
ka i shte kënëshëm,
si në këtë bot,
ashtu edhe në botën tjetër,
atëherë të regohuni të durueshme,
edhe shfaqë një moral të mirë,
në kohë vështirësishe dhe së mundësh.
Mba,
nëse dhowë.
PYM JBZ