Një krije së rejë, sa po lindur është e dobët edhe pafuqishme.
Ajo nuk di asë gjërë, rrethë rrezicjeve që rrethojnë.
Ka nevoj që t'jetë mbrojtë.
Ka nevoj të ushqehet, me qëllim që të rritë të fuqishme dhe të mbjetoj.
Ajo nuk kando një mundësi të siguroj mbjetes në saj.
Në në e saj do t'a mbroj nga rrezicjet, do t'a ushqeh kur është e nevojshme dhe ma djetë do t'ja për dhe jetën për të.
Në këtë fil, do të vëmre ndjenjët e mrekulueshme që Zoti ka frimzuar të qënjët e gjalla,
dëshurin prinderore.
Sakrificat që bëjnë qënjët e gjalla për të vejgjlit e tyre edhe njërën ndër mrekulit më të më dhatë të kryimit.
Në këtë fil, do të vëmre së vëbjit.
Muzika
Altruizmi në naturë
Krijesat vet flijuese
Muzika
një vënd të sigur pas një uivarët vogëll
larkë prej syvet grabi qarbe.
Nëna dhe babaji,
me shumë mundin bledin u shimin për dveçgjit e tyre
edhe e sjellin në folet
gjdo 10 minutët.
Këto kryesa janë zogja dhe jo qënje njërëzore
dhe jo që ku shdo mund të mendoj
është se ata kuidesen
vetën për vetën edhe stomakun e ty
por ajo që ndodhë
është krejtësisht e kundërta.
Ata mendojnë vetën për të veçgjit
edhe u përkushtohen tërsisht e tyre.
Shumë qënje të gjalla
mundë përnë sakrifica edhe më të mëda
për të veçgjit e tyre.
Një zebër femur do të rezikohet
dhe ri në vdekje në mbrojtjet të dvoglit të saj.
Në rast të ndonjë sulmi,
ajo vendoset mes të voglit edhe grabit qarit.
Me gjithë se mund të vërapoj shumë herë
më shpejt se klyushi saj,
ajo që lëmishë vërapojnë më nga dalë të sej.
Kjo nëmë kuptonë se nëse grabit qarit për leshet më të,
i voglit do të mund të largohet.
Kjo është me dëvërtet një loje rezikshme.
Një loje rezikshme të cilën
kafshët ndonjë herë dhe e humi.
Nëndodhimi në brigjit e Europës përëndimane.
Folete zogjve, gilmot,
janë të vendosura në përshkrepa
që ndodhen për gjatë bregut.
Kur vjen muaj gusht,
të veçlit bëjmë përpjekjet e para
për të notuar edhe për të arritur detin.
Kjo nuk është aspak e let.
Deti shë rëth një kilometr lërgë shkrepave
edhe foleja ndodhet mja flartë.
Më në fund,
zogu i parë hidhet nga foleja në ajer.
A i rëshqet drejt detit,
i shqoqëruar nga disa të rritur.
Prova e pare fluturimit të ti
i përmbushet me sukses.
Zogështë të tjere ndjekin atë.
Kjo është një fluturim të për i rëzikshmë.
Përmbjates në zogut është të lëpsore
që a i të përfundoj në det,
sepse në brigje ka dhejl praqërin në prit.
Disa zogështë nuk e rinjë do të bregun
gjatë këtyre provave dhe bian rëmbim thi në plash.
Me gjithatë,
nëna nuk i braktis.
Ajo provon me gjithë fuqin
që të ndimoj zogun e sajtë vrapoj dhejtë detit.
Mirë po dhejl pra.
Dhejl pra të kanë pikasur zogun e vokull.
Nëna të rheqë vazhdimish zogun dhejtë detit.
Ajo gjithashtu,
për plas krahët me qëlim që të rheqë
vë mondjen e grabit qarve.
Dhejl pra do t'jenë pran zogut në gjdo qast.
Atere nëna do t'bëj një veprim
vetë fliju e së të mërekulluashëm
që t'fitoj ko për qëpëtuar zogun e sajtë.
Ajo del për para dhejl prave
edhe je pjetën e sajtë për qëpëtuar të vokull.
Zoguar rinë detin
i pavet dishëm
se qëfar për ndodhë pas ti.
A i thërret nënësë ti.
A i nuk mundet të shpëtoj me forcët e ti.
Të rriturit e tjeri për gjigjen thirjes.
Ata e trajtojnë zogun si kurtisht e i tyri.
Ky është vetëm një shëmbull për sjeli në kajtë të përkushtuar të një shpendi që sakrifikon jetë në sajtë për atët të dvokllit.
Zotje kryojatë dhe vetëmohimi që ajo të regon për të mbrojtur të veçlit e sajtë,
është frëmzimi dhuruar prej ti.
Antartë e kësaj familje janë të përkushtuar nda njëri tjetrit.
Një qitë femër dhe të veçlit e sajtë.
Në në bënë sakrificat më dha gjatë gjithë kohës që kujdeset për ta.
Zakonisht, ajo rri vetë e uritur, me qëllim që ti ushqej, edhe hum gjysmë në peshës e sajtë truponë.
Nësë është nevojshme, ajo do t'ja për dhe jetën për të veçlit.
Nësë është nevojshme, ajo do të veçlit e uritur, me që të veçlit e uritur, me që të veçlit e uritur, me që të veçlit e uritur.
Edhe nëna delë në prit pangurimin më dvoglë.
Dukë e rezikuar jetën, ajo tërhejshluani ndrejt vetës edhe ujep mundësi të vejgjitve të ikin.
Nëse këto kafsh, do t'kishin ardhur në egzistencë arastësisht, si që pretendojnë evolucionistët, edhe do t'ishin krijese egoiste që mendojnë vetëm për vetë.
Atëhere prejtyre mundë prit e i vetëm braktisja e të voglit në mëshirë të fatit.
Por qita nuk vepron kështu.
Ajo hithet paraluanit më djejep edhe jetën nëse është nevoja.
Nuk ka dushim se është zoti, a i që ka kryuar këtë djenjë vetëflimi të këqita në.
Durimi dhe altruizmi
Antarktid
Vëndi më i fëtot në botë ku dimër i zgjatë gjashtë mundë.
Rritjet vejgjeve në kushtet t'ila ka që ekstreme, kërkon sakrificat pa përfyturueshme.
Këtu jetën një nga përindrit më të përkushtuar në botë.
Pinguin
Këta pinguin drejtohen për tek një vënd takim gjigant.
Uthimi t'yre do të zgjazë disa javë.
Ata do të përshkojnë një lërgësi për e 100 km.
Ata herë notojnë edhe herë përdorin krahët e tyre si lopater.
Ata drejtohen drejt njëjtit dë vënd, në një mënyr mjaftë mrekulushme.
Në fund të uhtimit, ata do të takohen me mira pinguin të tjerë në një vënd të caktuar.
Këtë takim ka një rëndësi shumë të malë për pinguinës.
Vëndi ku takohen, është vëndi ku ata do të cieli një jetë të vejgjlit e tyre.
Vëndi ku takohen meunes
Këtë të timi loshëmë, është vete në fillimin sakrificave dhe vështirsive që pinguinet marrim përsi për përpark hirit të vejgjrve.
Vështirsia më e madhe një satë herë kër femre lëson vezët, sepse dimri është në prakë.
Temperaturët e dimërit
Arinë dheri në 50 gradë 90
Erërat me shpejtësi dheri një 100 km në orë hedhin borë dhe akër
Pinguinët femre valën në dorëzim me shkujve vezet edhe këthehen në detë
Me shkujte përkushtuar marim përsi për të kujdesen për vezet
Mashkulli e mba në vezën në bikëm që ta mbrojnë nga akulli
Pupllet e ti të trasha mbrojnë vezën nga të fëtotit
Nëse vezë a bje nga akulli, a jo do të ngri me një herë
Nda e dhe meshkulli duhet të jenë shumë të kujdesh
Sakrifice e tyre shkon për te i të gjithë kufive një në zonë
Ata nuk kanë ushqim për 4 muaj i reshtë
Edhe që ndërojnë në këmë gjatë gjithë kohës
Pa i lishuar vezën për asni moment
Pinguinët mblidhen bashk për të mbrojtur nga erat ngrirëse
Gjithë shka që mund të bëjnë gjatë muajve të fëtotit dimrit
është që t'jenë të duruash
Në funda sa i kohët vëstir
Vjen për sëri pram ver
Vezët kanë qelur
Edhe zojt sa po kanë hapur syte të të vegjën në këtë bot
Me qenë se shtresat e dhjamit që do t'imbrojnë nga të fëtotit
Nuk janë formuar ende
Ata që ndrojnë në këmë të babaj të të të
Ushimi i parë që marrin pëmijet
është qumshi që del nga gryka e babaj të të të
Me gjithë se pinguini i baba nuk kanë grën asgjë gjatë 4 muajve
E i ka bërë një sakrifiz tjetër dhe ka ruajtur ushimi në gryk për të voglin e ti
I ka risht nga qast
Femrat vin nga deti në tok
Edhe ato kanë pasur pun të tjera për të kryrë gjatë këtyre 4 muajve
Ato kanë qenë duke gjuajtur edhe mbledhur ushimi në gushën e tyre
Për të veçlit e sa podal nga veze
Sa po femrat arrinë, meshkuj të uritur vrapojnë me një herë në detë ku filojnë gjëti
Me të mbaruar së ngrani, pinguinët meshkuj këthehen të këfolet ku u shenjë të veçlit bashk me femrat
Pa kohë më vonë
Pinguinë të vejgjil rritën a i sa arrinë të uthtojnë me prindrit e tyre të përkushtuar
Pinguinë i baba nuk hazgjë për 4 muajtë të tërpë, vetëm për hirtë të vejgjil vetë ti
A i që ndronë në këmë, gjatë gjithë kohës, duke mos e lënë veze në tokë, asethe për një qastë të vetëm
Pra këtu, ne po shohim një sakrifis të jash zakohëshme
Kjo sakrifis që po shohim bëhet nga kafshët
Ndërsa mes njerëzve mund të gjëndën shembuj të njerëzve që me vetëdiet të plot i braktisin fëmi të tyre në kohë të vështirë
Nda edhe shumë fëmi janë të detyruar të jetoj në rrugë
Si që patë dhe vetë, pinguinët as njëherë nuk i braktisin të vejgjlit të tyre edhe në rëthanat më të vështirë
Në bështecit e teorisa evolucionit dhe mëhuesit e kriimit pretendojnë se kafshët marin parasysh vetëm interesat e tyre
Por ata janë krejt pa aftë të shpjegojnë se si pinguinët rrindë të urritur për 4 muaj
Edhe si i bëjnë balë një tëftoti kajtë ashpur
Pra kush është ta i që frumzoj të këto kafshë në gjenjën e vetë flimit
Edhe njëherë po e përmëndim se kjo pyetje ka vetëm një përgjitje
Zotit i cili i krioj pinguinët është ta i që frumzoj të kata këtë në gjenjën mahnit se vetë flimit
Në kuram zotit në fletë për sundimin e ti ndaj kriesave
Gjdo gjeles është në në sundimin e ti
Vërtet, zotit i mështit drejt
Sakrificja që bëjnë kafshët për të vejtë gjitë të ty
Vihet të reqin nga zonat më tëftota e diri të katomët në zetet
Këto janë gjunglet e Tajlandës
Problemi me i madhë me cilën përbalen zojt të lejlekve është nëzetsia përvëlluasa
Lejlek të rritur u sielin të vejgjeve uj me sqepat të tyra
Pas taj ata e hedhin uj në bit vejgjlit
Pendet e të cilve nuk janë formuar e ndër
Dush i fëtot, i e bëzogut pa kletësim
Për të vejgjrve u nevojitet edhe hia
Janë përsëri prindrit e tyra
Që i pajisin me hien që u nevojitet
Ata hapim flatrat duke formuar një strehes
Që i mbron të vejgjlit nga djeli në zet
Kujdesi për kushtimi dhe sakrifica që të regojnë lejlekët
I bëjnë ata nga prindrit më të veçant në bot
Që i desi dhe dasholir
Nëlloj patash imbajnë të veçlit në biflatrat e tyre.
Kur nëna dalin në tokën e thadë, është kohë që të veçlit të zbresin.
Nëna bënë disa regulime në fole me qëllim qita bëjat e sa më të përshqashmë për të veçlit e sajnë.
Gjatë kohës që ajo vazhdojnë të të tyrë nësaj.
Mashkullin bledh u shimë, kur mashkullin këthehet në fole, a i u shqen të veçlit me shumë kujdes.
Pas i vogli u shqenhet, a i këthehet me njëherë në vëndin e ti të sikurt, po është kravët në nështi.
Gjithashtu edhe kryesat e tjera janë të mbrojtura shumë mien nga nënat e tyre.
Letë marim një uthtim edhe të shohim këte veprin mbrojtës që të mahnit.
Lumi një.
Në këto ujra jetojnë krokodilë të njënit.
Krokodilët janë disa nga kryesat më tegrat të botës.
Por me gjitha të, femrat e tyre janë gjithashtu nga nënat më të dashura që jetojnë në tokë.
Krokoditi femra vendosë vezet në rërën e bregu të lumit.
Kur vjen koha e ngrohje së vezve, ajo me kujdesë fillon të pastrojë rërën.
Ajo është mjafte kujdeshme për të rruajtur vezet nga dëmtimin.
Ngrohje e vezve fillon me njëherë në basish pastrojë rërën që imbulon ato.
Kur krokodilët e veqe lindin, në këtë qastë, ndodhë dhishka mjafte haviçme.
Nëna hapë gojnë e saj të madhe, me dhëmë të mpret edhe i vendosë të veqlit në tokë.
Êshë gojë si parë që e shëftë, me ndonë se nëna po i hatë veqlit e saj.
Por e vërteta është kretë në dryshe.
E vendi më i sigur të veqlit është goja e nëna së ty.
Me mjaftë kujdesë edhe delikatesë, nëna vendosë në gojnë e saj të veqlit një dhe një një.
Tësa po lindurit, kërkojnë me ngullnë të hy në gojnë e nëna së ty.
Femre gjithashtu, vendosë në gojnë e saj vezet e patshjelur e mirë, edhe i shtypë ato, ajsa nevojitet për të thyër levoshka.
Edhe pse dhëmbët e saj janë mjaftë të mpretë, të veqlit e saj nuk dëmtojnë asë një herë, edhe i o është mjaftë e kujdesh me kurin bana të në gojnë.
Në bësi ka vendosur të gjithë të veqlit në gojnë e saj, ajo rikthehet në ljumë, në vendin më të qetë, edhe më të sigur të për të.
Pasta ja jo fillon të lëshoj me kujdesh të veqlit, edhe vez të patshjelur e në ujë dhe natë qastë, nësi përfaqin e lumit notojnë krokodil të veqlit.
Dhe kur gjithë vezë të qenjë, kjo krijes ka që frikshme dhe egrë, si që është krokodil, kthehet në nënë të dashur që përkujdeshet për të veqlit e saj.
Krokodil të veqlit tani janë në nëmbrojtën e nënës gjithë kohës.
Rethës a i kohën, a fër strehësës e krokodilit në në tokë, ndodhin gjarjet të tjera.
Vezë të breshkës që ndodhe në nërër, qelin dhe breshkate vogla filojnë nga dalë të dalinë në si përfaqë.
Këto kryesa kajshtë vogla janë krejtësishtë pambrojtunë, që të mbjetojnë, atyre ju duhet që me një herë të futën në ujë.
Dhe në mënyrë krejtë madhështore, sa po dalin nga veza, vrapojnë drejtë ujtë.
Në udhën që ato do të përshkojnë, ndodhen krokodilë gjigantë.
Por këta krokodilë nuk i dëmtojnë aspa këto breshkate sa po lindurë.
Të vejzlit kalojnë pranë krokodilve me një mirë besim të plotë.
Kjo breshke voglë ka humbë rrugënë.
Papritur a jo gjëndet përbal një krokodilit uritur me mira herë me i malë se vetje e saj duke që ndruar në djëdhë.
Krokodilje e shikon të humbë.
Në pamjetë parë, duke cikur për breshkën e voglë gjithë shka ka marë fundë.
Papritur krokodili i hapë gojnë e ti të madhe dhe vendosë breshkën me së dëmve të ti të mpretë.
Por a i nuk ka për qëllim të hajatë.
Krokodilje drejtonë breshkën e cila kishtë humbër rrugënë e saj.
Edhe pasaj, në mënyrë krejtë habitshme, krokodilje që më breshkën e ujratë që nuk kish mundur t'i gjendë.
Ndjenjët e dashuris që Zoti ka frumzuar të këgra bicarë, nuk kursejnë vetëm jetën e të veqitve të ti, por edhe të kësaj breshkën e ka që të voklë.
Zoti kryoj gjdo qënje të gjallë në këtë botë edhe gjdo qënjeve prona shtu si shka urderuar kryu e si i saj.
Zoti shpalë në një vargë nga kurami.
Gjdo gjë në qiej edhe në toki përketa ti.
Gjithë shkaj në nështrohet ati.
Shëmullime i mirë për lidhjen mes nënësatë të voglitë saj shihet tek delfinët.
Nëna e para pregatit klyushin e vetë për të gjitha lojë të rezicjeve.
Me gjithë se pa dëshirë në saj, ajo është e detyruar të jetë arrept gjatë kësaj kohën.
E këta delfinë, po bëjnë gara me një barkë.
Njëri nga delfinë të vejgjë li afrohet shumë pra në barkës.
E liga ose skeletja njës mund të adëmtojnë atë rëndë.
Nëna e nuhatë rezikun.
Ajo e tërheqjatë në fund të detit.
Nëna e zemruar nga kjo sielje, me andë të hundës e saj, i lishon val të ngulore me frekuens të lartë trupit të dvoklit.
Valet të regojnë zemrimin e nënës, edhe në të njëtën kohë, ishkaktojnë një lojë bezdje klyushit e saj.
Klyushit e shumë i mërzitur, pas kësaj kritik e të ashpër, nëna fillon të notoj bashk me të.
Edhe me dashuri forkon në trupin e ti njërën prej fletve të saj nëtuese.
Kjo pa mjetë kujton zënjen për dore.
Në këtë mënyr, ajo të regon se e dotë vëgjë nësaj.
Dija e zotit ka përfëshirë gjdo qënë jetë gjallë edhe gjdo sendë pa jetë.
Në një varë kuranor, zotit shpallë.
As një frut nuk delë prej lëvojsh gësë vetë edhe as një femër nuk mbart e as nuk lindë pa dijen e ti.
Mashtërini e evolucionit
Teoria evolucioniste e Darwinit, thot se jetëa në tokë, lindin nga rastësia.
Kjo teori, gjithashtu për mund, se për mjetese në qërnjeve të gjalla, duhet një luftë pa mëshirëshme.
Si pas kësaj teoria, i fort i fiton, ndërsa i dopti po shtërohet edhe zhduket.
Charles Darwin, themelua si teorisë, e mbështetit ashtu quajtër një detë ti i të luftës për mbjetesë në konceptin e përzgjedjes naturore.
Por Darwin i jetoj në shekullin e 19-ë mbëdhjet, edhe mundësit e ti për të kryër vëzhgjime ishin jesh zekonishtë të kufizuara.
Ndaj edhe i ga bojë rëndë.
Në ditë tona, është bëlluar se përzgjedje naturore nuk zotë rëndë një forcë evolutive,
edhe për më tepër në naturë nuk existon dhe një luftë ka që pa mëshirëshme, si që pohon të intervini.
Shumica i njerëzve të doptë mbrohen nga më të fortët edhe lojet e ndryshme ndimojnë njëri tjetër.
Si që patë edhe në këtë film, prindrit mbrojnë të veçlit e të të doptit edhe qënjet e pa mbrojturat kësa i botët,
ma dje dhe me qmimi në jetës e të të të të të.
Teoria evolucionit, e cilat ashmë është gjynëzuar për para shkencës bashkohore,
është goditur dhe më shumë para këtyre vëzhgjimeve në naturë.
Në një librë shkruar në mbrojtet të teorisë e Darwinit, profesorit Gjemal Yildrë, krijuës i evolucionistëve turqë,
kretë nga të të shumë pohon se daquria prindërore nuk mund shpjegohet me antë rastësi së verber të përzjedhjes natyrore.
A ka ndo një mundësi për logaritje për dëshurinë e nanës ndaj të voglitë saj në përmjetë rastësi së verber që nëmë kuptonë përzjedhje natyrore për ndo një element psikologjik?
Nuk ka dyshim se Darwinistët e kanë te për të vështirë të i gjedhë një përgjigjet për shtatshme kësa i pyetje.
Me gjithë se nuk ka as një bazë shkencore, ideja se natyra në bështet vetëm të këlufta për mbjetes është mbrojtur verberisht nga evolucionistët edhe ma djetë disa janë munduar të avën atë në zbatim në shoqërin njërzore.
Njërës të tilë të zbrapsur nga konceptet si dashuria, mëshira dhe dhimëshuria të cilat besimi i zion të kënjërzit kanë pohuar se të doptit,
andikapatët edhe njërzit e smur janë të destinuar të zhduken nga përzgjedhja natyrore edhe se ata nuk kanë të drejten për tjetuar.
Historikisht për krasi me i flakti kësa ideje, ka qenë Ernest Hegel, mbrojtë si kryesori darvinizmit në Gjermani.
Në librin e ti mrekulit e jetës, Hegel i propozoj pangurimin më të voglë, zhdukjen e foshnjeve anormalet sa polindu.
A i dëshirante që të gjithë të sëmurët edhe të deformuarit, të cilat shiheshin si një penges për evolimin e shoqëris edhe jo vetën fëmijet të zhdukeshin si kërkes e përzgjedhjes natyrore.
A i ankohej se qindra edhe mira njëres të pakurueshëm si të shmondurit, leprozët edhe kancerozët, bahen të gjallë në mënyrë artificiale në shoqërit të bashkohore, pa përfitimin më të voglë, asë për vetën e tyre edhe asë për shoqërin.
A i rekomandoj mbledhjen një komisioni që të vendoste për fatin e këtyre njëresve në bas të vendimit komisionit, shpengimi nga djalli, duhet të përmbushe i nga një doz, elmesht, padhimshme edhe të vazhdueshme.
Këto ide barbare të hekelit u pranuan nga Gjermania naziste Adolf Hitlerit edhe me qindra e mira njëres të pafajshëm u vranë përshka këse ishin të sëmurë edhe ndikapatë.
Edhe u panë si një pengese madhe për të ashtuquajturin evolucion të ratës Gjermane.
Këta vare u përkasin njëresve të vrarë nga nazistët si pas akuzës penges për evolucion.
Thuaj se një shekull pas hekelit, profesor Ali Demirsoj, një evolucionisti flak turk, që ditërisht për kratë njëjtën ide.
Demirsoj, thotë se biologët evolucionist duhet kryen teste gjenetiket e këfëmijet në mitrat e nënave të tyre, edhe të vrasin ata që konsiderohen me të meta pa ardhur e ndë një jetë.
Demirsoj, jë pëshkruan vetën si një biologët fasqist edhe thotë, nëse në përës një mua, unë jam një biologët fasqist, edhe të gjithat atëmi që kanë të i parët të tila në muaj në 4 të 7 zanis, duhet të shduken.
Si që keni parë, evolucionistët i referohen natyres, duke mbështetur në ide të tyre shqnjërzore, si që shvrasja e një fëmijë e andikapat.
Por kur ne vështrojmë në naturë, edhe në sjedhjen e kafshve, shohim se evolucionistët nga bojnë rëndë, edhe madje kafshet janë më të dashura, edhe zotërojnë më shumë në dërgjegje e vedijes e njerëzit që udhiche nga ide të tila.
Pa mjë tjë poshihni, janë një dëshmije qartë edhe një shëmbulli rëndësishme, se si kafshet i trajtojnë të deformojit.
Një ditë në zetë në tokët e Kenjës.
Një tuve elefantesh kanë marë njëndar ekspeditat e tyre për gjithë të rushim.
Udhejci i tufës është një femër.
është një ditë në zetë edhe kjo femër po lindë një krysh.
Kjo elefant, i lindur vetëm pak orë për para, nuk e lishon krahune në nëstijit, qoftë edhe për një qastë të vetëm.
Por këtu qëndron një problemi madhë.
Kjo elefant i sa po lindur e ka te për të vështirë të ngrihet, sepse ka një shformim serios në këmbët të ti të para.
Ato janë të përdredura për branda, duke e penguar që të ngrihet.
Kërkuesit duke kryrë vëzhgime në zonë, besojnë se pa dyshim, këllushi do të ngordhë.
Në ditën tjetër, nëna e braktis të tuhën, sepse klyushi saj ka probleme shëndetësore dhe ajo nuk mundet që të dhejqë mata.
Tufës i duhet vazhdoj të kërkoj ushim
Por i voglje e katë pa mundur të ndjekatë
Nese klyushi me i malë dëshiron të mbjetoj
A i duhet pa tjetër të shocëroj tufën e ti
Tanja i përbalët me një dilemë të përtë malë
Nëna përpichet përdor feçke në saj
Për të ngritur të vogljën e saj në kamë
Më në fundë, klyushi i malë filon të ecë nga dalë pas tufës
Por a i esh në më dyshje
Nëna përsëri përpichet të ngritë edhe të ndimoj të vogljën
Për pritur, klyushi me i malë bërtet edhe këthehet të keem
Edhe të këvla i sëmur
Me gjithë sa rezikonë dheri në vdekje, a i nuk e braktis nënën dhe vlajnët i
Ditën tjetër, nëna sa dhe klyushit më të madhë
U duhet përsëri qëtë braktisin klyushin e sëmur
I vogljën dje dhe dhimje për qdo hapë
Por a i nuk braktiset nga nëna dhe vlajnët që janë të përkushtuar të duruashmë edhe të dashmë ndajti
Edhe vdekje e ndë duket e pashmangshme
Në fund të ditës të tretë, ndodhë diçka e mrekulluashme
Këmba e ti, dal nga dal filon të fitoj një loj elasticiteti
Në nënkujdesin e pandarë të nërës, a i përpichet të ngërihet në këmë
Përpichet pa u lodhur edhe te për i vendosur
Më në fund, a i arrin të qëndroj në këmë për një qast
Pasta ja njënjë zohet përsëri, para se të bëj një prof tjetër
Edhe në fund të ditës katërt, a i arrin qëlimit
Thjaprat dashuria dhe përkushtimi që të regua nëna dhe vlaj
Nda elefantit më të voglë në kohën që ati i nevojitej të mbjetong
Ndërkohë që evolucionistët e shohin vrasjen e foshnjave me të meta si një detyre evolutive
Kafshët në natur, i trajtojnë këllusht e tyret sëmur me dashuri edhe shpirtve të flinë
Profundi
E faktet që njohëm në këtë film të regojnë se natyra nuk është e ndërtuar vetën bi bazë, luftët dhe konflikti
Si që dëshirojnë evolucionistët që ne e të besojnë
Shumica e qënjave të gjalla, ndryshen nga që mendojnë evolucionistët, nuk janë egoistë edhe nuk sile në mënyrë barbare
Edhe në të kundërt, nga sa pretendohet, shumica e qënjave të gjalla të regojnë përkushtim të lartë
Ata e në të gatshëm të marrin parasush shdo rezik, vetëm e vetëm që të shpëtojnë të vejgjrit e tyre, ma dje në disa rastet, japin e dhe jetën
Kjo ndodhë, sepse të gjithë qënjët e gjalla nuk erdhën e jetë nga rastësia si që pretendohet e darbini
Zotë i kryoj të gjitha qënjët e gjalla dhe frumzoj të katon gjenjët e dashuris dhe mshuris edhe vetë flijimit që nuk mund të shpjegohen as njëher
Në një varkë, kurani përshkyruan se dija dhe fuqie e Zotit përfshindë gjdo gjë
Zotit është a i që ka kryua shtatë qiej e po ashë edhe prej tokave
Ezbret urdhën i ti me styre që ju ta dini se në të vërtet, Zotit është i gjithë pushtetëshmë edhe se a i përfshindë në gjithë dijen e ti i gjdo gjë
Zotit
PYM JBZ