KUKUKUKUKUKUKUKUKOS
Kërë e lërtia t'i pari djallit.
Egypt i lasht.
Faraonis undimtar, që shtypte mizorisht popullin e ti, në mënyrë që të tregon të forcën dhe autoritetin e ti më të lartë, dhe Hamani mbështet si besnik i Faraonit.
Karuni, zotrues i një thesarit madhë, shekulli njëzet.
Adolf Hitler, që shfaqë të vetë në plakatë e gjiganda në mbanë vëndit të ti.
Musolini, që i detron të gazeta të botonin fotografite ti më breslënse.
Stalini, që urdhuron të të vritëshin delegatët që nuk tregonin entuziasm të mjaftuërshëm.
Edhe shumë njërës të tjerë që jetua në periudat të ndryshmet e historisë, kishin një tipartë të përbashkët.
Krye lartësin.
Për gjatë gjith historisë, njerëzit krye lartë kanë shkaktuar vuajtje në miliona njerëzve si dhe dvetë vetës.
Dhe sot, krye lartësia po e bënë botën të erët për një numur të madhë njerësish.
Banor të kësaj botët të erët jetojnë largë vlerave të vërteta.
Atyre u pëlqen të mbure, dëshirojnë që të tjerët i lëfdojnë edhe duan të jenë gjatë gjith kohës në qëndër të vëmëndjes.
Kudo që ndodhen, ata mendojnë se janë më të mirët, më tërheqësit, njerëzit më të sukseshëm që eksistojnë.
Ata mundohen me gjdo mënyrë që kjo të jetët dukshme.
Kjo mënyrë të mënduari, pasjurohët e sjelje e tyre, sjelje që është gjithmonë artificiale.
Gjelozia, lakmija dhe i nati janë t'i paret në bizotruese të naturës të tyre.
Nëse kjo gjëndje mendore vazhdojnë, zemrat e këtyre njerëzve bëhën të pandjeshme ndaj fjellëve të zotit.
Kryelertsia është i pari kryesori karakterit të djalit, në kuran mëndi madhësia e shejtanit dhe përjeshtimi ti nga mëshira e zotit përshkaktësaj, përshkryhet si paralajmrim.
Kur zotit u thaë ëngjeve, un do të kryoj një njeri nga balta, kur ti kemë dhënë trajt e të kemë fryrë të ka i shpirtin tim, të përullen i para ti.
Të gjithan gjithë së bashku u përullen, përveq i blisit, a ju bë kryelart e një prej mëhusve.
Zotit tha, o i blis, që të pengoj ty të përulleshe para ati që une kryova me duart e mia?
Mo zvalu bërë kryelart, apo je njëndër të lartësuarit?
I blisit tha, un jam mëj mirë se a i.
Muë më kë kryuar prej zjarit, kurse ato prej baltës.
Zotit tha, atër dil prej kopshtit, vërte ti e i malkuar edhe malkimim do tjetë mbity dheri në ditën e gjukimit.
Besimtarit e dinë se Zotit ka kryuar gjithë shka edhe u ka dhënë njerëzve shumë mirësi e begati.
Prandaj ata, as njëherë nuk bije në kryolartësi.
Ata të regohen mirë njohës për të mira që u ka dhënë Zotit edhe jo më ndemdhej e mbura vërës.
Pavarsisht se mund të jenë të bukur, të pasur, të zgjuar, atë vlerësuar,
ata nuk bënë as njëherë mund jemë dhejnë përshka këtë këtyre.
Në kuran thuhet se përullësia është një cilësie besimtarve.
Shërbetorët e të gjithë më shirëshmit janë ata që eci në përtok me thjeshtësi,
e kur të paditurit i sulmojnë me fjalë, ata u përgjigjen.
Pacja.
Arshuet pëse njerëzit bëhen krujelartë.
Pushteti
Pasuria
Pozita presfigi dhe vlerësimi
Zgjuarësia, mundjen pretësia dhe arshcimi, bukuria dhe rinia.
Pre këtyre cilësive, krujelartë mund të bëhen ata njerëz që jetojnë lergë vlerave morale fetare.
Këta njerëz mburen në ushimin edhe robat e tyre, makinat, shtëpit ku jetojnë, ma dje dhe me mobiljet edhe zbukurimet e shtëpive të tyre.
Por këta njerëz nuk arin të kuptojnë një të vërtet shumë të rëndësishme.
Gjithë shka që ata zotrojnë edhe për cilën mburen është e përkohëshme.
As njeri nuk do të mbetet në këtë botë për gjithmonë, dhe as kush nuk do t'i gëzoj për gjithmonë të mirat e kësaj botët.
E i mund t'i zotroja ato 50, apo ndoshta 80 vite dhe shumë rralë për 100 vite.
As buri më i pasur edhe as gruaja më e bukur nuk e kanë privilegjin të jetojnë për një koti gjatë në këtë botë.
Në fund, ata do të takohen me vdekjen, përvërsisht nga fakti se sa mundohen tashmangin edhe do t'humbasin gjithshka për të cilën janë burrë.
Veç kësaj, as kush nuk është i sigur të se nuk do t'humbas gjithshka që zotrojnë gjatë jetës e ti në këtë botë.
Në një qastë të vetëm, njerëzit mund t'ihumbasin të gjithë cilësit edhe përfitimet materiale e morale, për të cilat janë shumë krenarë.
Kush do që bëhet kure lartë për shkakt të shëndetit ose të fuqis, mund të bëhet viktime një së mundje e vdekjeprurse të shkaktuar nga një virus që e shumë i vogël për t'u parë me sytë lirë.
Për më tepër, ata nuk do të mundin t'i ikin kësaj gjëndjeje, edhe për të zotronin gjithshka që ka kjo botë.
Njeriu më të rheqes në botë plaket shdo dit që kalon, edhe shumë shpejt nuk imbetet asë një gjurëm nga bukuria më parshme.
Ma dje mund të bëhet shumë i shumëtuar.
Gjithshka që njeriu zotron, edhe jenë si rjedhimi vullnetit të zotit.
është a i, që ja jep njeriu të bukurin e dhe shëndetin.
Zotit u jep njerëzve ajqësa të dëshiron kujt më shumë e kujt më pak.
Nëse cilin rast, njeriu është në sprovë për të dalë në pas se kush do të cilet mirë gjatë jetës e ti në këtë botë.
Po zita, pushteti dhe prestigi janë disa nga arsyet që i bëjnë njerëzit kryelartë.
Si të qoftë, nuk është e arsyeshme që dikush të krenohet edhe të asho vetën e e përsi përshka këtë pozites që ka.
Historia është e mbushur me shëmbu i të njerëzve të pozitave të larta që kishin shumë pushtet e papritur humbën gjithë shka kishin.
Statusi edhe pozita e kanë një fund në këtë botë edhe gjërave që zgjasin më shumë u vjen fundi përshka këtë vdekjës.
Prandaj nuk duhet e këzistoj krenaria o se mburja për to.
Qdo pasurie cilësi është një stolie për koshme edhe ma shtruese e kësaj bote.
Zot i thot një një varg nga kurani.
Allahu i ashtonë dhe i apaksonë begatin kuj të dëshiroj.
Jo besimtarit i gëzohen jetës e kësaj bote,
por jetë e kësaj bote në krasim e jetën tjetër është vetëm këneqësi kalimtare.
Pasojat e kryelartësiz për shpirtin.
Kryelartie bon që njerëzit mos silen si që duhet.
Ata njerës tjetoj një gjëndje krenarie, të kote dhe ma shtruese,
mbetën një bot të bronshmet të mbyllur e të erët.
Një bot të sunduar nga frika e humgjes,
e kryërje së ndo një gabimi, e turprimit apo e poshtrimit.
Në jetë në tyre mbizotrojnë shqetsimi, dushimi, zemrimi dhe inatë.
Kjo gjëndje mendore i lodhe dhe i plakata,
ajo kanë dikim të madhë në mirëqënje në tyre psikologike dhe fizike.
E këta njërës jenë më të dobet se të tjeret nga ana shpirëtërore, jenë tëftot.
Munësia që të presësh një gjesë të bukur nga ana e tyre,
një shenjë dashurie ose vlerësimi, një fjalin kura juese, është shumë e vogli.
Êshtë të vështirë të qeshësh edhe të knaqesh në pranin e tyre.
Shpërthimet papritur e emocionale janë të zakonshme kur këta njërës janë të pranishëm.
Njërësit më ndimë dhejnë me sjeldjen e tyre,
e kanë si qëlim të duken më me vlerë dhe e përsi para të tjerë.
Por këta njërësye, atë e kanë shumë frikë se më zbëjnë dhe një gabin.
Ata kërkojnë të i bëjnë të tjerët për vete,
pranda janë në gjdo qasë të kontroluar edhe kujdesen që sjelja e tyre të jetë e paramenduar në gjdo kohë.
Për shëmbu, se her që janë një takim,
mundohen të jenë foljësit më më breslanës,
me robat më të mira, të gjenë zgjidjet më të pasakonta,
si dhe të tërheqin vëmondjen të tjerëve.
Prandaj ata janë vazhdimishtë si mbi gjëmbë.
Sjelja tyre nuk është asë një herë e sinqerte dhe e vërtet.
Ata kanë frikë se mos nuk silenë si duhet.
Ata mendojnë se nuk do të gabojnë asë një herë.
Kërru thuet se kanë gabojnë,
me një herë mundohen të shfajtësojnë.
E gjëndje e këture njerëzve përshkruhet në kuransi më poshtë.
A nuk i ke para ata që vlerësojnë vetë vetën?
Jo, Allahu vlerësojnë ata që do dhe askush nuk do të pësojnë
asë pa drejtsinë më të voglë.
Njeri u të kryelartë nuk i pëlqenë asë pakti jetë objek kritikash.
Kur ata kritikohen, u të ndosen muskujt e fytyrës edhe ngrusen krejtë.
Ata shqetsohen se musu ullet prestigjit dhe mendojnë se nëse kritikohen, të tjere do t'i talin edhe do t'i poshtrojnë.
Kjo gjëndje mendore i dëmtona ata si fizikisht, ashtu dhe nga anas shpirtrojnë.
E gjestet e tyre nuk janë mëtë natyrshme dhe zëri i tyre ndryshonë.
E kështu ata jetojnë një gjëndje të vazhduash me shqetsimi moral e materiale.
Në këtë mënyrë, ata nuk gjejnë asë njëherë pache dhe knajqësi.
Njerëzit krejlartë kanë sielje të të pruara dhe kërkojnë të tërheqin vëmondjen me mënyrën si jetin, si flasin edhe si shikojnë.
Treguesi të krejlartësisë të tyre, vorehen veçanërisht në mënyrën se sija ta eci.
Zot i ka thënë në kuran se mëndje madhësia është një gabimi madhë.
Dhe mosetës në përtok me mëburje, sepse ti asë nuk mund të qashtokën, asë nuk mund të arrish lartësin e maleve.
Njerëzit krejlartë mendojnë se gjdo cilësi që kanë u përket atyre.
Por shëmullë ata mendojnë se zgjuarësia u vjen nga vetja.
Në vënd që ta kuptojnë, se është një e mirë që ua ka dhënë zoti edhe ta falenderojnë atë,
ata e konsiderojnë mëndshurinë si dishka për të cilën duhet të krenohen.
Dukë i mbiv dërsuar cilësit e tyre, ata i nëmvletsojnë edhe i nëndshmojnë ata që i rethojnë.
Përshka këtë sielje syre, kolegët i konsiderojnë si të pakëmshë.
Kjo do të thotë se mundje mdhejnë nuk kanë mishtë të vërtetatë sinqertë të cilët i duan me të vërtetë.
Gjithashtu, ata e kanë të vështirë të ashfaqinë dëshurinë për të tjerët.
Ata duan të jenë gjithmonë objekti dëshurisë edhe mirësisë,
nëndrojnë në bitë gjithë të tjerët.
Kjo gjëndje të qonë të një sielje tjetër negative, të smirat.
Ata e në ziliqar për bukurin, zgjuarësin, arsuen, vlerat morale dhe të mirat materiale që gëzojnë njerëzit e tjerë.
Ata e shohin me smirë gjithshka që të tjerët zotrojnë.
Nësa ata ndodhe në të njëtin mjedisme, dikë që ka veqori më të lartë të se ata,
duan të largohen me njëherë.
Smira e tyre bënë që ata të mos krijojnë mardhënje të mira me të tjerët.
Zoti u ka dhënë gjëndje shpirëtërore të mundimshme këture njerëzve,
që janë të mbërthyër nga së mundje e krye lartësisës.
Në të njëtin mënyrë, si që fitojnë vetëm shqetsime,
dhëmbje dhe trazime një jetën e kësaj bote,
ata humbasin dhe jetën e amëshuar dhe që është me rëndësishmja,
humbasin dashurin e zotit.
Zoti ka shpallon në një varë kuranor, se aji nuk i do njerëzit krye lartë.
Mos i trejto njerëzit me nënshmim,
edhe mos etës në tokë me mëndje madhësi,
se zoti nuk i do mëndje më vejt e mburacakët.
Pasojat negativet të krye lartësisë të këtrupi njeriut.
Pasojat negativet të krye lartësisë nuk u fizohen kur sesin në natyrën shpirëtërore të njerëzit.
Ajo i dëmtona ta dhe fizikisht.
I shqetësimi për qështit të tila,
si borja e një gabim,
të qënit objekti kritikave dhe i poshtërimet,
humbja e prestigit,
fitimi i miratimit të tjerëve,
ose humbja e cilësive dhe e pasurive për të cilat mund të jenë krenar,
fa dyshim bën që njerëzit të ndihen një një trysni shumë të marë.
Angësit dhe nervozizmi që ata kanë në shpirtë pasyrohen në dëmtimet të ndryshme fizike.
Për shëmbu, flokët u dopsohen dhe rritje e tyre nga dëlësohet.
Dhe kure e tyre trashet,
bëhet eforte dhe humbet elasticitetin.
Ndikimet e plakjes janë më të dukshme,
u shfaqen rruda papritu,
u thahet goja,
së të tyre hum basin shkelqimin edhe bëhen të vakët.
Muskuit e fytyrës të kuren edhe shqetsimi i tyre duket qarë.
Dhe kure e tyre men gjurë të verdh,
Për më tepër, të folurit e tyre ndryshon dhe ata nuk arin të flasin rrjetëshëm ose sincerisht.
Mund kuptosh me lehtësi se të gjdo fjali që shprehin është e parësueshme edhe pasinqerë.
Stresi i madhë që vjen nga mundje madhësia, je prezultatet e ti dhe si përfundim, shkakton problemet rënda shëndetsore.
Ekspertë të thonë shpesh se stresi shkakton së mundjet të ndryshme, si rjedhim, një njëri kryelar dëmton dhe të vej.
Ngana tjetër, besimtarët jetojnë në pache e gëzim, sepse ata besojnë të zotit edhe teka jo që i ka saktuar për ta.
Sigurisht që edhe teka ta do të shfaqen shenja të plakjes, por jonat shkallë që shkaktohen nga ndikimet e dëmshme të stresit dhe nga temperamenti njëriut kryelar.
Kështu besimtarët jetojnë të lumtur në këte jetë dhe në jetën tjetër.
Njerëzit kryelar të përmondur në kuram.
Përgjatë historisë, kryelartët janë bështetur të pasuria.
Bështetit dhe autoriteti i tyre dhe janë përpjekur të jenë dhejqësit e vetëm të shëqëris.
Ata kanë përdorur dhunën edhe u kanë shkaktuar njerëz dhe vuajtje e mizori.
Në mënyrë që të përmbushin dëshirat edhe ti impononin autoritetin e tyre.
Kjo gjëndje kryelartësie i bëri të rebeloheshin kundër Zotit edhe kundër të dërguarve të ti,
madhje të deklaronin se ata nuk eksistonin me të vërtet.
Udhejqit kryelartë që kanë eksistuar në qdo kohë,
kanë bërë luftë të hapur kundër shpaljeve të Zotit, të dërguarve dhe besimtarve.
Zotit thot në kuran, për jo besimtarët më ndje mdhejnë.
Ata që polemizojnë për shpaljet e Zotit, pa pasur kur farë fakti,
ka në zemrat e tyre vetë mëndje mëthsi, e cila nuk do t'i shpierë në qëlimin e tyre.
Pra ndaj kërkom mbrojtjet e Zotit, me të vërtet, a i dëgjonë dhe i shehtë të gjitha.
E fati i këtyre jo besimtarëve, mëndje mdhejnë nga historia në këte jetë edhe në jetën tjetër,
për shkruhet në kuran, si para lejmërim për të tjerët.
Një prej këtyre jo besimtarëve që doli kundër Zotit, me mëndje mëthsinë e ti,
ishte sundimtari i lasht e gjiptian, faraoni.
Faraoni është një prej njështë dhe më kryelar që ka jetuar ndonjëherë.
Me mizorin dhe krenarin e ti, a i e shihte vetën hyini.
Gjatë sundimit të ti, a i ngriti një sistem sklavërije të mbështetur në shtypjene bivet e Izraelit.
A i e detyroj popullin e ti të besonte, se a i ishte Zotit i vetëm i të gjithë trojeve të Egjiptit edhe i lumit nilë.
Të mirat materiale, pasuria dhe prejardhja, ishin kriteret e e përsisë e faraonit.
Ky këndëvështrimi shtërëmbër e gjente pranim ku do në Egjiptin e lasht, që nga administratës shtetërore e deri të kjeta e përdiqme.
A i organizon të gara për të përcaktuar se kush ishte më i fordë dhe hum si dënoj me vdekjit.
Fenaria e faraonit përshkryhet në kuramër.
Dhe faraoni i thëriste popullit të vetë, o popullin, vala nuk më përket mua së ndimi e gjiptit edhe i këtyre lumejve që rjedhin pran meje.
A nuk shihni?
Kështua i e mashtroj popullin e vetë, ata ju në nështrua në ti, sepse ishte vërtet një popull i dal u dhe.
Faraoni dhe rethi ti ngushtu bon aqë kryelar, sa që kundërshtuan të pranojnë Zotin edhe të dërguarit e ti.
Mëndi masia tyre shkojt dheri aty, sa që ata filuan të talëshin me profetet dhe me mrekulit e Zotit.
Por fundi i faraonit dhe njerëzve që ndoqen atë ishte humbja, o shtërimi dhe vuajt e të mershme.
Faraoni nuk humbjive të mpasurin, pushtetin edhe të mirat materiale, por u dënua në jetën tjetër me vuajt e të përjetëshme.
Fundi i faraonit që është mësim për të gjithë ne, përshkruhet në kuram me këto fjalli.
E paria shkoj pas urdhri të faraonit, ndonë se urdhri ti nuk ishte i drejt.
A i do t'a udheq popullin e ti në ditën e gjukimit, e do t'a qoi në zjarë.
Eh, sa vëndi shëmtuar është a i ku do t'cilën ata.
Ata i për cilë malkimi në këte jetë edhe në jetën tjetër.
Eh, sa e shëmtuar është dhurata që do t'u jepet.
Hamani
Nga kurani kuptojmë se Hamani ishte një për njerëzve më të afor të faraonit,
që i binde i verbrisht edhe vepronte si pas dëshirave të këti të fundit.
Me që ishte kryelartë si faraoni, a ju bënjë për një për në bështetësve të ti.
Amani u më shtrua dhe nuk pranojti në nështrohe i zotit e të binde i të dërguarve,
edhe i pati të njëtin fat me faraonim.
Kështu ndodhi edhe me karunin, faraonin edhe hamanin.
Atyre u shkojë musaj me shenjat të qarta, por ata të reguan mëndje mafsi në tok edhe nuk i shpëtuan dënimit.
Ne i dënuam të gjithë për më katin e tyre.
Disa dhe u dërguan furtun, e të tjerët i godit një shkull mitë mershëm,
tisa prej tyre i gëltit i toka, e të tjerët i përmbyti uj.
Zotit nuk u bori pa drejtsi, por ata i bën pa drejtsi vetë vetës.
Karunin
Kështu ndodhi edhe nuk u bori pa drejtsi, por ata i bën pa drejtsi, por ata i bën pa drejtsi, por ata i bën pa drejtsi, por ata i bën pa drejtsi.
Karunin
Karunin ishte një prej arogandve që së bashku me faraonin luftuan kundër musajt.
E faktori kryesori kryelertsi se Karunit ishte pasurjeti.
Pasuria dhe pozita që Karunin kishte arritur e bën atë mëndje madhë.
Përshka këtë kryelertsis, a i mendon të se gjithë shka a i ishte dhenë, pasi a i kishte cilësi më të larta se të tjetë.
A i tha, kjo më është dhenë vetëm prejtë ditorisime.
E val, a nuk e dinë të a i se zoti kishte zhdukur para ti shumë breza, që kishin qënë më të fuqishëm dhe që kishin grumbulluar më shumë pasurit se a i.
Por keqë bërësit, as që do të pyetën për mëkatet e tyre.
Pasuria ti iso li humbjen, jo do bin, sepse zoti e shkatroj pasurin që bërja të kryelartë dhe isiguroja dmirimin e njerëzve që ishin lërg vlerave morale fetare.
Fundi i karunit përshkruhet në kuran me këto fjallë.
Ne bëm që karunin me shtëpinë e ti ti gëltisë të toka edhe as kush nuk arriti që të ambronte nga dënimi i zotit.
Ma dhja sa i vetë, nuk mundi të ambronte vetëm.
Të nesër men ata që më parë dëshironin të kishin qënë në vënd të ti i thonin.
është shumë e qartë se zoti është a i që i dhuronë bega ti edhe ja pakson kuj të dojë prej robërve të ti.
Sikur zotit mos kishtë të më shirë për ne, me dëvërtet që do të në kishtë të bërë të në gëltisë të toka.
A vërtet më huasit nuk kanë për të gjetur shpëtim.
Ebu Lehebi
Ebu Lehebi ishte një jobë besimtar që jetoj në kohën e profetit Muhammed, pa që ja qoftë në bitë.
Ej një hej për kërë e lartësine dhe pafyturësine ti.
Uranin e tregonë, sa i dhe bashkëshorte ati, do të ndëshkohen për jetësish për likësit që bënë në këtë botë.
Ata do të pështërohen shumë nga dënimet që do të marirë.
Gjëndja e Bu Lehebit edhe bashkëshorte së ti, ka rëndësitë madhe si paralemrim për brezat që vinë më pas.
Në kuran për të athuhet.
Malkuar e rënuar qoftë e Bu Lehebi.
Nuk i bori dobi pasuria e vetë, e asa jo të shkafitoj.
Do të hyja i në një zjarë të ndezur flakë.
E po ashtu dhe e shoqe e ti, ajo që mbarti dru me një litartë për dredhur rëthqafës.
Diktatorët Fëmkeq, përshka këtë kryelë arci së tyre.
Shtypja, Mizoria, Gjekderdja dhe Lotët, mbizotrua në shekullin e 20.
Tespotët dhe diktatorët Mizor ishin përherë autorët e të gjithë këtyre vuajgjeve edhe katastrofave.
Estalini, Lenini, Mauja, Hitleri, Mussolini, Francoja.
Këta njerës, njëhe në histori jo vetëm për ideologjit e tyre të zvetnuara,
por dhe për tiparet e tjera që kishin të përbashkëtën,
përshka këtë mundi masisë të tyre të pa kufizuar edhe të i kalimit kufive.
Se cili për e këtyre njerësve ishte shëmbulli gjallë,
se si krenaria mund të të qoj në dhune dhe zemrin.
Se cili për e tyre ushqente një ideologji që nëziste në djenjën e urejtjes
edhe të përbuzjes për të doptin dhe admirin për më të fortin.
Ekrenaria u bë pjesë shpirtit të tyre.
Një prej tyre ishte diktatori nazis Adolf Hitlerin.
A i e përshkruan të vetën e ti si hero populor.
A i urdhëroj që portretet e ti gjigande të ekspozoeshin në të gjithë vëndin.
Qëllimi të tyre portreteve ishte të jep të masave për shtypjen
se Hitleri po i shikon të ata gjdo qasë.
Kërëllartia Hitlerit e qoj atë në bestytni të parësyshme.
A i beson të ne përsin e racës Ariane.
Qëllimi të i vetëm ishte të ndante të ashtëquajturat raca inferiore
nga e ashtëquajturat raca superiore Ariane.
Dhe duke pasur parasysh këtë qëllim të zvetnua,
a i nuk nguroj që ti vriste pa mëshirë,
ata që i vlerëson të si pjestar të një racë inferiore.
Ndjenja e uretjes Hitlerit e ushqyur nga kryelartia,
shkaktoj vdekje në miliona njerëzve dhe gjymtimin e shumë të tjerve në mbarë botën.
Ndjenja e uretjes Hitlerit e ushqyur në mbarë botën.
Diktatori komunist, Stalini, është një tjetër shëmbulli kryelartësit.
Të gjithë njerëzit që e rethonin atë,
mbanin radhë për të mbajtur fjalime,
ku e përshkryuanin atës i gjenit,
sepse mbjetesa pran Stalinit,
a rihe i vetëm nëse thoja gënjeshtra dhe i bëje lav dhe ati.
Stalini zhdu ku shumë indivite talentuar brënda shtetë,
sepse friksojë se ata mund të bëshin rival të ti.
Gjatëtubimeve të partisë komuniste,
Stalini duartrokitej për minutat të tërë nga delegatët.
Ata e duartrokistin ka gjatë,
pasi kishin frikë të ndalonin të pare duartrokitjet,
dhe edinin fort mirë,
gjë Stalini kishte vërar shumë delegatë,
të cilët nuk ishin të reguar nivelin e duhur të entuziasmi.
E mënyrë të njashme,
në Itali,
Mussolini e pëshkruan të vetën si njëri të mafë,
me aftësitë të veçanta,
i zgjedhur për një mision të veçantë.
Shërbimi zyrtari propagandës në Mussolinit,
njofton të shtypin se kur duashim botuar fotografite ti,
në cilat faqet duaj gjëndëshim,
edhe në qfar rendje për mase duaj të ishim.
Në këto botime,
Mussolini pëshkruaj si njëri që zhjithë të gjithmonë
linjen më të mirë të veprimit.
E gazetat stolisëshin me fotografite Mussolinit
që pozonte në për avion duke notuar ose duke bërski në alpe.
Si pasoj e këti imajit të përsosur që u kryua për Mussolinin,
edhe mishtet ti të vjetër të regoshin të vëmëndshim kure takonim.
Në këtë mënyr,
Mussolini arriti taknajsht e egon e ti në shkallë shumë të lartë.
Këra ishte i pranishëm,
nuk i lejon të mishtet ti të vjetër të uleshin më të,
por i linë të të rinin në këmpë për a orë të tërë.
Njerëzit kryelart kanë egzistuar në të gjithë kohërat,
edhe janë shfajhur gjatë gjithë historisë.
Me gjithë ata,
ajo qka ata do të fitojnë për kryelartësin e tyre,
do tjetë vuajtje pa fundë bënë jetë në amëshuar,
sepse ata nuk arritën të meditonim për Zotin edhe ditën e gjukimit.
Por gjëndjën e tyre të regohet në kuram.
Këtë dënimë vjen për shkak,
se ju gëzonit në tokë pa kur fartët drejte edhe ishit kryelartë.
Hyni në dyër të sketerës,
për të qëndruar aty për gjithmonë.
Sa i shumtuar është vëndbanimi i mëndje mëdhejnve.
Dhe shtësia e besimtarve.
Në këte film,
kemi parë dëmin shpirëtëror dhe material
që u është kaktuar njërzve arrogant
nga kryelartësie e tyre,
si dhe fundin e dhëmë shumë të tyre.
Diparet kryesore të mëndje mëst française tyre
janë harimit i faktit
se janë të kryuar edhe janë qënje të vdekshme,
si dhe mos kuptimi
idopsisë tyre para Zotit.
Këta njërës që me kryelartësin e tyre
e kundështuan Zotin
edhe i këthyën shpinën Kuranit,
do të ndëshkohen për sjellin e tyre në këte jetë edhe në jetën tjetëri.
Sjellin e tyre nuk u sjell dobi dhe i qona ta drejt në dëshkimit të përjetësh.
Zotin e kuran thot.
Kun do njërit prej tyre i ledzohen shpalje tona,
a i këthe në shpinën me mëndje madhësi,
a thua se si ka dëgjuar edhe bon veshët të shurdhër.
Andaj, je pulajimin e ndëshkimit të dhemshëm.
Ndërsa për besimtarët, gjërat janë ndryshe.
Ata e respektojnë edhe i nështrohen Zotit edhe janë të thjesht në pranin e njerëzve të tjene.
Ata janë të vendishin për pafuqin edhe dopsin e tyre, parafuqisë pa fund të Zotit.
Në të njëtën ko, ata nuk e përdorin bukurin, pasurin,
apo së gjuarësin për të treguar se janë më të lartë se të tjeret.
Ata e din se të gjitha këto të mira,
uvin nga Zotit edhe e falenderojnë atë që u dhuron sukses.
Bukurie mirësi, aqësa i ka caktuar për ta.
Ata nuk janë njohin vetës suksesin apo dështimin, bukurin apo shëmtin.
Duke e ditur se të gjitha këto dukurie janë kryuar për t'i sprovuar në jetën e kësa i bote,
ata jetojnë me pachen dhe qëtsin që uje besimi i tyre.
E dietari madhë islamë, Said Nursi,
e përmredh shkurtimisht në ndryshimin dërmjetjetës në njeriot kryelartë edhe ati që është i thjeshtë.
A i të cilit i pëlqen vetja, përbalet me fatkejësie vështirësi,
ndërsa a i që nuk është i dhënë pas egosë vetë,
gjenë lumë turinë edhe më shironë.
Sjelja e profetit Jusuf na je për shëmbullin më të mirë të naturës e ku i libruar të besimtarit,
pavarësisht nga kushtet.
Zoti i dha Jusufit pozit, mirëqënje dhe diturihit.
Thjeshtësia e profetit Jusuf, që është shëmbull për të gjithë mëslimanët,
si dhe në nështrimi ti nda i Zotit, shpallën në kuranë në këtë mëmë.
O Zoti im, ti më këduruar pushtetëm ke mësuar shpjegimin e andrave.
O kryuasi qie dhe dhe i tokës,
ti e mbrojtësi im, edhe në këtë jetë, edhe në jetën tjetër.
Boj që të vdesë mëslimanë,
e më vendosë në shoqorinë e dhe për mirëve.
Zotit ishë problem besimtarit të cilet nuk të regohen kryelart në jetë në kësaj botë.
Sa për vëndbanimin e jetë në amëshuar,
ne do të caktojmë atë,
për ata që nuk kërkojnë asë madhështi,
e asë nuk shkaktojnë të razire në tokë.
Për fundimi sukses shmu përket atyre që ruhën prej të këqieve.
Për fundimi sukses shki nuk të juc
Një një një një
Një një një
Një një
Një