Herkotek
Një një një një
Fosilet e gjalla
Fosilet e mbledhurën nga gjithë bota
E një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një
Si pas teorisë evolucionare të Darwinit, pavlefshmëria e së cilës është vërtetuar nga të dhënat fosile,
specjet e kanë prej ardhjen nga një para ardhës i përbashkët.
Shfaqja në toke, specjeve të tila të ndryshme, u bënë përmjet ndryshimeve të vogla,
që ato pësuan gjatë një periudet gjatë kohore.
Si pas teorisë evolucionit, në fillim u shfaqen organismët një qelizorë dhe gjatë rjevdhje se cindra miliona vjetësh,
këta organismë u shëndrua në gjalesa u jore jo vertebrore dhe më vonë në peshqë.
Pas taj, këta peshqë dole në tokë të thatë duke u transformuar në zvaranikë.
Si pas këta i hipoteze, zdojtë edhe gjitarët u shvilluan në dy grupet të veçanta edhe e patën prej ardhjen nga zvaranikët.
Nëse gjithë kjo do t'ishte e vërtet dhe me që një kryes evoloi në një tjetër,
atëhere dikur do t'kishin eksistuar një numër shumë i madhë forma shtë ndërmjet me të specjeve.
Për shëmbull, nëse zvaranikët evoluan me të vërtet në shpend,
atëhere dikur duhet kënë jetuar miliarda forma gjusëm zvaranike edhe gjusëm shpend.
Këto format të ndërmjet me duhet kënë pasur kratë, pashvilluar edhe jo funksional.
Ishte Darvini, a i cili i quajt i fillimish këto kryesa hipotetike,
imaginares si format të ndërmjet me.
A i e dinte se nëse do të vërtetohi teoria e ti,
atëhere mbetit e këty reformave të ndërmjet me do të zbulohëshin edhe do të renditëshin të këtë dhanat fosile.
Në librin e ti, origine e specjeve, Darvini shkryan.
Nëse teoria ime është e vërtet,
atëhere loje kalimtaret pa numurta që lidhin specjet e të njëjtit grupë,
duhet kënë egzistuar me siguri.
Si redhim, provat për egzistencën e tyre në të shkuarën,
mund të gjënden vetëm në mbetit fosile.
Darvini ishte në djeni të faktit se të dhanat fosile
nuk përmbanin absolutisht asgjë për format e ti të ndërmjet.
Për këtë arsye, a i kushtojik sa i qështje një kapitull të veçant në librin e ti,
ku parashtrojik të pyetje shqetsuese.
Nëse specjet kanë rjedhën nga specjet e tjera,
në përmjet një shkallzimi gradual,
atëhere përse ne nuk gjej ma zgjëkundi forma kalimtare.
Si pas kësaj teorie,
format të panumër të kalimtare duhet kënë egzistuar,
atëhere pëse nuk i gjej ma të në koren e tokus.
Dilema e evolucionistëve për format e ndërmjet.
Evolucionistët i konsiderojnë fosilet shumë të rëndësishme për të kryuar lidhjen
edhe për të nëzjerë në pa,
në një shmërit evoluese ndërmjet tyre.
Këto i krasojnë me format e sotme të qënjive të gjala.
Ata analizojnë të dhënat fosile,
për të vërtetuar deklaratat e tyre,
se specjet evoluan gradualisht nga një form në një tjetër.
Por me gjithë e jenë zbuluar 80% e fosileve,
ata nuk kan as një prov shkensore për të ofruar.
Por këtë arsye, në përpjekje për të vërtetuar teorit e tyre,
disa evolucionistë janë përpjekur të kryojnë fosilet e tyre,
por më vënë shkuptuar se ato janë falsifikime o sëndryshime.
Shtresat e fosileve të tokës vërtetojnë se qënjive të gjala
kanë egzistuar në formën e tyre të përshosur që kur ato u kryojnë.
Neville George, profesori paleontologisë në Universitetin e Glasgow-të,
e pranoj këtë gjë vite më parë.
Nuk mund të shfajsohej më më për varfërinë të dhënëve fosile.
Në një farë mënyrë e koleksioni është bërë mjafti pasur.
Me gjithë atë, të dhënat fosile më bartin e ndë mos përputhje me styre.
Nils L. Drake, paleontologi njohuri Universitetit e Harward,
Shprej për avlefshmërinë e deklaratës e Darwinit se ersuja përse nuk janë gjetur format kalimtare,
janë të dhënat e pamjaftuashme për fosilet.
Regjistrimi të dhënëve edhe të gjithë faktet tregojnë se të dhënat fosile janë reale.
Boshloqet që shohim pasyrojnë një gjarja reale në historin e jetës
edhe nuk janë produkt i varfërisë të dhënëve fosile.
Sa her që përmondën fosilet,
njërzit supozojnë nga bimisht se ndërmjet të dhënëve fosile edhe teorisët Darwinit ka një lidhje.
Me gjithë atë, një artiku në ravistën shkencore të New Scientist,
nga David Rao, profesori geologjis në Universitetin e Harward,
të Chicago's edhe Rochesterit,
i referohet në mënyrë të veçanë këti supozimit nga bua.
Një numër i madhë shkencëtar është të kualifikuar.
I ashtë biologjisë edhe paleontologjisë evolucionare,
fatkejsisht kanë mendimin se të dhënët fosile janë më shumë darvinjane se që janë me të vërtet.
Ndoshta kjo vjen nga theshtëzimi,
që është i pashmangshëm në burime dytësore,
si për shëmbullë, tek tekste të shkolore të nivelit të ullit,
tek artikuj të jo shumë të përhapur e kështu me radhë.
Gjithashtu, ndoshta në këto tekste është tuar ndo një mendimi dëshiruar.
Gjatë viteve pas darvinjit,
për krasit e ti shpresonin të gjenin avancimet parashikueshme.
Në për gjithësi, këto nuk janë gjetur akoma.
Optimizmi karën dhe fantazie e kuluar ka hyrë si pau kuptuar në përlibrat shkolor.
Paleontologu Amerikan, Stephen Stanley,
bërshkruan se si kjo aspektit të dhënëve fosile,
nuk është marë parasysh nga dogma darviniste që mbizotron në botën shkendësore,
dhe se si kjo dogm i bin të tjerët të mos i marrin parasysh faktet gjithashtu.
Të dhënët fosile nuk janë edhe nuk kanë qënë as njëherë në përputhje me evoluimin gradual.
I avlen të theksohet se nga rethanat e ndryshme historike edhe historie e kundrështimit është bërë pa qartë.
Historiani biologjis, William Coleman, ka shkruar së fundmi.
Pjesa dërmuese e paleontologve mendonin se faktet e tyre kundrështonin theksin që u vinte darvinin ndryshimeve të vogla edhe graduale
që qua në transformimin e specive.
Historia tyre është fshehur për të mosu treguar.
Fosilet e periudës kambriane edhe kriimi specive.
Shtresa më e vjetër ku janë gjetur fosilet i përket periudës kambriane,
e cilja ka një mosh 500 dërri në 550 milion vjeqare.
Përveç organizmeve një qelizore, fosilet nuk janë gjetur në ndonjë shtres tjetër më të vjetër,
se sa ajo e kambrianit.
Në periudën kambriane, një numër shpeci eshte ndryshme u shfaqin papritur.
Më shumë se 30 specie, si meduza, ujet e detit edhe kërmit, u shfaqin me njëherë.
Ndryshme nga supozimet e teorisë e evolucionit,
këto krijesa kishin struktura shumë të ndërlikuarat të trupit.
Trilobitet me guaske në tyre të fort, trupat të tyre të segmentuar edhe organet komplekse,
janë një shëmbull do me thërës.
Nga gjetjet e shumët atë fosileve të tyre, u bëjë mundur shtudimi i holsishëm i syrit të trilobiteve.
Kjo strukturë përbëhet nga qindra hojet vogla,
u se cila prej tyre përbëhet nga lentët dëfishtë.
Kjo strukturë është një mrekulie e krijimit.
Syri trilobiteve është syri mëjë vjetëri njohur në tokë,
edhe përgjënjështron plotësisht pretendimet e darvinit,
se qënjet e gjalla evoluan nga ato të thjeshtat të këmëtë ndërlikuarat.
Paleontologu i Universitetit Qikagos, David Raup, thotë për këtë temë.
Trilobitet kishë një ndërtim optimal që për të realizuar sot,
kërkon një inxinjer optik shumë të përgatitur edhe me shumë imaginat.
Porveç kësaj, kësistemi njëjt i syrit,
kam bjetuar dhe në ditët e sot me i pandryshuar për 530 milion vjetë,
edhe mund të shihet akoma të kinsektet si bleta edhe pilivesa.
Por nuk eqzistojnë forma më të ndërlikuara,
para trilobiteve dhe krijesave të tjera të kambrianit,
të cilat u shfaqin papritur edhe erdhën e jetë pa para ardhës.
Zoologu Britannik Richard Downke,
i stari bashkohor, më i njohur i teorisë evolucionit,
shprehet si më poshtë.
Duket si kur ato, krijesat kambrianëe janë vendosur atje
pa ndo një historie evolucionit.
E kjo është vlerëson të rësisht teorinë evolucionit,
sepse në librin origine e specjeve,
darvinin shkruan.
Nëse specje të shumta që i përkasin të njëjtës klasë,
e ka një surjetën të gjitha me njëherë,
kjo do të ishte fatale për teorinë e formimit
me modifikimet nga dalta në përmjet seleksionimit naturor.
Kjo goditje të cilës darvinin i friksohej,
erdhin nga periuda kambrianë,
pikërish në zbulimet e parat fosileve,
sepse specje të gjalla që gjënden në shtresat
pas periudës kambrianë,
shfaqen gjithashtu papritur,
sërisht me strukturat formuara plotësisht.
Klasat kryesore të qënjeve të gjalla,
si peshit, amfibët, zvaranikët dhe gjitharët,
se bashku me qindra loje specje shë brënda tyre,
ushfaqen e tokë papritur
dhe të gjithat formuara me përso smëri.
Mestyre nuk as një loj formët të ndërmjetme
si ato që imaginohen nga evolucionistët.
Një shëmbull tjetër që të regon se jeta nuk evoluoj
nga forma e thjesht të këndërlikuarë,
por ajo ishte shume ndërlikuarë që në qastin që ushfaqë,
është peshka qeni,
që nga të dhanat fosile,
të regon se ushfaqë u rreth 400 milion vitë më parë.
Kjo kryes kishte aftësin e lartë,
të zëvëndson të dhëmbët që i binin.
Por shumë kryesa që jetuën miliona vjetë pas ti,
nuk e zotëronin këtë veqëri.
Kjo është një prove pak kundrështuashnë,
se peshka qeni nuk evoluoj nga forme e thjesht të këndërlikuarë.
Fakti se syri gjitarit vertebrorë,
edhe a i oktapodit jo vertebrorë,
specje që ushfaqën 100 miliona vjetë më parë se gjitarët,
në gjasojnë me njëri tjetrin,
edhe kanë të njëjtat sisteme edhe strukturat të ndërlikuara,
është një dëshmi tjetërë.
Të gjithë këta shëmëgjë,
të regojnë se nuk ka pasur një evolucion gradual të specjeve të gjalla
nga forme e thjesht të ka jo komplekse.
Kjo fakt u vërrejt nga analizat e studimeve genetike e morfologike
dhe funksionale e organizmeve të gjalla.
E përshëmbu, përsa i përket formës dhe përmasave,
shumë kryesat e hershme si dinosaurët,
janë shumë më të mëdhaset e tjerat që u shfaqim pas tyre.
Ne shohim pikërisht të njëjtë njënë në lidhje me sistemet funksionale.
Por sa i përket strukturës,
edhe që është një shëmbu që edhë poshë supozimin e zhvillimit
nga një specie thjesht të ka jo më ndërlikuara.
Amfibët i kanë një zgavër të veshit të mesëm,
por zvaranikët që u shfaqim pas tyre në të dhënat fosile,
kanë një sistem më të thjesht dë gjimi,
bazuar në një kock të vetmet voglë,
edhe nuk kanë zgavër veshit të mesëm.
Estudimet gjenetike i apin rezultatet të njashme.
Estudimet kanë treguar se rendi i numreve të kromozomeve
nuk tregon kompleksitetin e organizmave të gjallë.
Për shëmbull, njërzit kanë 26 kromozomeve.
Gaforia ka vetëm gjasht,
ndërsa gjallesa mikroskopike,
radiolarja,
ka 800 kromozomeve.
Vetëm kë fakt,
vërteton se as njëherë nuk ka pasu revolucion,
as funksional edhe as morfologik
nga forma e thjesht të ka jo ndërlikuar.
Paleontologu evolucionist,
Mark Czarnecki, Pohon.
Një problemi mafë për teorin janë të dhonat fosile.
Gjurëmët e specjeve të shdukura
të ruajtura në formacionin geologjik të tokës.
E këto të dhona
nuk kanë zbuluar kur gjurëm të hipotezës
së lojeve të ndërmjet me të darvinit,
por në vënd të saj,
ato të regojnë se specjet
duken edhe shduken papur.
E kjo anomali
përforcon argumentin e kreacionistëve
se shdo krijes u krijua nga zotit.
Ndërmjet fosileve që jetuan
qindra vita më parë
edhe shumë lojeve që jetojnë endhe sot
nuk kanë ndryshime.
Mbetit e tyre të pandryshuara
e shvlerësojnë plotësisht e orin
se qënjet e gjalla janë në gjëndje të vazhduash
me ndryshimi
dhe se ato zhvillohen vazhdimisht
si rezultati rastësis.
Të donat fosile të regojnë krejtë të kundërëtën.
Peshqit, zvaranikët edhe gjitharët e parë që erdhe në tokë,
janë krejtësisht identik me peshqit, zvaranikët edhe gjitharët e sotu.
Disa specje janë nëshduhë,
por as njëra për tyre nuk është shëndrua ndo njëherë në një specje tjetërë.
Kjo të regojnë se zoti ka krijuar specje të gjallat pavarurë,
edhe se gjalesat nuk kanë pësuar as njëherë ndo një evolucion
që nga dita e krijimit të tyre.
Por këtë mund të japim disa shëmbur.
Një milingon një cind milion vjeqare e futur në qelibar
është identike me milingonat e sotme.
Kjo karkalecë që ka emrin tri ops kanë kiformis,
kam betur i pandryshuar për një cind milion vjetë.
Një yllë deti, 400 milion vjeqare,
nuk dalohet nga yjet e deti që jetojnë sot.
Fosilin një pilivese që ka egzistuar 355
dhe në 295 milion vjetë më par,
është identik me lojet e saj që jetojnë sot.
Nuk ka si ndryshim,
dërmjet fosileve të grerzave,
miliona vite më par,
edhe grerzave që jetojnë sot.
Kjo është fosili një krokodili
që ka egzistuar një 190 milion vjetë më par,
krasuar me krokodil të sot.
Ndërsa kjo është një breshkë,
që nuk ka asë një ndryshim
nga para ardhë si saj 50 milion vjeqare.
Nuk ka asë një ndryshim,
ndërmjet fosilit të një karkaleci
që ka egzistuar 195 milion vjetë më par,
dhe atyre që jetojnë sot.
Evolucioni i supozuori bimëve është vetëm një mitë.
Në ekran mund të shihet një loj bimës
acer mon spesulanum
dhe një fosile e saj 30 milion vjeqare.
Fosilet e butakut jo vertebror
të njohur si lundraku se falopod
që hasët shpesh në detet e sotme,
gjëndën gjithashtu në shtresën kambriane
që daton që para 520 milion vitesh.
Lundraku nuk ka pësuar asë një evolucion
nga koha e krimit të ti
i deri në ditet e sotme.
Një fosil peshku që daton 200 milion vjet më par
të regon se nuk ka asë një ndryshim
dërmjet peshkut më të vjetër
dhe atyre që jetojnë sot.
Teoria evolucionit pretendon
se qënjet e gjalla u zhvilluan
nga formët e thjeshta
të katomë o komplekse.
Kjo është një paradjukim
që nuk e pasyron të vërtetë.
Për ta kuptuar sa i pa vërtetës kjo pohim,
letëmarin për shqyrtim një kryes
që evolucionistët mendojnë
se është zhvilluar nga një formë më e thjeshtë,
peshkut më një.
Nëse studionit cilindoloj prej familjes e peshme,
dhëtë shihni se që të notojnë
duhet vetëm të levizin bishtin.
Në kushtë e normale,
kur bishti leviz në një drejtim,
koka duhet të shtyhet në drejtimin e kundërt,
me të njëjtën forës.
Por nuk është kjo ajo që ndodh me peshku,
trupi ti është kryuar në atë mënyrë
që kundi kim të evitohet.
Në të njëjtën kohë,
gjatë levizjes mbi kokë
vepron një forës vertikale.
Kjo bënë gjë levizja e kokës për peshkut në ujë
të jetë maj voglë
se sa levizja e bishtin.
Këndryshimi mundëson pëshkut,
levizjen për para në ujë.
Shpejtsia e levizjes e peshkut për para
varet nga shpejtsia e levizjes e fletës
e ti në tuese në të djath
edhe në të maj të boshtit
që kalon për mes shtyllës kurizore.
Shpejtsia rritet,
kur fleta në tuese i afrohet boshtit
edhe ullet kur ajo i largohet.
Sistemi me efikasitet maksimalë.
Sa efikas pëshkut sistem?
Nga vëzgjimet është zbuluar se kur një peshk,
i cili pori pa levizur në ujë,
friksohet,
ka aftësim të leviz me shpejtsi të mafë.
Disa peshkut të vegjel,
nga gjëndje e pushimit të plot,
mund të arin shpejtsin maksimale
në më pak ko se një e një zeta e sekundës.
Ata mund të prodhënjë një forës të madhe shtytse,
katër herë më të madhe se pesha e tyre.
Gjithashtu është edhe një pik tjetër
që nuk duhet është përfilin.
E peshkit e shfaqin këtë performansë
më breslënëse në ujë,
rezistenca e të cilit është më e lartë
se sa e ajerit.
Duke pasur këtë parasysh,
ju mund të shihni se sa veprimi shpejtëshkë,
disa loje peshqish e bëjnë këtë edhe kundër rrimës.
Një shëmbulli për sosur i kësa e shalmoni.
Salmoni i detit shumohet me vezë,
por vetëm duke shkuar në të njëjtin lume,
ku ata vetë erdhën e jetë,
edhe aty,
ata do t'i lëshojnë vezë të tyre
për të siguruar kështu mbjetesën e brezave pasuas.
Prandaj,
për të arritur vëndin e dur,
salmoni duhet të notojnë në drejtim të kundërt me rrimën e lume.
Gjithashtu ata duhet të ka përcejnë ujë varat që i hasin rrugës,
edhe shpesh duhet të ka përcejnë 4 metra për para,
edhe të hiden 2 metra në bisi për faqen e ujtë.
Qetë klyre kërcimeve,
salmoni largohet nga ujë me një shpejtësi 24 km në ujë.
Për plasja në fund të këti kërcimit,
dhe t'ishte fatale për shumë kryesë,
por pas këtyre rënjeve,
salmoni vazhdo në rrugën i pa dëmtuar.
Po të mos kishte sisteme muskulore edhe skeletore në gjëndje për t'i borë këto kërcime,
sigurisht, ata nuk do të mund të mbjetoni.
Si mund të levizin peshit në të gjitha drejtime?
Ne edhim që peshit nuk levizin vetën për para.
Ata nuk mund të mbjetojnë nëse nuk levizin lartë dhe poshtë.
Këj problem zjedhet me antë një strukturë e tjetër që Zotje ka kryuar të kata.
Falë fshikzave në tuese në trupat e peshve,
ata mund të zhyte në fund edhe të dalin e si përfaqe.
Kur një pesh të zbret në thëllësi, ndikimet e ujt e ka i ndryshojnë.
A i përshtatet me kushtet e ndryshme në thëllësi të ndryshme,
duke e ullur apo rritur sasin e ajrit në fshikzën e ti në tuese.
E përveç kësaj, qëndrat e gravitetit të peshve
pozicionohen në përgjithsi në atë mënyrë që të levizin shikzat e tyre në tuese.
Kështu, në raste a i humbet e kujlibrin,
nevojit e në vetëm disa levizjet voglja të fletve në tuese
që peshkut fitohi pozicionin e dëshirur.
Lëkure e veçantë që parandalonë fërkipin.
E pjesa më e madhe e peshve janë tëmbulluar me një lukur të fornë,
që përbëhet nga shtresa e siprme dhe e poshtë.
Shtresa e siprme përmban gjëndra që sekretojnë mukoz.
Nëndërtimi e rëshqitëshë edhe një gjithësit cilave
ndimon për ulljën e forkimit në minimum gjë të levizjes e peshkut në ujë.
Kjo ulejon peshve të levizin më shpet.
Por më tepër, kjo veti e rëshqitjes e bën më të vështir kapjene tyre nga grabitqarët
edhe imbron gjithashtu, kunde grabitqarëve të vegjil
që janë në formën e mikrobeve njitse edhe organizmave mikroskopik.
Në lukur në tyre, peshqit ka një shtres si keratin
që parandalon hyrje në ujit në trup
edhe ruan një ekulibër të qëndrueshëm
nërmjet presionit brënda trupit të peshkut
edhe presionit në mjedisin e ti të jashtë.
Po të mosishtë e kjo shtres,
ujit do të hynde në organet e brëndshme të peshkut
edhe i do të ngorthë.
Si që pamë, shumë sisteme duhet të egzistojnë së bashku
në mënyrë që të letësojt levizje e peshqë vënuj.
Struktura dhe funksionet e këtyre sistemeve
janë krejtë ndryshme dhe të pavarur nga njëra tjetër.
Por prapë se prapë, asë njëri nuk mund të funksionoj
nëse nuk e egziston tjetëri
edhe mungesa e njërit prejtyre
shpije në ngorthjën e gjelesës.
Për shëmbu,
lëngu i mukosës
rruan nivellet e veçanta të rëshqit shmëris
edhe njit shmëris
dhe në të njëtë nko duhet kete dhe veti kundër mikropeve.
E fakti që këto kushte
plëtsohën të gjitha
jo në një uzin të madhe kimike,
por në një shtres shumë pak milimetrat të trash në në lëkurën e peshkut,
është me dvërtet një mregulli.
E këto karakteristika,
që kërkojnë një dhja dhe mjeshtërit të madhe,
janë vetëm disa prej fakteve
që Zoti i ka kryuar të gjithë këto loj peshqish.
Zoti e shpalën natyren e pafundme të madhështisë të ti në këto vargje.
E ti është gjithë shka në qije e në tokë.
Gjithë shka i është nështruar ati.
A i është pikë si i qije dhe i tokës,
pa kur farën modelit më parëshëm.
E kur dëshironë ditë shka,
a i vetëm i thotë,
bëhu,
e ajo bëhet.
Sistemi ndijor i pak rahasueshmi peshkut.
Imaginojë vetën si kur jeni një turm të madhe,
e gjithur me qindra njëres.
E gjithë se cili dëshironë të lëvizë lirisht,
djathëtës, majtës,
pa ndaluar edhe për më tepër nërësirë të plotë.
A mund të lëvizësh pa u përplasur me të tjeret?
Sigurisht që jo.
E këto lëvizje,
që janë të pa mundura për ne,
janë të leta për peshit,
sepse ata janë kryuar me një sistem ndijorë,
që njihet si vijan nësore,
që përbëhet nga pika,
ose vijat të pikzuara,
në të dyja antë të trupit.
Që lizat ndijorë janë të vendosura në një kanal poshtë lëkurës.
Peshku e përcakton me njëherë
dhe ndryshimin më të voglë të trysnise jashtë.
Valzimin e ujit,
forcën edhe drejtimin e ti,
edhe të gjitha këto,
falë këtyre vijave nësore.
Si rjedhim,
a i mund të ndijoj pranin e një armiku,
apo të një pengese,
para se të shoha të.
A i mund të përcaktoj vendodhjen e gjahut
edhe të grabit qarve
edhe të gjejë rrugën në përrymët e ujit.
Vijet nësore
janë shumë të ndjeshme ndajtë dridjeve
me frekuens të dobët rretherotu,
kështu që peshku mund të zgullohi
hapat për gjatë bregut,
ose grabit qarët që zhyten poshtë
si përfajqes në ujit,
edhe mund të marrë masa para prake parandaluës.
Objektet e afurta
pasjurohet në valet që i arin ato.
Në këtë mënyr,
evalzimet që kësehen pas i valet godet bregun
arin në trupin e peshkut
me intervale shumë të ngushta.
Falvija vendësore
peshku i analizon këto diferencë e kohore
edhe formon një imajh
për pjesën që e rethon nga të dhënët e përftuare.
Për të përftuar më shumë të dhënë,
peshku thjesht në tonë më shpejt
edhe kryon më shumë valet.
Sistemi funksionon në mënyrë
kaqë të përsosur,
sa që i lejon peshku të krye një vëzhgjim
shumë të shpejt edhe të hëllësishëm.
Për shumë,
për të parë në ujnë ku është erësire plotë,
peshku i verber meksikani shpejt
ndjek me përpikë mëri ndijime
që kapin vijet e ti ansore.
Edhe pse nuk ka sy,
aji mund të zbuloj objekte më të vegjil
se një kokë gjilpëra.
Peshqit që nëtoj në grupet të mëdha,
veçanërish në ujrat të turbulta,
ku mundësia e të parit është e ullët,
ndimohen vetëm prej vijave të tyre ansore,
për të manovruar me shpejtësi dhe pa u përplasur
me njëri tjetëri.
Këto organë ndijore
kanë një struktur të ndërlikuar
edhe sigurisht është e pa mundur
që një sistemi të ilë të formohet
rastësisht në mënyrë graduale
gjatë kalimit të viteve.
Që peshku të mbjetoj,
sistemi duhet funksionoi
që prej momentit kur vjenë në jetë.
Këtë në tregojnë edhe të dhënat fosile,
duke në bërë të ditur,
se peshqit nuk janë kryuar duke evoluar,
për mes transformimeve graduale,
ashtu si shtonë evolucionistët,
por zoti i kryoja ta të përsosur
edhe patë meta.
E faktet që evolucionistët kërkojnë t'i fshej.
Nëse evolucionistët duhet të tregojnë
që një speci është ndrua në një tjetër,
atërë ata duhet të japin fakte
në formën e fosileve të ndërmjetme
që tregojnë vërtet
se këto loje të ndryshme speciesh
evoluuan nga njërat e këtjetër.
Gjdo teori që thotë se kandili i detit
u këthyë e në peshkë,
peshku në zvaranikë
edhe zvaranikët në zogjë dhe gjitarë,
duhet të ndzjerë fosilët
që të tregojnë se kjo gjë ka ndodhur
me të vërtet.
Dervin i supozoj edhe shkëroj
se duhet të egzistojnë loje të panumur
të atë këtyre fosileve,
me gjithë se nuk disponon të astja.
Por dhe pas 150 vitësh,
nuk unë zbuluan format të ndërmjetë.
Në mira muze dhe koleksionin
në të gjithë botën,
ka rreth 100.000 fosilë.
Se cila prej tyre,
i përket një loj specieje
që ndryshon nga të tjerat,
si nga t'i paret e sajtë përcaktuara,
ashtu dhe nga struktura unike.
As njëherë nuk janë zbuluar fosile
gjusëm peshqë,
gjusëm amfibë,
apo gjusëm dinosaur,
gjusëm zogjë,
ose gjusëm maimun
edhe gjusëm njëres,
të cilat evolucionistët
presin t'i zbuloj.
Një paleontologi famshëm britanikë,
e Derek Ager,
e pranon këtë fakt,
me gjithësa i vetështë evolucionistët.
Qështja që trajtohet,
është se kur ne egzaminohim
të dhënat fosile në detaje,
zbulojim gjithmon edhe më tepër,
jo evolucion gradual,
por shpërsim të papritur të një grupi
për logaritën një tjetri.
ne gedhë papritur të.
Y një popritur të dhënat metë thsëm.
Një një një një një një
Një një një një një
Një një një një
Një një një një një
Një një një një
Një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një një n
PYM JBZ