Parajsa në fjallë të profetit
Pacja qoft në bitë
Në pjesën e partë të këti filmi, folën për disa prej mirësivet parajsës
Që Zotit gjithfuqishëm u premton shërptorve të ti të sinqerë
Si bukurit e natyres, pasuria, knajsit e shtpive të parajsës, ushqimet e shishme dhe aromat e këndshme
Këto durata hynore sigurisht që janë shumë më të këndshme në parajsë
Se sa ato që ne kemi mundësin të i perceptojmë në këtë botë
Në një hadith, profetit yn, pacja dhe bekimi i Zotit qoftshin bitë
I përshkruan mirësit që do të gëzojnë shërptor të përkushtuar të Zotit të gjithfuqishëm e këto fjallë
Do të këtë durata që syri si ka parë dhe vesh i si ka dëgjuar dhe as një zemër njërzore nuk i ka ndjerë ndo njëherë
Në filmin ton do të diskutojmë në ndritën e hadithit profetit dhe dëvargjeve të kuramit
Lojnë e vlerave morale që duhet të zotrojnë njërzit që kanë dëshirë të jenë të denjë për të merituar parajsëm
Më pas, do të njihemi me disa prej karakteristikave fizike e shpirtërore që besimtare do të zotrojnë në parajsë
Më pas, do të tëaux
Virtytet morale që besimtarët shpalosin në jetën e kësaj bote.
Shumë vargje nga kurami, flasin për vlerat morale dhe sieljet e mira,
krahas detyrimeve kryesore fetare, lutja dhe agjerimi.
Zoti u urderon njerëzve që tjetojn me vlerat mira morale dhe po ashtut këshilojnë edhe të tjerët që tveprojnë kështu.
Një shëqeri që i bindet urderesave të Zotit, në të cilën gjithë se cili,
bën një jetë të virtytëshme, mbizotëron një frym që i njana saj që gjëndet në jetën e parajsës.
Muslimanët janë shërbëtoar të përkushtuar të Zotit.
Ata duan të arin kënë qësine Zotit në gjithë shka që mendojnë,
thonë, bëjnë dhe veprojnë me droje e respekt ndajti.
Ata nuk i lejojnë kur vetës që të joshën hapur,
apo fshehur aziprejnëzitjeve djelzore,
dhe janë të pastër në mëndjen dhe në ndërgjegjen e tyre.
Ata shkojnë drejtjetës e përjetëshme, pikërisht, me këtë ndërgjegje të pastër.
Në kuran Zotit shprehet për pastërti në shpirtit të muslimanëve si vion.
Kopçte të adnit me lumen që rjedhin në ta,
në të cila do të qëndrojnë gjithmonë në jetë të jetëve.
Këj është problemi për ata që pastruan vetë vetën.
Në shumë hadith e profeti fletë për cilësit e fisme të atyre që hyjnë në parajsë, për shëmbullë.
Cilat janë gjërat që mësë shumëti,
ua garantojnë atyre hyjnë në parajsë.
Droja prej Zotit dhe cilësit fisniket karakterit.
Profeti ynë shpesh në sielë ndërmënd në hadithet e ti,
se ne duhet i jemi të drejtë,
të dhemshur, të duruashëm,
bujarë, të pastër,
të ndershëm,
të respektuas dhe të sinqertë.
A i po ashtu në kujtonë se për të arritur parajsën,
e duhet i jemi mirë dashës si publikisht,
ashtu dhe në jetën private.
Të flasim e përzemërsi,
të falenderojmë Zotin në varfërije në pasurin,
të dhurojmë lëmosh,
të kërkojmë dje,
t'i druhem i Zotit,
t'u bindemi profetve,
t'i shmangemi arogansas,
të ruajmë dignitetin në ko varfërije e nevoje,
dhe të mos kërkojmë në gushëllim,
në lypje e në patur pësi,
të jemi të ndershëm në trekti,
të jemi në pache me Zotin,
dhe t'jemi dashë amires,
për hirtë Zotit dhe të fes.
Të gjitha këto cilësi të përmëndura nga profeti,
kërkohen prej muslimanve që dëshirojnë të fitojnë kënajqësin dhe dashurin e Zotit.
Karakteristikat që besimtarët do të zotërojnë në Parajs.
Bukuria njerëzore në Parajs.
Ka shumë t'i pare që besimtarët do të zotërojnë në Parajs,
krasë virtyteve morale e mirësive që do të gëzojnë në këtë botë.
Një ndërto është bukuria njerëzore.
Ajo është gjithashtu, edhe njëra prej kënajqësive më të mëdha në jetën e kësaj botër.
Zotit ka frëmëzua shpirtin e qënje njerëzore,
dhe ajo që ka është me më shumë vlerë është adhurimi i Zotit,
bindja ndajti dhe karakteri i mirë.
Nëse bukuria dhe përso smëria fizike ushtohen këtyre cilësive,
bekimi bëhet i plotë dhe është diçka që gjithë kush mund të avlerësojë.
Letë letzojmë një hadith në të cilin përshkruhet bukuria njerëzore në parajsë.
Vashët në parajsë janë si Robini dhe Mergjani.
Kur diku sheh fytyrën e një vajzën në parajsë,
she të pasyruar vetë vetën,
më mirë se sa qdo të shihte në një pasyurë.
Dhe mëj vogli gjevahirë në to,
do të ndryqoj lindjën e përëndimi.
I dërguar i Zotit ka kërhasuar bukurin e vajzëve të parajsës,
me Rubin dhe me sendet më të bukura natyrore si Mergjani.
Bukuria e lëkurës së tyre dhe shkëllqimi i fytyrës së tyre
janë përshkruar si më të këthjelta,
se sa kur dikush,
sheh vetën e pasyurë.
Në këtë bot,
qëndru e shmëria lëkurës së zgjatë shumë pa ko.
Bucësia lëkurës pas moshës së re,
konsumohat dhe lëkura rudhet
prej problemeve që kanë të bëjnë me moshë.
E kështu një bukuria t'il në këtë bot është e përkoshme.
Si do qoftë,
Zotit u premto natyre shërptorve
që fitojnë knajqësin e ti
bukurit të përsosurët pa fund me në parajsë.
I dërguar i Zotit,
thoshte se bukuria dhe rinia
do të vazhdojnë për gjithmonë në parajsë.
Banorët e parajsës do t'jenë pa mjekër e syuzinë.
Rinia e tyre nuk do të marë fund
dhe asë robat e tyre nuk do të vjetërohen.
Njerëzit e parajsës do t'hyjnë të të vjetërohenë.
Njerëzit e parajsë do të vjetërohenë.
Njerëzit e parajsës do të mjekër dhe me sy të luer me kolë.
Në moshën 33 vjeqare.
Bukuria dhe larmia e veshje.
Robët që vishën prej besimtarve në parajs janë gjithashtu te jetë bukura e të lërmishme.
Sa do e rafinuar tjetë veshja në këtë bot, gjithmona jo mbart në një mangësi.
Me kalimin e kohës, gjdo robë vjetërohet, izbehen gjyrat dhe i që e vesh e humbet knajqësin që ajo i dhuron kër e vesh për her të parë.
Sa do veshjet këtë një riu në këtë bot, nuk ka rënësi, pasi knajqësia i që i ka prej saj është kur do her e ku fizuar, mes të tjerash prej jetësiz.
Dhe si gjithë shka tjetër, edhe veshjet në këtë bot lihen pas me vdekje.
Ndërsa veshjet në parajs nuk kanë as një mangësi për nga bukuria e lërmia dhe janë të përjetëshme.
Robët shumë gjyrëshe e plot bukuritë parajses i përshtaten gjdo shieja.
Lëtë shohim disa holësi më tepër përveshjene besimtarve në parajs.
Ka shtëpi të shkelqyëra atje, lumen të gjerë, frutat të bolshme e të piekura, grat të bukurat të rhejtëse dhe shumë robat përjetëshme e mëngjyrat të ndritëshme.
Êshtë një vënd me trojet të larta, të këndshme e të përsosura.
Një vënd ku bëhet një jetë plot dritë.
Krahës kësaj, këto veshje janë kaqë të shumëta, sa që askush nuk do të ndjejë i mungë e sa po nevojë.
Kjo theksohet kështu në një hadith.
Nuk ka askënd me styre që të ndjejë i pa mundësi për diçka, aqësa kjo të bëjë të ketë zili për robat e një njëri u tjetër.
Për para se a i të ndalet së foluri, një robë edhe më e hishme do të shfaqet e veshun bita.
Zoti po ashtu shpal në kuramë, se roba do tjenë të pasura e prej mundafshë.
Ata do të veshin robat të gjelbra prej mundafshë të hol e mundafshë të trash.
Por zoti ata që kanë besim dhe bëjnë veprimet të drejta, do t'i pranojnë në kopshtet me lumen që rjedhin nën ta,
ku ata do të stolisin me bëzilykari e perla dhe ku robat do t'i kento mundafshëta.
Zërat e bukur dhe bisedat e këndshma
Një tjetër prej tipareve të shkëllqyra, të njerëzve të parajsis, është bukuria e zërit dhe e të folurit të ty.
Zhurma qjerëse
Muzika me sfond statik
Zhurma rëthuese
Motore sirena të zhurmshme e bëjnë mjedisin tonë në këtë botë të parehashëm.
Si kurse në ka thënë profeti, një parajs zëri gjithë se cilit do t'i jeti bukur dhe gjdo tingull që prek veshin do t'i jeti këndshëm.
Dhe zoti e di mësë mirit të vërtetëm.
Tingullit e bukur të parajsis jenë përshkryuar në hadith.
Ka vënde në parajs, ku mblidhe në hyrit, ato do t'ngrenë zërat e tyre.
As një kryes nuk do t'ket dëgjuar kur një zë, aqtë të ambël më par.
Gjithkush që hynë në parajs, do t'ket dy hyri në kryet edhe në këmbët e ti.
Dhe ato do t'i recitojnë me zërin më të këndshëm që ka dëgjuar ndonjëherë një riu apo gjinit.
Në shpallët gjithashtu në hadithë, se të folurit e njerëzve të parajsis,
do t'jetë shumë i bukur, si kurse dhe zërat e tyre.
Në jetë në kësa i bote ka plot fjal të këqia e lënduese,
apo thashe theme që qojnë në dëshpërinë.
U aprishin njerëzve lumë të rinë dhe i zemrojnë.
Zotin a thotë se nuk do t'ket të tila në parajsis.
Besimtarët do t'ken bashkë bisedimet këndshme me njerë i tjetrin në mjediset të rëhatshme.
Disa hadithë të regojnë gjithashtu,
se bisedat e sinqerta që bëjnë besimtarët në këtë botë,
do t'vashdojnë edhe në jetën e përjetëshme.
Kër njerëzit e parajsisë të vendose në parajsisë,
disa vlezër do t'duan të shohin njeri tjetrin.
Njeri do t'shkojnë njërë në amë të një divani,
e tjetri në një tjetrë.
Kër të takohen, do t'kujtojnë e flasin së bashku për gjëra që kanë biseduar me styre në këtë botë.
Njeri do të thotë,
O vlajim, atë kujtojnë se si i lutëshim zotit në këtë apo atë gjami në botë,
dhe zotin a ka falur ne.
Besimtarët gjithashtu, do t'lergohen prej pranise gënjeshtrave dhe prej fjalve t'kota.
Në kuran, zotin a thotë se kjo do tjetë një dhurate mrekulueshme për shërbëtorët e ti.
Kua ta nuk do të dëgjojnë fjal të kota e mohim,
një shpërblim prej zotit tëndë një dhurat shpërbluese.
Askush në këtë botë nuk mund t'i ikë vdekjes,
sa do i buku, i pasur, apo i shëndet shumë që tjetë.
Në këtë botë, jetë a njërzore mund të zgjas me satarisht,
gjash dheri në 7 dekada,
që është një kohë shumë e shkutë.
Zotin a fletë në kuram,
për ato që njërzit do të thonë për jetën e tyre në tokë në ditën e fundit.
A i do të thotë, sa vite që ndruat në tokë?
A ta do të thonë, që ndruan për një dit,
apo një pjesë të ditës.
Pyët i ata që janë në gjëndje të logarisin.
Ndërsa në parajs, jetë a është e pak ufishme.
Besimtare do t'jenë të pavdekshmë dhe bekimet që ata do të gëzojnë,
do t'jenë të prjetshme.
Ne duhet a vleshtësoj me kujdes mendimin e prjetsis,
për të cilin flasim e kaq lehtësi,
sepse a i nuk ka të bëj me një mi apo një milion vite,
por me një kohë pakurfarë kufiri.
Pra ndaj njerëzit në parajs nuk do të mendojnë për kohën,
apo nuk do të logarisin atë si në këtë botë.
Jeta nuk do të përfundoj kur me kalimin e viteve.
Zotin e shpal këtë në kuran.
Sa u përket atyre, fatbardhve,
ata do t'jenë në kopësht,
e do të qëndrojnë në të përjetsisht.
Për gjithmon, sa t'jenë qiejt e toka,
veqasajt shka do Zotin ytë,
një shpërblim të pandër prerë.
Hadithët gjithashtu,
në tregojnë për jetën e pafundme në parajs.
Nëse banuazve në ferë,
do t'u thuhej.
Ju do të qëndroni në ferë,
gjersat numrohen krejt gurë të tokës,
ata do t'ngushëllojëshin me këta.
Dhe nëse banuazve të parajses,
do t'u thuhej.
Ju do të qëndroni në parajs,
gjersat numrohen gurë të tokës,
ata do t'hithërojëshin,
por atyre do t'urëdhërohet për jetësia.
A i që do t'hyjë në parajs,
do t'i mundësohet që t'gëzoj një bekim të t'il të përjetëshm,
që a i kur nuk do t'bëhet i varfër.
Robat kur nuk do t'i vjetërsohen,
dhe asërinia e ti nuk do t'humbas.
Si kurse në e shpalur në këta hadith,
njerëzit do t'mbeten përjetësishtë rinë,
të bukur, të shëndetëshm dhe t'fuqishm në parajs.
Si në vargjet e kuranit,
ashtu dhe në hadithet e profetit,
është shpalur se rinia si një mirësie parajsës nuk do t'marë fundë kur.
Ky bekimi parajsës është shpalur në këto fjal në një varg të kuranit.
Djelmosha me rinit përjetëshme që arkulojnë me styre duke u shërbyer,
kur isheha ta të duken si perle të shpëndara.
Një një hadith thuhet.
Do t'hyni në parajsë me bukurinë e Josefit të stolisur me kohëll e të pamjekër
dhe me dashurinë e Jakobit si djelmosha në moshen e rreth të tri djetave.
Të tri djetat janë mosha më e mirë kur personaliteti piqet dhe t'i paret e fyturës marrin formë.
Si që mund të shihet nga këhë hadith, njërzit në parajsë do t'jen edhe të rinjë edhe të një moshe.
Fakti se njërzit e parajsës janë të se njëjtës moshë është një bekimi madhë prejzotit.
Pavarësisht se qëfar moshe jam, muslimanët duhet t'a kuptojnë njëri tjetrin shumë mirë
dhe t'krijojnë miqësi me njërës të gjdo moshe, të rinjë të moshuar apo dhe mëtvegjënë.
Si do qoftë, fakti se muslimanët në parajsë do t'i përkasin të njëjtës moshë me njëri tjetrin
është një mirësia mrekulueshme prejzotit.
Idërguar i zotit thoshtë e se në moshe e njërzve t'parajsës nuk do t'ndryshoj kur për gjatë përjetësis.
Kushtë do që vdesë prej njërzve që do t'shkoj në parajsë, pavarësisht nëse janë të vjetëra apo të rinjë,
do t'kthehe në parajsë, në moshënë të tri djetave edhe nuk do t'plaken kur më pas kësaj,
dhe kështu do t'jen edhe më vuajtë si të ferit.
Të tjera vargje nga kurami, theksojnë se në parajsë, edhe gratë e besimtarve do t'jen në të njëjtë në moshë.
Ne kemi kryuar vasha e kemi bër ato virgjeresha të dëlira, të përkushtuara, të dashura, e të një moshë.
Në parajsë për mbushën të gjitha dëshirat.
Një tjetër mirësia përgatitur për besimtarët në parajsë, është se ata kanë gjithë shka që dëshirojnë.
Gjithë shka në gjithësi pas qëronë fuqine pa fund me të zotit dhe urtësine ti të pahanë.
A i ka kryuar gjithë shka në këtë botë si një sprovë dhe njëjarjet në të ndodhi në regullësi si pas ligjeve të shkaktuara të pasojës që mund të kap asyë e njërëzore.
Kështu kur dikush shenjë frutë, a i apo a jo, nuk ka dyshim se ajo frutë ka ardhur prej një fare që është rritur si një pemë, ka qube abim që më pas ka prodhuar frutin e sajë.
Zotit si kryu e si të gjitha shka qëve, është krejtësisht i lirë prej tyre.
Në parajs, kryimi do të shlirohet prej nevojes për shka që dhe kështu, një frutë e marë prej një peme do të zëvënsohet me njëher nga një tjetër.
Pa shkaktuar humbje apo paksim, Zotit kryon edhe shka qëtë edhe pasoja, por shëmbull kur ne shojim hije në një pemë, edhim se ajo shkaktohet prej këndit të rezeve të djelit.
Drita dhe hija janë pasoja të djelit, por është Zotit a i që e bën djelin shkakt të dritas.
Kjo në është shpalur në kuramë.
A nuk e shqe se si Zotit i shvendos hijet, nëse a i do të kishtë dëshiruar, mund të kishtë bërë ato të palevitshme.
Pastaj, ne caktojmë djelin që tjetë të reguës për to.
E pastaj, ne i tërheqim ato pas, ha pas hapi.
është rjedhimi mje shtërisë krijuës e të Zotit që gjithë shka në këtë bot është krijuar në një mardhënje në dukje shkak pasojë.
A i mund krijoj gjithë shka në një qast dhe në formën që a i dëshiron, ose taktheje të në një formë që a i dëshiron.
E Zotit krijoj gjithësin nga zgjëja dhe në qfar do kohë që a i dëshiron, mund të ishfuqizoi ligjet, shkakjet dhe pasojat që ne përpichemi të i kuptojmë.
Në parajs, vyslimante përkushtuar mund të kërkojnë gjithë shka që të a ketë anda dhe sa po të dëshirojnë gjithë shka me vullnetin e Zotit do të jemë.
Zakonisht, dikush që do të këtë ushqim të mirë në këtë botë, duhet punoj për të.
Gjeja me këndshme do të ishte që të në shërbehej e të në vihej për para një ushqim i caktuar,
që shpër parët se të mendonim atë dhe të mos në duhej të përgatis një vetë.
Mirë po, diçka e tilë është e pamundur brënda kufizimeve të kësaj botë.
Si do qoftë, në parajst të mirat më të këndshme, udhurohen qënjeve njërzore,
pa pasur nevoj që ata ti blejnë apo të hargjojnë kohë e për pjekje për ti përgatitur vetë.
Dhe Zotit e di mosë mirit vërtetën.
Zotit i madhruar në kuran dhe i dërguar e ti në tregojnë se gjithë shka që e dëshiron zemra bëhet e mundur me leje në Zotit.
Prandaj një njëri mund të gëzoj të mirat pa përfyturueshme në jetën e përjetshme që janë të pamundurat a rihe në këtë botë.
Për shëmbu, nuk është e mundur në këtë botë që të fluturohet në bikuaj si në thuhet në një hadith se mund të ndodhë në parajs.
Disa prej shëmbuive të dhona në hadithe, mbi këtë qështje janë si vion.
Një burë e pyet profetin.
O i dërguar e Zotit, a ka kuaj në parajs?
A ju përgjyqë?
Nëse Zotit të bënd të hysh në parajs, nëse ti dëshiron të kalërosha ti e mbi një kalj të bërë prej rubinit kuqë që të fluturohë ku do që të dëshirohë, do të mund të bësh këtë.
Tek sa thoshte këtë, një tjetër burë e pyeti.
O i dërguar i Zotit, a ka dheve në parajs?
Por a i nuk ju përgjyqë, pasi i duaj të përgjyqëj endet parit.
A i tha, nëse Zotit bënd të hysh në parajs, ti do të gjesh gjithë shka që të dëshiron zemra jote dhe që e kënaqë syrin tëndë.
Në një tjetër hadith, profeti unë thotë këto fjalë për të mirat që e presim besimtari në parajs.
Zotit tha, unë kam përgjatitur për shërptor të mitë përkushtuar gjëra që syri nuk i ka par kur,
që veshë nuk i ka dëgjuar kur, apo që njerëzit nuk i kanë përfyturuar kur.
Gjithë shka që të dëshiron zemra juaj dhe që është e këndshme për syrin,
për mundur në këtë hadith, nuk është e kufizuar vetëm në kufite përfyturimeve të kësa i botë.
Në kuran, Zotit të rejqë vë mundjen të këpasuria dhe larmia e mirësive të ti.
Aty do të keni gjithë shka që ju e dëshironi.
Aty do të keni gjithë shka që do të kërkoni.
Në është thënë gjithashtu, në hadithës e krasë përfytimit të gjdo të mire që kanë dëshirë njerëzit e parajsës,
do të kenë mundësi edhe të ndryshojnë pamjen e tyre të jashme si pas dëshirës.
Nëse njerëzve do të mundësoj të zgjithin të i pare të tyre të fytyrës dhe karakteristikat fizike,
nuk ka dyshim se shumica do të zgjithet në gjante bukure hishëm gjerë në përso smërin.
Që njetë njerëzore, gjenë kënajsi në bukurin dhe gjithmonë kërkojnë përso smërin.
Ne e vërejme dhe të methen më të voglë dhe mundohemi të ashmangi,
por bukuria që kërkojmë nuk mund të gjëndet në këtë botë.
Edhe nëse një njeri do t'ishtë e individi më i bukur në botë,
shqetsimet, së mundjet dhe qështë më e rëndësishme morali hedhin hie mbi bukurin.
Êshtë pjesë e sproveson që gjithshka në këtë botë është kryuar me defekte e mangësi.
Kjo ka arsye në vetë.
Synimin për të në drejtuar ka hjeta e amshuar dhe për të në bërë të fitojnë parajsen,
vëndin e vërtet ku gjënden bukuria dhe përsosmëria që mund të knacit.
Në parajs, zotit do t'i rikrijoj njerëzit me bukurit përsosur edhe do t'u jap aty reformat më të këndshme.
Dhe kjo bukurit nuk do t'jet e kufizuar në një trajt të vetëmë.
E zotit do t'u jap shërptorve të ti në parajs mundësin për të zjedhur me së formash që ata dëshirojnë,
në gjdo ko, në mënyrë që njerëzit në parajs të mund të ken një larmi përmjesh të bukura kur do që dëshirojnë.
Profetin a thot se besimtarët mund të zjedhin një trajt që upëlqen prej tregjeve të parajses dhe ta përvecojnë atër.
E ka në parajs një trajt ku nuk kryhen shqitje e azblerje,
por pamjet jashmet burave e të grave.
Kështu kur një njeri dëshiron një form, do t'a përvecojnë atër.
Ata që kanë fituar pëlqimin e zotis.
Në parajs, zotio dhuron bekimet pa fund me atyre ndërshërptor të ti që kanë fituar këneqësin e ti.
Por në bitë gjitha bekimet, është fakti që ata kanë fituar pëlqimin e ti.
Ata kanë dhënë të mirat e tyre për të fituar këneqësin e zotit dhe ja kanë kushtuar jetën ati.
Në parajs, ata gëzojnë lumëturin e madhe që kanë arritur gjëlimin e jetës e tyre.
Në kuran, zotin a thotë se është një bekimi madhe që të fitosh pëlqimin e zotit.
Zotiu ka premtuar besimtarve dhe besimtareve,
kopshte me lumen që rjedhin nën ta,
ku ata do të qëndrojnë për gjithmonë,
në jetë të jetëve dhe banesat hishme,
në kopshte të adnit.
Dhe pëlqimi i zotit është edhe mëj madhe.
Kjo është fitoria e madhe.
Një tjetër vargë,
uzbulon besimtarve se ata do të gëzojnë,
gjdo lojkëneqësie në parajs.
Shpërblimi i tyre është me zotin e tyre.
Kopshte të adnit me lumen që rjedhin nën ta,
ku do të qëndrojnë për gjithmonë në jetë të jetëve.
Zotit është i knaqur me ta,
dhe ata janë të knaqur me të.
Kjo është për ata që i druhen zotit të tyre.
Në një radith,
në thuhet se njerëzit e parajsës
janë të knaqur në praninë e zotit.
E kështu ata do të thonë,
në shërbimin tëndë e knajsin tënde
dhe gjithë të mirat janë në duar të tua.
A i do të thotë,
a jenit të knaqur?
A ta do të thonë,
përset mos jemi të knaqur,
o zot,
urtina ke dhënë atë që nuk ja ke dhënë tjetër kujtë
prej kryesave të tua.
Krahës të gjithë bekimeve të tjera
që kemi përmëndur,
më i madhi dhe më i rëndësishmi,
do tjeta fria njerëzve të parajsës me zotit.
Në shumë hadithë,
profeti ju në je besimtarve të tila lajmet mira.
O i dërguar i zotit,
a do të shohim zotin tonë dit në rinjalljes?
A i tha,
a do të dyshonit nëse po shihni hënën
në një natë me hënë të plot,
pando një perde me si ushë dhe asaj?
A ta u përgjigjen,
jo o i dërguar i zotit.
A i tha,
a do të dyshonit nëse po shihni djelin
në një dit pare me si ushë dhe ati?
A ta than jo.
A i tha,
po kështu do të shihni atë.
Gëzimi i shpëtimit prej zjarit
Sigurisht,
të gjitha bekimet e paraisës
janë të begata e me vlerat të mëdha.
Nuk ka tjetër vënd,
por të shkuar në jetën e përjetëshme,
përveç se në paraisë ose në ferë.
Një njëri që nuk pranohet në paraisë,
do të shkoj në zjarit në ferit.
Në këtë bot,
zotit u shfaq njërzve të mirën e të keqen,
të bukurën e të shumtuarën,
pozitiven dhe negativën.
Kjo ndodhë në mënyrë që i përkushtuari
të mund të bëjnë një kerasim
dhe që kënëqësia që i fiton
prej zgjedhjesë të bukurës të shtohet.
Disa vargjet kurani
të regojnë se zotit u të regojnë njërzve të paraisës
gjëndjene atyre që ndodhën e ferë,
qka mundet, po ashtu të ashtoj
kënëqësinë në paraisë
dhe gëzimin e shpëtimit prej zjarit.
Gëzimi që njërzit e paraisës ndjejnë,
pasi i kanë shpëtuar me mëshirën e zotit
vujetje se ferit,
është përshkryar në një tjetër hadith.
Të gjithë njërzit e paraisës do të ashohin ferin
edhe do të thonë,
posi kur zotit mos më kishtë u të zuar mua,
dhe ata do të gëzojnë e do të falenderojnë.
Një tjetër hadith,
që përshkryan mëshirën e madhe dhe bekimet
që u shpalosen besimtarve,
të thuhet.
Të hysh në paraisë dhe t'i shpëto shferit
është të gjitha një bekim.
Për fundim
Natyra e papërluer dhe për sosmërija e paraisës
është një bukuri që njërzit hargjojnë
një jetë të tërë duke e kërkuar në këtë bot,
por nuk e gjenë do të kur.
Ajo që ka kemi diskutuar këtu,
nuk është naturisht tërësia të gjitha kënajqësive
e ëndjeve që besimtarët do të shiojnë në paraisë.
Zoti do të jabë besimtarve
shpërblimin më të mirë në jetë në amëshuar
për të gjitha veprat e tyre.
Në kuran,
Zoti në tregonë se njërzit e paraisës
jetojnë atje në mirë njohje e lumëturit e vazhdueshme.
Ata do të thonë,
lavdi Zotit
që e qojnë në vënd premtimin e ti indaj nesh
dhe që në borit rashguës
së këti vëndi,
duke në lejuar të vendosemi në kopsht
ku të dëshirojmë.
Sa i mirë shpërblimi
për ata që vepruën drejt.
Të të të prior'.
Së McMahonanë
1ïdërërërërërëríkertë fërërxënë weekendë umëraktion di në utërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërërëtsë 8.0 Такë ë notë shpërërërërërërërëcil.
PYM JBZ