Adnan Oktar'ın Yabancı Basındaki Makaleleri
Afganistan'da Kadın Olmak
Ülkelerin gelişmişlik düzeyiyle kadın haklarına verdikleri önem arasında doğrudan bir bağlantı vardır.
Kadına gereken değer verilmeyen bir toplumda medeniyetten söz edilemez.
Kadınların özgür olmadığı bir ülke kelimenin tam anlamıyla mahvolmuştur.
Nerede kadın eziliyorsa orada insanlık suçu vardır ve böyle bir ülkenin çöküşü kaçınılmazdır.
Yakın geçmişi ve günümüzdeki konumuyla Afganistan bu genellemenin apaçık bir örneği.
Ülke sefalet, bağnazlık, geri kalmışlık ve kadınlara yönelik zulümle adeta özdeşleşmiş durumda.
Taliban Dönemi
1990'lı yıllar kadın hakları açısından Afganistan tarihinin en karanlık yılları oldu.
Taliban'ın 1996'da iktidarı ele geçirmesiyle kadınlar için akıl almaz bir zulüm dönemi başladı.
Taliban yönetimi kadınlara karşı amansız bir baskı ve şiddet uyguladı.
Kadınlar için neredeyse her şey yasaktı.
Bakımlı olmak, gülmek, eğlenmek, okula gitmek, çalışmak, erkek doktora muayene olmak, fikrini ifade etmek, erkeklerle konuşmak.
Kadının eşinden izin almadan evden çıkması, eşi veya erkek akrabası yanında olmadan sokakta bulunması da yasaktı.
Evlerin camlarının tamamen kapatılması veya boyanması gerekliydi.
Fanatik Taliban zihniyetinde kuşların kafese kapatılması kanuna aykırıydı.
Ama kadınların evlerinde adeta hücre hapsine alınması kanunen zorunluydu.
Yasaklara uymayan kadınlar acımasızca cezalandırıldılar.
Topluluk önünde dövüldüler, kırbaçlandılar, taşlanarak öldürüldüler.
Oje sürmenin karşılığı kadının parmağının kesilmesiydi.
Taliban'ın radikal ideolojisinin masum kadınlara ödettiği bedele tüm dünya şahit oldu.
Böyle haberler oldu ki hafızalara kazındı.
12 yaşında zorla bir Taliban savaşçısıyla evlendirilen,
evlendiği günden itibaren her gün kocasından dayak yiyen,
boşanmak istediğinde kocası tarafından burnu ve kulakları kesilen Bibi Ayşe gibi.
Afgan kadınların bitmeyen çilesi.
2001 yılında ABD liderliğindeki NATO güçlerinin işgal gerekçelerinden biri kadınları özgürleştirmekti.
Ne var ki bu hedef büyük oranda lafta kaldı.
Saygın uluslararası kurumların güncel raporlarına kısa bir göz attığımızda,
Afganistan'da kadın olmanın zorluğunu bir kez daha anlarız.
İstatistiklere göre, dünyada kadın veya anne olmak için en tehlikeli birkaç ülkeden birisi.
Her 10 kadından 9'u fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalıyor.
Kadınların %85'i okur yazar değil, temel eğitimden yoksun.
Her kadın ortalama 6 çocuk doğuruyor.
Ortalama yaşam süresi kadınlar için 51 yıl.
Afgan kızların %50'si 12 yaşına gelmeden evlendiriliyor.
Bazı aileler borçlarını ödeyebilmek için kızlarını evlendiriyor.
Gebelik ve doğum sırasındaki ölümler de dünyadaki en yüksek orana sahip.
Tedirgin edici bu verilerde son birkaç yıl içinde cüz'i iyileşmeler oldu.
Ancak Afgan kadınlarının şiddet, psikolojik baskı, eşitsizlik, ayrımcılık ve haksızlık içindeki yaşam koşullarında bir değişiklik olmadı.
Esaret olarak tanımlanabilecek durumları devam ediyor.
Bunun başlıca iki nedeni var.
Öncelikle Taliban hareketi ülkenin özellikle kırsal kesimlerinde yeniden güç kazandı.
Terör saldırılarıyla sık sık hükümete meydan okuyor.
Söz sahibi oldukları bölgelerde kadınlara yönelik baskı ve şiddete devam ediyor.
Kızların eğitimini engellemek için okulları yakıyor.
Kız öğrencilere ve öğretmenlere saldırıyor.
Kadın hakları savunucularını öldürüyor.
Kadınları tehdit ederek sindiriyor.
Diğer bir nedense Afgan toplumunda önemli oranda kemikleşen çarpık ve yanlış kadın hakları anlayışı.
Diğer bir ifadeyle İslam ve Kur'an'da yeri olmayan yanlış dini, geleneksel ve kültürel değerler.
Halen Afgan hükümetinde, meclisinde ve kanaat önderleri arasında kadın temel hak ve özgürlüklerine karşı çok sayıda kişi var.
Bunların bazıları açıkça karşı çıkıyor, bazıları ise batıdan çekindikleri için samimiyetsiz bir yaklaşımı benimsiyorlar.
İşte bu nedenledir ki Afganistan'ın mazlum Müslüman kadınları sosyal, ekonomik ve kültürel haklarından yoksun olarak hayatlarını sürdürüyorlar.
Aile ve aşiret baskısı altında eziliyor, susturuluyorlar.
Şikayet etmek istediklerinde, yolsuzluklarıyla tanınan Afgan devlet kurumlarında haklı iken haksız duruma düşüyorlar.
Şüphesiz Afganistan'ın yeni devlet başkanı Eşref Gani ve yeni kurulan hükümetin önünde dev sorunlar var.
Bunların içinde en acil olanı kadınlara yönelik baskı, şiddet, taciz, tehdit ve türlü zorlukların tamamen ortadan kaldırılması.
Zira kadınların durumu iyileştirilmeden Afganistan'ın ayağa kalkması mümkün değil.
Her ne kadar yakın dönemde böyle bir ihtimal zayıf görünse de, Taliban'la olası bir ulusal uzlaşıda hayati önem taşıyan bir konu var.
Hükümetin Taliban'la uzlaşma uğruna kadın hak ve özgürlüklerinden tabiz vermesi asla kabul edilemez.
Başkan Gani, kadın haklarının öncelikli konularından biri olduğunu azıcıkça ifade ediyor.
Bunun politik söylemden ibaret olup olmadığını zaman gösterecek.
Ayrıca dünya kamuoyunda başkanın Lübnan kökenli eşi Rula Gani'nin de aktif çaba göstereceğine dair umutlar var.
Ne var ki sadece başkan, eşi ve hükümetin çabaları yeterli olmayacaktır.
Çaresizliğin çözümü
Afgan kadınlarının yaşadığı zulmün nedeni, geçmişi uzun yıllara dayanan yanlış dini bilgiler ve İslam adına üretilen hurafelerdir.
Müslüman, Afgan toplumunun kadına bakışına yönelik hatalı kültürel ve geleneksel değerlerinde kaynağıdır bunlar.
Dolayısıyla kınayarak, ayıplayarak, dayatmacı politikalarla ya da göstermelik değişimlerle sorun kesinlikle çözülmez.
Gerçekte kadını ezmeye yönelik bir sistem İslam'ın ruhunda yoktur.
Kur'an ahlakına göre kadın çiçeğe benzer, dünyanın bir süsüdür, güzelliğidir, büyük bir nimettir, özel ve üstün bir değere sahiptir.
O halde sorunun çözümü için zihinlerdeki yanlış, bağnaz ve fanatik fikirlerin değişmesi zorunludur.
Afgan toplumuna Kur'an'da Allah'ın kadına verdiği değeri anlatmak gerekiyor.
Sürekli, kapsamlı, ciddi ve samimi bir çabayla bir an önce böyle bir eğitim kampanyasına başlanmalı.
Afganistan'ın içine düştüğü çaresizlikten kurtulmasının tek yolu bu.