İNTRO
1900'lü yıllara kadar beyin dokunulmaz bir mahluktu, yani organdı.
Gerçi biz eski tarih bilgilerimizden ki bulunan en eski tıbbi kağıttır.
Edwin Simis papürüsü M.Ö. 3000 yıl evvel yazılmış.
Orada bir takım beyin ameliyatlarından bahseder.
Daha sonra Çankırı vilayetimizde bulunan kafataslarına bakıyoruz ki bir takım börholler yani beyinde.
10 bin yıllık hocam ameliyat yapmışlar.
Hatta şey bulundu böyle, kilitli forceps bulundu 10 bin yıllık.
Yani çok eski hatta firavunlar eğer uzun bir rahatsızlığa girince cerrahlar kafasındaki kötü ruhları çıkartmak için kafataslarını açarmarmış.
Onu yapmak için de birkaç köleyi daha evvel ameliyat edip ellerine alıştırlarmış.
Bu konularda böyle tuhaf yazılar var.
Hatta bu konuda bir kitap da çıkmıştı.
Roman, Dr. Sinio'ya diye bir Mısırlı cerrahı filmi bile çevirdi.
Yani söylemek istediğim, beyin cerrahisi aslında çok eski ama hakiki bilimsel anlamda kullanılışı çok yeni.
Ve yeniliği de işte asepsi, antisepsinin ortaya çıkması, nöronatomi bilgilerinin ortaya çıkması, cerrahların ışıklandırması, çok ileri yıllarda mikroskop ve işte bu yıllara geldik teşhis metotlarımızın artması nedir onlar?
X-ray'den ta eskiden belki biliyorsunuz belki bilmiyorsunuz.
Eskiden biz çok eskidir, 70'li yıllara kadar en direk metotlarla görürdük beyindeki olayları.
Neydi o?
Röntgen bildiğimiz.
Artı 1930'larda Egas Monis ki Nobel'i almıştır o şeyle bir Portekizdir, radyolog.
Kasıktan girerek işte anjiyo, anjiyografiyle damarların gidişine bakarak ki bugün de anjiyo hala bazı teşhis metotlarımızdan biri anerizmaları filan teşhis ederken.
Ama eskiden biz benim ihtisas yıllarımda anjiyoya bakarak biz şey yapardık, teşhis yapardık.
Veya başının içine hava verirdik, pneumo derdik veya ventükülo derdik.
Ki de bu, bunu da söyleyeyim, tesadüfen bulunmuştur.
İç savaşta Amerika'da askerin bir kurşunla yaralanmış bir film çekmişler.
O zaman da Ronken yazıyor, kafanın içinde bir hava var.
Havayı görünce dendi o zamanın cerrahlarından 1930'lu yıllarda düşünmüş.
Ben bu havayı kendim verirsem, anatobik değişiklikleri değerlendirirsem bir teşhise var hava vermeyeyim diye.
Ve bu pneumo, çok son yıllara kadar biz bunları kullandık.
70'li yılların ortasına kadar bunları kullandık.
Sonra tomografi çıktı.
O da biliyorsunuz bir tesadüf esnasında çıktı.
Bir pub sohbetinde bir fizikçiyle bir Ronken'de yan yana düşüyorlar.
O fizikçi Emi firmasında çalışıyor, ses dalgalarının kalitesini ölçüyor.
Öbürü de Ronken'de.
Bir konuşurken eğer de bu ses dalgalarının şeyini, beyinle ilgili bir bilgisayar ortamında yaparsak ne olur?
İlk defa tomografi o kafayla çıkıyor.
Ve o yüzden de ilk tomografin ismi hatırlarsın.
Emis kendi.
Sonradan MR bulundu.
Şimdi de hızlı.
MR'ın bir sürü yüksek dozda.
Şu anda psikolojik hastalıkları bile MR'la okuma durumlarına geldik.
Yani nöroşürcü teknolojiyle beraber gelişmiş bir bilim dalı.
Lazer kullandık bir ara.
İlk Türkiye'ye ben getirmiştim.
Ondan sonra mikroskop devreye Yaşargil soktu.
Ultrasonik aspiratörler.
Aklınıza gelen bir sürü endoskopik ameliyatlar ki sen onun ihtisasını yaptın.
Bunlar kullanıldı ve hızlı da ilerliyor.
Her kongrede inanın ben senede 4-5 defa Amerika'daki kongrenin hepsine giderim.
Her gidişte yeniden bir sürü şeyi öğreniyoruz.
Ve o kadar süratli gelişiyor ki yani yarışmak yani belirli bir konuya adapte olmanız lazım.
Hepsiyle uğraşırsanız ipin ucu bir yerde kaçıyor.
Yani bilim dalımız çok yeni fakat çok süratli.
Çok hızla gelişiyor.
Ve diğer bilim dallarıyla paralel gittiği için o şansımız var.
Hızla gelişiyoruz.
Evet.