Allah'ım bizim yaptığımız ibadetlere ihtiyacı yokken neden güzel ibadetlerinizi istiyor?
Benim güzelim İtalyan kızlarına benziyor. Çok çok güzel, bayağı sağlıklı, çok hoş bir kız.
Güzel yüzlüğüm tabii ki Allah'ın ibadete ihtiyacı yok. O zaten kendisi için istemiyor.
Bizim için istiyor. Biz Allah'a saygımızı, sevgimizi göstertmek isteriz, bir şey yapmak isteriz.
Yani fiili bir şey.
Yani hem söz mesela Allah'a şükrediyoruz, hamd ediyoruz, Ya Rabbi sen büyüksün diyoruz.
Ama bir de fiili bir şey. Yani Allah'a kucaklar gibi bir şey.
O da namazdır. Yani fiili.
Mesela onun secdeye kapan, onun huzurunda olduğunu düşünerek.
Çünkü Allah her yerde çünkü.
Ona tevazusunu, ona bağlılığını mümin gösteriyor. Sonra ne oluyor?
Ben diyor Allah'a sevgimi gösterttim.
Allah'a sevgisini ruhunda doyurmuş oluyor.
Bir yönde, bir yönde doyurmuş oluyor.
Allah'a saygısını da göstertmiş oluyor.
Bunun sonucunda kul kendi kendini sever.
Yani Allah'ı seven, Allah'a saygı gösterten, iyi bir insan olduğuna, dürüst insan olduğuna, vicdanlı bir insan olduğuna kanaati gelir.
Kendi kendini sevince de cennette mutlu olur.
Eğer bir insan kendi kendini sevmiyorsa mutlu olamaz.
Öbür türlü kendini nefret eder.
Mesela namaz kılmayan insanlara bakıyoruz.
Pişmanlık içinde ve üzüntü içindeler.
Kendini sevmiyorum.
İçi rahat değil.
Ama namaz kıldığında ne diyorlar?
Bak hep duyarsınız, işte bir huşu buldum, huzur buldum, kalbim rahatladı, içim açıldı der.
O neden?
Allah'a karşı vicdanı rahatladığı için, gönül rahatladığı için.
Allah'ı sevmede kalbini tutan çember açılmış oluyor.
Ferahlanmış oluyor.
Ve Allah'ı sonsuz sevgide sevebilecek gücü kendini de o zaman buluyor.
Allah'ı sevdiğine kendini inandırması için, kulun ve kendi kendini sevmesi için ibadete ihtiyacı vardır.
Yoksa Allah ne yapsın?
İbadete tabii yani.
Hiç onun bir anlamı yok Allah için.
O anlamda bir gerekliliği yok.