Bak aramıza münafıklar sokuyorlar, üçkağıtçılar, sahtekarlar.
İnsan nereden bilsin ya?
İnsan baktıkça anlıyor.
Adam mesela çakal.
Bildiğin çakal.
Adamların baktıkça sonra karakol kayıdılarına falan, adam bıçaklamalar var, soygun, hırsızlık falan her şeyi yapmışlar.
Ama girebiliyorlar aramıza, yanımıza gelebiliyorlar.
Ne bileyim ben adamın geldiğinde savcılıktan kağıt mı isteyeyim adama?
Ne diyeyim ben?
Çünkü ben hiç kimsenin hakkında suizan etmem.
Hüsnü zannederim.
Yani iyidir derim.
Varsa bile tövbe etmiştir derim hatası.
Ama özellikle aramıza böyle adam göndermeleri hayledirici şey.
Sanki bir şey yapabileceklermiş gibi.
Rezil rüsvay olup gidiyorlar.
Ve ayetlerle de kendilerince mücadele ettikleri zannediyorlar.
Halbuki ayet yazdıklarında bize hizmet etmiş olurlar.
İçleri yana yana ayet yazıyorlar.
Ayetten hiç hoşlanmaz onlar.
Acayip öfke duyar.
Ama biraz da olsun temize çıkacaklarını düşünerek ayet yazıyor ama o ayet onları yakıp kavuruyor.
Çünkü ayet alenen kendilerini anlatıyor ama mecburen işte prestij için falan yine de hani sahtekar bilinmemek için,
üç kağıtçı, dinsiz bilinmemek için ayet koyuyorlar.
Ama o da o kadar acayip bir etki yapıyor ki.
Hem kendilerini yakıyor hem de bize hizmet etmiş oluyorlar.
İslam'a hizmet etmiş olmanın acısı yüreklerini dağılıyor bir sefer.
Çünkü Kur'an, hep Kur'an var.
Munafığın açması çok şiddetlidir.
Çok çok şiddetlidir.