Hiç kimse ölmese dünya nasıl bir yer olurdu?
Ah benim canımın içi, ah benim güzeller güzelim, nasıl güzelsin sen, nasıl?
Çok sevindim güzelliğine.
Ve tesettürün de nefis olmuş, çok yakışmış.
Aslanım benim var, yani yaşının küçük olmasına rağmen çarşafla örtünerek,
yani cilbapla, cilbap hükmünde örtünerek güzel bir ibadet yapıyorsun, tebrik ediyorum seni.
Ve muhteşem güzelsin, Allah güzelliğini kat kat artırsın.
Seni cennet kuzusu yapsın, cennette de bana dost, arkadaş etsin.
Gözler renkli, kaşlar çok güzel, burun küçük, ağız çok güzel.
Onda elmacı, kemikleri çok güzel, alın, çene, gamzeler, her şey güzel.
Ama tesettür hakikaten çok yakışmış.
Allah nurunu daha da ortaya çıkarmış.
Çünkü ibadet olarak yaptığın için çok güzel olmuşsun.
Bir daha ben dinleyeyim benim nurlumu.
Hiç kimse ölmese dünya nasıl bir yer olurdu?
Canımın içi çok kalabalık olurdu yani.
Yani herhalde bir elli trilyona falan çıkardık elhazı.
Yani en iyi ihtimalin elli trilyon da normalde yüz, iki yüz trilyon falan olurdu yani.
Ölme önemli.
Ölecek ki cennete gitsin.
Dünyada, ne yapabilir ki dünyada her şey imtihan şartlarına göre yarım yaratılmış ve insan zayıf yaratılmış burada.
Sürekli bak, her insanda bakarsın hastalıklar şunlar bunlar falan çıkar.
Burası özellikle zayıf yaratılmış bir yerdir dünya.
İnsanlar zayıf yaratılmıştır.
Zaaf içinde yaratılmıştır.
Öldüğünde normal boyuta, normal hayata geçiyor.
Aslında öldüğümüzde normal yaşantı başlıyor.
Çünkü kan olması insanın normal bir şey değil.
İç organlar olmasına gerek yok.
Çünkü iç organlarla falan alakası yok ki insanın yaşamasına.
Mesela meleklerde kan yok.
İç organlar yok meleklerde.
Normal yaşantı öyle olması lazım.