Münafıklar neden yıllarca Müslümanlara hizmet yapar?
Ah benim canımın içi maşallah nasıl hoş, nasıl güzel, nasıl temiz yüzünü.
Nasıl güzelliği benim canıma?
Işık gibi alnı, kaş, göz, burun, dudakları, dişleri, elmacık kemikleri, çenesi, her yer çok güzel.
Bir de benim canımın içi tesettüre girmiş, aferin benim canıma.
Farz olan çarşaf hükmünde başörtüsünü örtmüş.
Helal olsun sana, tebrik ediyorum.
Allah senin ömrünü uzun etsin, seni cennetiyle, cemalullahıyla şereflendirsin.
Cennette seni bana kardeş etsin Allah.
Bakışları, gözleri çok güzel.
Canımın içi.
Bir daha deneyeyim.
Münafıklar neden yıllarca Müslümanlara hizmet yapar?
İşte Allah onların enayiliğini ve avanaklığını onların beynine çakmak için öyle bir tuzağa düşürüyor Allah.
Çünkü onlar Allah'a tuzak kuruyorlar, Allah da onlara tuzak kuruyor.
Allah'a mehri daha büyük.
Mesela 20 yıl, ya 20 yıl bir insan nasıl ahmak olduğunu kabul ediyor.
20 yıl ahmak olduğunu kabul ediyor.
20 yıl fark edemedim diyor.
Ya bak 20 yıl fark edemedim ne değil.
20 yıl mükemmelliğin içinde yaşadın sen.
20 yıl mükemmelliğin içinde yaşadın.
Çünkü o mükemmelliği de sen savundun zaten.
Ama 21. yıl, 21. yılda şeytan senin içine girdi.
Ve ruhunu kapladı.
Sen iptal oldun.
Artık robotlaştın.
O zayıf olan aklın gitti.
Zayıf aklın gitti.
Ama sen Müslümanlar içine girseydin, gelseydin, o topluluğa çakasıydın.
Müslümanlara zarar verip çekip gitseydin.
Bu Allah'ın adaletine uygun olmuyor işte.
Allah seni enayi ve avarak konumuna getiriyor.
Eşek gibi Müslümanlara hizmet ettiriyor.
Gençliğine, hayatına her şeyini verdirttiriyor.
İyice senin böyle ilim kuruduktan sonra, posan çıktıktan sonra Allah seni boş kavanoz şişesi gibi fındırıp atıyor.
Yani Müslümanlar atıyor da fındırıp atıyor derken Allah vesile ediyor.
Yani vesile ediyor Müslümanları.
Dolayısıyla müminlerin kalbine bir şenlik olmuş oluyor bu.
Peygamberimiz zamanında da bütün savaşlara katıldılar.
Yani birçoğu kafasını gözünde doğrattı.
Evet.
Ve Peygamberimize acayip zenginlik sağladılar.
Mal mülk sağladılar.
Çok güzel cariyeler getirdiler.
Muazzam mal mülk gelmesine sebep oldular.
Sonra defolup gittiler.
Posası çıktıktan sonra.
On beş yıl sonra, yirmi yıl sonra.
Şimdi bu zevkli oluyor müminler için tabii.
Çünkü heyecan verici bir şey.
Adam posası çıkmış.
Gençliğini vermiş.
Hayal her şeyini vermiş.
Malı mülkü vermiş.
Sonra da sevinerek kaçıyor.
Lan enayi kerisi.
Vermedik hiçbir şeyini bırakmamışsın.
Kemiğin etin kalmış.
Başka bir şey kalmamış yani.
Çürümüş kemiğin.
Çürümüş etin kalmış.
Mahvolmuşsun.
İşte Allah böyle belanı verir.
Anlamazdan geldiği için.
Yoksa tabii ciğerine oturuyor.
Allah ömrü boyunca ciğeri yansın diye onu yapıyor.
Harcadığı paraya çok canı yanar.
Harcadığı gençlerine çok canı yanar.
Harcadığı yıllara çok canı yanar.
Kaybettiği her şeye canı çok yanar.
Kaybetme olarak görüyor çünkü o.
E biz de diyoruz enayinize, kerisinize, avanaklarınıza doymayın.
Mümini keyiflendirmek için Allah bunu özel yaratır.
Sonra çırpınır o tabii.
Müslüman aleyhine konuşur, bağırır, çağırır bilmem ne falan.
Zonklama oluyor tabii yerlerinde.
Yani sırtlarında zonklama meydana geliyor.
Yediği darbenin şehirden, şiddetinden zonklama sırtında.
O zonklamayla gezer ömür boyu.
İşte enayi, kerisinde, doymayın Müslümanları çok neşelendiren bir şeydir.
Müminler hamd eder, şükrederler.
Sen de enayi olduğunu bilerek sokaklarda öyle gezersin.
Peygamber hepimiz zamanında da öyleydi.
Hazreti Musa devrinde de öyleydi.
Hep keris, enayi ve avanak korumuna düşmüşlerdir.