MÜZİK
Hayatları boyunca hep münafık olduklarının anlaşılması korkusuyla yaşamışlar.
Onun için Peygamberimizin yanında münafıklar çok kasılıyorlardı.
Çok gergin ve çok huzursuz yaşıyorlardı.
Adeta felç oluyorlardı.
Her an yakalanma korkusuyla.
Çok fazla ayet var bu korkuların dair.
Çok fazla da hadis var.
Münafıkların en huzursuz olduğu konu, en candan yakan konu Peygamberin yanında yaşadıkları eziyettir.
Hayatta en büyük azabı Peygamberin yanındayken çekmişlerdir.
Müslümanlara bayağı imkanlar sağlamışlardır.
Ama en acı çektikleri de Peygamberin yanında,
Peygamberin onları teşhis etmesi korkusu,
bir ayet inmesi korkusu ve Peygamberin de onları sürekli aşağılaması.
Bu alçakları Peygamberimiz bütün ömürleri boyunca aşağılamıştır.
Bu çok büyük bir mucize.
Normalde huzurlu olması lazım değil mi?
Mesela müminler çok huzurlu rahatla.
Ama münafık sürünür.
Kalbinde hastalık olanlar da sürünür.
Kur'an'da öyledir.
Yani Peygamberden çok canları yanar onların.
Yani en büyük azabı Peygamberin varlığından çeker münafık.
Çok huzursuzdur.
Kalbinde hastalık olanlar da öyle.
Ama müminler tabi cennet bahçesi gibi oluyorlar Peygamberin yanında.
Mesela Müddessir Suresi 50 ve 51'de Cenab-ı Allah diyor ki,
sanki onlar münafıklar ürkmüş yaban eşekleri gibidirler.
Arslandan korkup kaçmış gibi diyor Allah.
Arslandan korkup kaçan yaban eşekleri gibidirler diyor.
Demek ki her zaman Mehdiyet arslanla sembolize diyor.
Bunlar da yaban eşekleri gibi Müslümanlardan kaçıp sonra da verdikleri emeğe hayıflanmayla ömürleri geçiyor.
Yani diyor mesela Fedek'teki arazileri götürdük, Peygamber'e verdik diyor.
Efendim şuradaki hurmalıkları götürdük, verdik.
Şu kadar deve yükü imkan sağladık.
Bu azap onlara ömür boyu yetiyor.
Ve Peygamberin yanında çektikleri o stres, gerilim.
Çünkü her an yakalanma korkusuyla ve sürekli Peygamberimiz onları hissettiği için, sürekli aşağıladığı için,
onun can yangınlığını ömür boyu anlatıyor münafıklar.
Biz işte şöyle aşağılarda, böyle aşağılarda münafıklar diyor ki, bak kendi aralarında Peygamber'e sana.
Münafıklar Medine'de şöyle konuşuyorlar diyor.
Müslümanlar kendi yurdumuzda bize hakim oldular, çoğaldılar diyor.
Çok ağırlığına gidiyor.
Münafıklar diyorlar ki, bu sizin kendi kendinize yaptığınız bir şeydir.
Beldelerinizi onlara helal ettiniz, mallarınızı onlara helal ettiniz, verdiniz diyorlar.
Birbirlerine çekişiyorlar, birbirlerine dert yanıyorlar.
Hatta daha da böyle sivri laflarla bunu söylüyorlar.
Peygamberimiz sahabe diyor ki, ya bunlar diyor, münafık bunların hepsini aşağılayalım diyorlar.
Yani rezil edelim ve kovalım diyorlar.
Peygamberimiz siz sakin olun diyor, rahat olun diyor.
Bunların bütün malını, mülkünü Müslümanların üstüne alıyor Peygamberimiz.
Hiç acele etmiyor münafıkların.
Çünkü münafıklar zaten alacağız diye veriyorlar.
Yani zaten peygamber şehit olacak diyorlar bir gün.
Biz bu bütün malları alırız, bütün imkanları alırız diye.
Bütün malını, mülkünü, imkanlarını veriyorlar Müslümanlara.
Ve tabii gazvelerle de, cihatları da elde edilen malları da alıp getiriyorlar.
Mesela binlerce deve, on binlerce koyun, hepsini münafıklar geniş çapta gayret ettiler.
Peygamberimiz'e getirme konusunda çok titizdiler.
İyice bunlar malı yığdıktan sonra, ayet indi, falanca falanca bunların hepsi münafık diye.
Sonra bunlar kaçtılar.
Ama o devreye kadar Cenab-ı Allah onlara müsaade etti.
Münafıklara.
Diyor ki mesela Haşr Suresi on üçte.
Münafıklar için, bak ayet Haşr Suresi onun için.
Herhalde içlerinde, içlerinde dehşet ve yılgınlık uyandırma bakımından.
Bak dehşet ve yılgınlık artık bir izar olmuş.
Bakımından siz Allah'tan daha çetinsiniz münafıklara diyor.
Daha korkarlar sizden diyor.
Bu şüphesi onların derin bir kavrayışı sahip olmamaları dolayısıyla böyledir.
Yani akıllı olmamaları, ölü olmaları nedeniyledir diyor.
Tövbe Suresi 64'te, münafıklar kalplerinde olanı kendilerine haber verecek bir surenin aleyhlerinde indirilmesinden çekiniyorlar.
Yani her an münafık oldukların ortaya çıkmasından çekiniyorlar.
De ki alay edin, şüphesi Allah kaçınmakta olduklarınızı açığa çıkarandır.
Bir de münafıklar böyle kendince alay ettiğini zannederler.
Halbuki kendilerini aşağılıyorlar.
Kendilerini perişan hale getiriyor.
Çünkü onu yaptıkça kendileri acı çekiyor.
Kendisi sıkıntı çekiyor.
Müslümana ne olur?
Hiçbir şey olmaz.
Sen hizmet etmişsin.
Gençliğini vermişsin.
Malını vermişsin.
İmkanını vermişsin.
İhtiyarlamışsın.
Perişan olmuşsun.
Ondan sonra kaçmışsın.
Ayrıldıktan sonra müthiş hayıflanıyorlardı münafıklar.
Peygamber bizi aşağılıyordu.
Çalıştırıyordu.
Nöbet tutmalarına çok hayıflanıyorlardı peygamberimize.
Çünkü gece gündüz nöbet tutturuyordu peygamberimiz onları kapıda.
Ona acayip hayıflanıyorlardı.
Niye anlatıyorum?
Çünkü Resulullah'ın torunu olduğum için onların aşağılanmasını bak bin dört yüz yıl sonra yeniden gündeme getirerek ruhlarını azap içinde bırakıyoruz.
Çünkü onlar bu konuşmaları duyarlar.
Allah duyurur yani.
Aralarında konuşmalarında en çok ustana vurdukları için bu çok büyük bir müddet.
Nöbet tutardık diyor.
Mal mülk getirirdik diyor.
Hizmet ederdik diyor.
Allah diyor ki aralarında çekişmeleri pek şedittir diyor.
Aralarındaki çekişmeleri.
Yani sen onları birlik sanırsın.
Onlar birlik değiller.
Aralarındaki çekişmeleri pek şedittir diyor.
O onu aşağı alıyor.
Yan ayakı da bunu anlatıyorlar.
Ama bak en yangın oldukları peygamber onları seziyordu, anlıyordu.
Onları aşağı alıyordu.
O onlara çok ızdıraf veriyordu.
Bu kadar aşağılanmaya rağmen çalışıyor olmalarını bir türlü unutamıyorlar ömür boyu.
Peygamberimiz diyor ki, Ebu Süfyan bin Harp, o evinde münafıkların başı böyle çok sahtekar.
Ey galip oğullarının ahmak ve beyinsiz adamı diye mi başlıyor peygamberimiz?
Çünkü hakikaten zeka şeytana ait zeka ama ahmaklık ve beyinsizlik münafığın en bariz vasfı oluyor ama komiklik derecesinde ahmak oluyor.
Yani gülünecek derecede böyle Müslümanlara eğlence oluyor bunlar.
Ahirette de bunlar Müslümanları eğlendiriyorlar.
Yani cehennemden kaçmaya çalışıyorlar.
Kendilerine uyanıklık yapmaya kalkıyorlar.
Rezil kebabı oluyor mesela.
Düşüyor.
Yine kaçmaya çalışıyor.
Bir yerde sıkışıp kalıyor.
Müslümanlar işte koltuklarında oturdukları yerden onlara gülerler.
Ayetin anlamı bu.