Merhaba Adnan Bey, vicdanın sesi azalır mı?
Canım benim, bir kere verildi mi o, bir daha azalmaz.
Yani montazamdır.
Çünkü Allah ruhul kudüsle insan desteklediğinde,
kutsal ruhla desteklediğinde,
o vicdan oturuyor, bir daha gitmiyor.
O şekilde.
Ben mesela küçükken,
çok iyi hatırlıyorum,
Ulucanlarda, annemden gidiyorduk.
Gün gibi aklımda.
Ufacık daha, çocuğum yani küçük.
Dört yaşında falandım.
Dört beş yaşında falan.
Annem dedi ki, seni kucağıma alayım dedi.
Sakın dedim ya dedim.
Ben zaten elinde, çünkü paket var elinde.
Eve eşya, yiyecek falan paketleri var.
Bir de ben öyle bir şey olmaz dedim.
Kesinlikle kabul etmem dedim.
Çocuktum ya.
Bayağı bilmiyorum. Beş yaşındayım yani.
Dört yaşında falandım.
Küçüktüm yani.
Bir yerde pıtı pıtı yürüyordum.
Bana bir dükkan vardı böyle, çikolata falan satanıyor ya.
Onun vitrinin içine sokuyorlardı ve ben kendim istediğim çikolatayı oradan gidip buluyordum.
Mesela oradan düşünüyorum çocukluğumda.
Mesela düğüne gitmiştim, hiç unutmam.
Düğünün alt kattaydı düğün.
Yani böyle pencereleri ızgarayla kapılamışlar.
Demiz, tel ızgarayla.
O da kirlenmiş, tozlanmış.
Ben o zamanlar altı yaşında falandım küçük çocuğum.
Altı, altı yedi yaşında.
Ben hayret etmiştim insanlar diyorum ya.
Bu çocuk bütün hayat böyle eğleniyor.
Allah korkusuz kimsenin aklına gelmiyor mu acaba diye.
Çünkü hiç Allah'tan bahsetme yok.
Unutmuşlar böyle.
Bir acayip durum vardı.
Herkese ama.
Mesela benden korku vermişti o benden.
Yani beni bir korku gibi his kaplanmıştı.
Rahatsız olmuştum çocukken.
İnsan bilmez diye bir şey yok.
Bilir.
Yani her zaman bir şey olduğunda insan bilir.
Ama ben hayret ettim.
Hiç dini eğitim vermediler bana çocukken.
Mesela şunlar arandı.
Şarap mı?
Hiç bilmiyordum şarap.
Ya nasıl olurdu böyle öğretilmez yani.
Hep başıboşluktu yani.
Başıboştu o zaman.
Bütün her yer.
Köye gidelim.
Köyde de çocuklar hiç kimse bir şey anlatmazdı.
Mahallede çocuklar.
Başka mahallelere gidelim.
Oralar da öyleydi.
Toka'da gidelim.
Orada da öyle.
Amasya'ya gidelim.
Orada da öyle.
Hiç kimse hiçbir şey bilmiyordu çocuklar ya.
Çocuklara dini eğitim çok önemli ya.
Bu nasıl bir insanlık anlayışı.
Ben anlamıyorum ki.
Ya on dakika çocuğu al karşısına.
Helaller haramları say.
On dakikanız alır ya.
On dakika.
Bir kere söyle.
Bir kere.
Hiç söylemiyorlar.
Mesela biz tokatla yeşil ırman kenarına falan yıkanırdık orada.
Oho.
Hep boş kafalıyız çocuklar.
Dikkat ederdim.
Hep ipsiz, sapsız, yok bilmem ne falan böyle.
Berbat konuşmalar, berbat izahlar.
Amasya'ya giderdik öyleydi.
Sungurlu'ya gitmiştik.
Orada da öyle.
Yani kimi gözlemlesem öyle.
Yani çok dikkatli izliyordum.
Israrla Allah'tan bahis yoktu.
Halbuki çok kolay o.
Bir kere anlatsayalım.
Bir çocuğun kafasına yerleşir kalır ya.
Bir kere yani.