Bu üç farkı dünyada görürüm.
Yakışıktım. Olur da yani sizi çok sarsar. Böyle şeylere bence girmeyin.
Yani toparlanmanız çok zor olabilir.
Yani bunun için bir mürşit gerekir. Yani böyle şeylere girmeyin.
Yoksa olur tabii ki.
Yani insan o duruma gelebileceğini görüyoruz.
Bu tasavvuf kitaplarını okuduğumuzda, eserleri okuduğumuzda, sahabenin hayatına baktığımızda görüyoruz.
Ama bunu tek başına derhut etmeye kalkmak riskli olur.
Yani tavsiye etmem.
Yoksa işte bu tarikat ehlinin cezbe hali dedikleri odur.
Yani başka boyuta geçtiği için orada kalan bedeni ölü olmuş oluyor.
Yani bize görünen bedeni ölü olmuş oluyor.
Ama öbür bedeninde normal, makul bir insan.
Konuşuyor, hareket ediyor, yaşıyor.
Ama geride kalan bedenin de şuur olmuyor.
Yani sarhoş gibi konuşmalar falan.
Her şey sarhoş gibi.
Yani bence tavsiye etmem.
Direkt Allah'ın delillerine bakarak Allah'ı anlamak lazım.
Yani zincirleme mantıkla Allah'ı anlayın.
Yani boyut, sahaya gireyim.
Çünkü orada da bir şey değişmez.
Bak yine aynı kanaatte olursunuz.
Yani bak cin bile yeniden dirilişi inkar ediyor.
Adam duvardan geçiyor.
Dağların içinden geçiyor.
Dünyanın merkezinden geçip gidiyor.
Ama ruha inanamıyor.
Ruh olduğu halde ruha inanamıyor.
Yani yeniden doğuşa, yeniden yaratılmaya inanamıyor.
Öldü mü ölürüz diyor.
Dolayısıyla Allah'ın varlığını değerlendirirken zincirleme mantıkla çözmek lazım.
Yani üç veya beş aşamalı zincir.
Ya bu ışıklı, renkli dünyayı kim yaratıyor?
Allah yaratıyor.
Bu kadar düzgün eşyayı kim yaratıyor?
Allah.
Bilgisayarlar var, yazılar var.
Bunların hiçbiri tesadümen olmaz.
Sırf yazıdan bile anlaşılıyor.
Yazıya bakıyorsun belli.
Yaratan var.
Allah yaratmış.
Şimdi neyi yaratır?
Yani ya amaçsız yaratmış olması gerekiyor, ya amaçla.
Şimdi bak iki ihtimal kalıyor.
Bak hep şeyden gidiyoruz, mantıkla gidiyoruz şimdi.
İlk önce bu maddelere bakıyoruz.
Ya bir yaratan var ya yok.
Ne anlıyoruz?
Yaratan olduğunu anlıyoruz.
Çok açık, sarih.
İkinci ihtimal, ikinci aşamaya geçiyoruz.
Bunlarda ya amaç var yahut amaç yok.
Neyi anlıyoruz?
Amaç var.
Üçüncü aşamaya geçiyoruz.
Amaç olunca ya sonlu olması gerekiyor, ya sonsuz olması gerekiyor.
Sonlu olmanın hiçbir mantığı yok.
Amaçla kalkmış oluyor sonlu olduğunda.
Ama sonsuz olduğunda amaç mantıklı oluyor, oturmuş oluyor.
Bu tarzda ahiretin varlığı anlaşılır.
Yani normal mantık budur.
Allah'ın istediği, bizden istediği mantık budur.
İkincisi de cezbe haliyle, böyle istirak halinde başka bir boyuta geçer.
Yani böyle uykuyla uyanıklık halinde.
Yani o alemi görür.
Mesela Mehdiyet makamını, Hızır makamını görür.
Yani sülükü devam eder.
Çeşitli makamlardan geçer.
Hatta Resulullah'la da görüşebilir.
Ama geri geldiğinde, yani rüyamı gördü, görmedi mi karar veremez yani.
Aklını ihtiyar alan bir şey değil bu.
Dolayısıyla imtihan yönü yine devam eder.
Fark eden bir şey olmaz.
Mesela İmam-ı Rabbani bu konularda çok detaylı açıklamalarda bulunuyor.
Bütün anlattıkları doğru, dürüst bir insan.
Mesela Bediüzzaman'da anlattıkları doğru, dürüst.
Yalan söylemez Bediüzzaman.
Ama yalan söyleyenler, var tabi hocalarlar ama baştan sona münasebetsizlik oluyor.
Yani bu kişilere de yalan yok.
Abdülkadir gelene mesela doğru söylüyor.
Yani konuşmalar falan hiçbirinde abartı olmaz.
Mesela İmam-ı Rabbani diyor ki, öyle makamlarda vardı ki cezbe ve suluk oraya yanaşamaz.
Bu son makamlar çok yüksek, pek kıymetlidir.
Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem, ashab-ı kiramın, aleyh-i ridvan,
hepsi bu makamlara kavuşmuş.
Bu büyük nimet ile şereflenmiştir.
Bu makamın sahipleri başka makamların sahiplerine benzemez.
Başka makamların sahipleri ise birbirlerine az veya çok benzer.
Bu makam, ashab-ı kiramdan sonra Hazreti Mehdi'de görülecektir diyor.
Bu yüksek makam.
Mesela buna ehli velayete ulaşamıyor.
Ancak Mehdi'de oluyor bu.
Bu makam Allah-u Teala'nın öyle büyük bir nimetidir ki, diyor ki bak.
Bu makam, Allah-u Teala'nın öyle büyük bir nimetidir ki,
dilediği, seçtiği bahtiyarları nasip olur.
Mesela ashab-ı kiram aleyhi ridvan bu pek yüksek mertebeye daha ilk sohbette ayak basardı.
Ve zamanla bu mertebelere yükselirlerdi, diyor.
Bu şöyle oluyor, peygamberimizle göz göze geldiklerinde oluyor.
Bir anda o gözüne baktıklarında o makama geçiyorlar.
Nazar alıyorlar.
Yani o yüzden çok önemli de peygamberimize göz göze gelmek.
Yani bir kere şöyle, tek bir kere baktığında, nazar aldığında,
o mertebeyi almış oluyor.
Yani sahabe olmuş oluyor.
Yani severek ve saygıyla peygamberimize baktığında.
İlk sohbet dedi, yani on dakika, beş dakika bir sohbet.
Mesela Allah hepimize hidayet versin, güzellik, huzur versin, rahatlık versin, diyor.
Bitti.
Ama göz göze gelmeleri çok önemli.
Yani o peygamberimizin varlığında adeta erimiş oluyor.
Yani o tam bağlanmış oluyor peygamberimiz onu, kendisine.
Yani onun ümmeti olmuş oluyor.
Geri dönüşü olmaz.
Yani eğer mümin ve muttaki ise artık kilitlenmiş oluyor.
Gözle bağlantısı kurulmuş oluyor.