Münafık hedefleri vardır. Bir, etrafındaki kişilerle Müslüman grubunun bir an önce dağılmasını ister.
Çünkü kendini ahlaksız, haysiyetsiz, namussuz bildiği için, dinsiz, alçak ve satılmış bildiği için,
diğer müminlerin dağılmasını bir an önce ister ki herkes kendi seviyesine gelsin.
Eğer kendi seviyesini de göremezse çok enaniyette ve gururlu olduğu için, kibirli olduğu için,
muazzam acı çeker her gün münafık. Çok gerilimli, uyuyamaz sıkıntıdan.
Onun için çok acele olarak Müslümanların dağılmasını ister. Delice ataklar yapar.
Yani gece gündüz Müslümanlar aleyhine konuşur, iftiraları atar, rezillikler yapar, her şeyi göze alır.
Derin devletle bağlantı kurar, diğer münafıklarla bağlantı kurar ki bir an önce neticelensin diye.
En büyük huzursuzluğu buradan olur. İkincisi müminlerin başarısı.
Mesela müminleri böyle sağlıklı, sağlıklı gördüğünde, genç ve dinç gördüğünde,
kendisine kıyaslar, müthiş ızdırap duyar.
Müslümanların zenginliğinden ayrı bir acı duyar.
Müslümanların tebliğinden, Allah'ı anlatmasından ayrı bir acı duyar.
Dolayısıyla Müslümanların her hayrı ona çok ızdırap verir.
Bunun gerilimiyle gece gündüz çok huzursuz acı içinde yaşar ve ömrü kısa olur münafıkların.
Buna bağlı olarak.
Münafık'ın suresi dörtte Cenab-ı Allah,
sen münafıkları gördüğün zaman cüsseli yapıları beğenini kazanmaktadır.
Konuştukları zaman onları dinlersin.
Demoloji tarzında.
Oysa sanki onlar sütun gibi dayandırılmış, ahşap kütük gibidirler.
Yani içleri boştur, ruh olmadığı için sadece etten oluşmuş kütüklerdir.
Bu dayanıksızlıkların dolayı da her çağrıyı, her konuşmayı kendi aleyhlerinde sanırlar.
Her şeyden tedirgin olurlar.
Onlar düşmandırlar.
Bu yüzden onlardan kaçınıp sakının.
Allah onları kahretsin.
Nasıl da çevriliyor diye sürekli dönerler.
İşte şu sebepten yaptım, bu sebepten yaptım fırıldak gibidirler.
Allah onları kahretsin demek, Cenab-ı Allah onları perişan edecek anlamına gelir.
Hem dünyada hem ahirette.
Şimdi münafık ayrıldığında,
tabii Müslüman alemini kendi haline bırakmış oluyor.
Mesela öldürülen çocuklar, şehit edilen çocuklar, milyonlarca Müslüman.
Onun hepsinin kanı onların üstüne olmuş oluyor.
Yani çünkü o egoist, bençilce ve alçakça Müslümanları terk ederek,
bu Müslümanların hepsinin öldürülmesine, zulmedilmesine göz yummuş oluyor.
Bir.
İkincisi, Allah'ı terk etmiş oluyor.
Allah'ın dinini terk etmiş oluyor.
İslam'ın birlikte yaşama emrini terk etmiş oluyor.
O kadar fazla terk ettiği şey oluyor ki,
şimdi daha önce de kendini Müslüman tanıttığı için
ve münafıkta da gurur, enaniyet, kibir çok yüksek olduğu için,
kendini beğenme çok yüksek olduğu için,
ona bir çözüm arar.
Yani ne yapsam da ben bu dengeyi kurabilsem,
en kestirme çözüm ve en net çözüm Müslümanların parçalanmasıdır.
Müslümanlar tamamen parçalandığında,
o da o parçadan bir parça olmuş oluyor.
Yani suç ve suçun delilleri ortadan kalkmış oluyor.
Bunun dışında suçun delilinin kalkması mümkün değil.
O yüzden canı raş,
en kötü şartlarda bile,
sabahtan akşama kadar münafık,
Müslümanların dağılması için uğraşır.
Ama bu dağılma da Müslümanları tez etki yapar,
bilaki sayıları artar.
Güçlenir, zenginlenir, bereketlenirler.
Bu da münafığı daha da dehşete düşürür.
Onun için hayatı tam bir kabustur münafığın.
Mesela münafık çırpınmalarını seyredenler oluyordur.
Kimlerle nelerle ittifak ediyorlar.
Yani tam bir lağım, tam bir rezalet.
Ama çırpındıkça Müslümanlar gayet sakin,
gelişmeye devam ederler.
Yani Müslümanlar bir bitki gibi,
muazzam dal budak sararken,
onlar toprakta çürürler.
Onlar toprakta çürümeleri,
müminlerin güçlenmesine sebep olur.
Onların dal budak sarmasına sebep olur.
Münafığın kurtulmak için yolları çok fazladır.
Mesela Müslümanlar aleyhinde konuşurken,
kendini dürüst tanıtmak ister.
Müslümanları suçlar ki,
haklılık kazanabilsin.
Yani,
kendince niye gittin dendiğinde,
işte ben bak şu uhrevi sebeplerden,
şu dini, İslami, Kur'an'i sebeplerden dolayı gittim diye,
onu din adına yaptığı görülümü vermeye çalışır.
Halbuki direkt alçaklığından, keyfine düşkünlüğünden,
egoist, bencil ve karaktersiz olduğundandır.
Ama onu direkt bu şekilde görülmesini istemediği için,
onu uhrevi bir amaçla yaptığını söylemek ister.
O yüzden de Müslümanları suçlamaya ihtiyacı vardır.
Mesela Peygamberimizi suçlayarak gidiyorlardı giderlerken.
Peygamberimizin, işte kadınlara düşkün olduğunu,
çok evli olduğunu,
zengin olduğunu,
efendim,
Müslümanlara önem vermediğini, haşa,
onları savaşa gönderdiğini,
ve bu yüzden çok fazla Müslümanlar şehit olduğunu,
buna benzer,
ipsiz, sapsız, işte Müslümanları,
nöbetçi olarak tuttuğunu,
sabaha kadar uykusuz Müslümanların nöbet tuttuklarını,
malı eşit dağıtılıyor.
Evet, mal bize niye dağıtmadı diyor,
götürüyor, başka yerlere dağıtılıyor,
asıl bize dağıtması gerekiyor diyor.
Buna benzer iddialarla,
kinini ifade eder münafık.
Ama ifade eder ama,
tabii dağılma olmadıktan sonra da rahat edemez.
Onun için,
Peygamberimizin topluluğunu dağıtmak için,
her türlü galeti gösteriyorlardı ama,
Peygamberi şehit ederek daha sağlam olacağını düşünüyorlardı.
Onun için,
Peygamberimizi Dırar Mescidine davet ettiler.
Orada onu şehit etmek için.
Vahineb, Cebrail geldi, bildirdi.
Onların amacını, ne olduğunu, silah yıldıklarını,
hepsini anlattı.
Ve Peygamberimiz oranın kundaklanmasını söyledi.
Gece orası kundaklandı.
Sabaha zaten sadece kül kalmıştı.
Hiçbir şey kalmadı.
Sabaha kadar cayır cayır yandı.
Çok dev bir külliyeydi.
Yani dev bir sistem.
Şimdi,
Rahmani külliye ayrıdır,
şeytani külliye ayrıdır.
O şeytani bir külliyeydi.
Peygamberimizinki,
Rahmani külliyeydi.
Mesela Peygamberimizin külliyesi vardı ama,
Rahmani'ydi.
O şeytaniydi.
Mesela,
özellikle Müslümanlar,
ekonomik yönlerinde çökertmeye çalışır,
münafıklar.
Kendi kafalarına göre.
Bu da çok tersi etki yapar.
Müslümanlar daha da zengin olur.
Münafık'ın suresi 7'de,
Cenab-ı Allah diyor ki,
münafıklar,
Allah'ın Resulü yanında bulunanlara hiç infak harcamada bulunmayın.
Sonunda dağılıp gitsinler derler.
Oysa göklerin ve yerin hazineleri Allah'ındır.
Ancak münafıklar kavramıyorlar.
Münafık bir de para vermek,
parayı Müslümanlara aktarmak veya buna vesile olmak,
münafıkın etinden parça koparıyor gibi olur.
Çok ızdıraf verir.
Onun için bir bahane arar.
Yani Peygamberimiz de çeşitli kusur bulmaya çalışırlardı o zamanlar,
kendi kafalarına göre.
Ve kendilerine dürüst olduğunu söylerlerdi.
İşte Peygamber'in kadınlara çok düşkün olduğunu ama,
kendilerinin kadınlara düşkün olmadığını söyleyip,
Dırar Mescidine hiç kadın sokmuyorlardı.
Ama hepsi o mal seksiyordu.
Öylesin.
Yani kepazelik paçalardan akıyor.
Munafıklar deterjan gibidir.
Müslümanların üstündeki kiri atar.
Mesela Müslüman topluluğun içinde pislikli adamlar vardır.
Munafık gelir, deterjan süt döker.
Şöyle bir çitiler.
O pislik dökülür gider Müslümanlar üstüne.
Müslümanlar tertemiz olurlar.
Zaman zaman Müslümanlar öyle kirinin atılması gerekiyor.
Yahut sabun gibidirler diyelim yani böyle.
Gelir munafıklar, orayı temizlerler.
Müminler kurtulmuş olur o pislikten.
Yoksa kalır o.
Yani Müslümanların üstünde kalır.
Yani deterjan görevi görür munafıklar.