Gülent Rostarvan, Sakarya Mühendisliği ve Mühendisliği öğrencisiyim.
Türkiye'deki savunma sanayisinin geliştirmemiz için biz mühendislere düşen görev ne olmalıdır?
Yakışıklığım, güzel yüzlüğüm, aslanım, soylu aslanım benim.
Uzun menzilli roket ve namlu çapı geniş ol, mesela bir metre.
Namlu çapı olan, namlu uzunluğu mesela on iki metre olan uzun menzilli top yapılması.
Balistik çelikler çok rahat mühendislerimiz yaparız, çok basit.
Yani balistik çeliğin direnci tespit edilecek, yani o barutun patlama anındaki tazik hesaplanacak.
Namluya yiv yapılacak, bu kadar, başka bir şey yok.
Bir tonlukta mermi, bir ton ağırlığında mesela bir buçuk metrelik, bir buçuk metrelik, bir metre çapında mermi, top mermisi.
Muhteşem olur, yetmiş kilometre falan menzilli mesela.
Ya kardeşim, PKK falan diye orayı sardıyoruz.
Adama dersin, kırk sekiz saat müsaade, ben orayı halaç pamuğuna çevireceğim.
Kırk sekiz saat sonra önce bilik kaç tane deneme atışı yaparsın, bir anda cehenneme çevirirsin.
Bitti.
Ondan sonra asker oraya elini kolunu salıyarak istediği gibi gider.
Yani, dumanlı yaylasında gezer gibi.
Ne mayın tehlikesi olur, ne PKK'lı tehlikesi olur, ne şu tehlikesi, ne bu tehlikesi.
Püfür püfür yaylada gezer gibi gezersin.
Çünkü halaç pamuğuna çevirmişsin artık.
Usul bu.
Mağarayı da vurduğunda öyle bir topla, mağara falan da bırakmaz.
Mağaranın içine girdi mi, mermi, mağarayı falan, o indirir aşağıya yani.
Dolayısıyla namlı çapı geniş top yapılsın.
Çok fazla, ya çelik, demir yok mu Türkiye'de?
Zibil gibi, balistik çelik sürekli ürettiğimiz bir şey.
Çok kolay bir şey.
Makine kimyeli süsünü, bak aslanım da hazır, işte mühendis.
Makine mühendisi, işte metal mühendisi olacak, fizik mühendisi, bu kadar.
Konu kökünden halde olur.
Yani teknolojisi de kolay.