Bir arkadaş bir arkadaşa en iyi ne zaman yardım eder?
En zor durumda kaldığı zaman, en zor durumda kaldığında arkadaşlığın en iyi vurgulandığı andır.
Mesela kanser oluyor, telefonlarına kimse çıkmıyor.
Ne büyük ahlaksızlık, ne büyük vicdansızlık ve ne büyük zulüm.
Daha döner kadar partilere gelenler, bahçe ziyaretlerine gelenler falan, canım ciğerim diyenler mesela diyor ki,
kara ciğer kanseri, aa diyor ya bu ölür.
Telefon ediyorsun ya evde yok de falan diyor.
Çok büyük bir ahlaksızlık.
Ya ölecekse serser sen ölmeyecek misin?
Hemen peşinde sen de gideceksin.
Belki de daha da erken öleceksin.
Ya çok büyük bir durum.
Sanki o kalacak gibi.
Ölmesi ihtimali olanlar da nevirleri dönüyor.
Halbuki kendisi debedenerek bir süre sonra onda sonra da ölüyor.
Sevgisizlik korkunç yayıldı bu bir devlet sorunu.
Buna devlet el açsın.
Yani Türk milletinin başına bu bela,
Orta Odoğu'nun başına bela, akıl almaz bir nefret ruhu var.
Nefret körükleniyor, internette, televizyonlarda orada burada körükleniyor.
Nefretin kapısı kapatılması lazım.
Nefret dolu insanlar daha modern, daha kaliteli biliniyor.
Mesela bir şeye ters cevap veren daha akılcı biliniyor.
Kötü cevap verene daha saygı duyuyorlar.
Yani özellikle sosyete de orada burada falan ben her yerde görüyorum.
Mesela bir sanat toplantısı oluyor.
Orada zübbelik yapanı takdir ediyorlar.
Evet.
Ya sevgiden tek kelime bahsetmiyorlar.
Çok korkunç bir şey bu.
Sevginin her yerde olması lazım.
Sevgiden bahsetmeyen adama normal insan muamelesi yapılmaması lazım.
Sevgiyi ön plana almayanla muhatap olmamak lazım.
Yani bir ahlak bozukluğu olarak görmek lazım sevgisizliği.
Ya çok büyük bir ahlaksızlık olarak görmek lazım.
Sevgiden bahsetmeyenle muhatap olmamak.
Mesela bu yayılsın.
Mesela yazıda, konuşmada, sevgiden bahsetmiyorsa
kimse muhatap olmasın.
Mesela sanatçılarda da
sanatçıların toplantısı oluyor.
Çıkıyor.
Çok zübbece, alaycı bir konu, şak şak şak alkışlıyorlar.
Yahut pis insana mesela doğal ihtiyaçla ilgili iğrenç bir şey yapıyor.
Ona kakır kakır gülüyorlar.
Yani bu çok çirki. Ben çocukluğumdan beri görüyorum.
Yani insanın doğal ihtiyacına güymek.
Ne kadar basitlik ya.
Ne kadar ilkellik yani.
Bazı tipler için söylüyorum tabii.
Mesela ukalalık yapanı gıptayla seyrediyorlar.
Zübbelik yapanı, ukalalı olanı gözünde yüceltiyor.
Sanatçılarda falan çoğunda oluyor bu.
Çakallık yaptığında, kavga çıkarttığında.
Ama sevgiden falan bahsettiğinde hiç adam yerine koymuyorlar.
Sanki çok alelade bir şey yapmış gibi.
Sevgiden bahsetmeyeni kale almamak lazım.
Sevgiyi devlet politikası haline getirmek lazım.
Devlet bunun birinci planı da önemli görsün.