Babalar ve anneler çocukları nasıl şefkat göstermelidir?
Osmanlı döneminden babalar ve anneler çocuklarına şefkat göstermekle de resmi olmaktan mükelleflenmiş gibi bir terbiyeyle yetiştiler.
Mesela bak Vehbi Koç oğlu anlatıyor babam diyor hiç bize yüz vermezdi diyor Osmanlı terbiyesinde.
Hiç konuşmazdı bize sevgide göstermezdi diyor resmi davranırdı diyor.
Hakikaten babaların yanına çocuklar pek çıkmıyorlar Osmanlı'da o dönemde öyle.
Bu güzel bir şey değil tabi yani her yerde olmazsa da yaygında olmazsa fakat böyle.
Genellikle babalardan genç kızlar korkuyorlar.
Halbuki babasından niye korksun ya?
Yani en sevdiği olması lazım babası.
En güvendiği olması lazım.
Babana söylerim dedim mi çocuğun el ayağı boşalıyor.
Derin bir şefkat, derin bir sevgi olması lazım.
Anneler yine şefkat, sevgi ve sadakatli genç kızlara çok yakın davranıyorlar.
Gençlere de öyle.
Anam değil, çok sever gençler annelerini.
Ama babalardan genellikle korkuluyor benim gördüğüm.
Bu doğru bir şey değil.
Merhametin ve şefkatin hakim olması lazım.
Hem anne hem babaya çocuk derin sevgi, şefkat, merhamet, muhabbet duyması gerekir.
Bu da tabi Allah korkusuyla Allah sevgisi yolu.
Şimdi anne ve babada yanlış olan şu oluyor.
Çocuğu ben yarattım kafasında oluyorlar.
Anne ben yarattım düşüncesinde, baba da ben yarattım kafasında oluyor.
Çocuk da beni yaratan annem ve babam kafasında oluyor.
Yani bu çok korkunç.
Hatta ben bazen genç kızlara diyorum.
Çok güzelsin, Allah seni güzel yaratmayacağım.
Annem ve babama teşekkürler diyor.
Çok yaygın bakın.
Özellikle yabancılarda falan çok diyorum.
Anneme teşekkür ediyorum, babama teşekkür ediyorum diyor.
Ya Allah seni yaratıyor, annem ve babanda.
Hepinize Allah yaratıyor.
Ne alakası var annem ve babandan yani?
Allah onları vesile diyor sadece.
Putlaştırmaktan şiddetle kaçınmak lazım.
Allah'ın tecellisi olarak yaratılıyoruz.
Anne baba vesiledir.
Hepsi Allah'ın kuludur.
Çocuk da Allah'ın kuludur.
Hepsinin birbirine deniz, sevgisi, saygısı, şefkati olması gerekir.