Munafıkta acaba ben de munafık mıyım diye bir korku olur mu?
Munafıkta güzel yüzlüm, çok keskin Allah'ın karı vardır.
Yani haşa dinden Allah'la, İslam'la onlar kıyapta kendi kafalarına göre alay ederler.
Kendi aradaki konuşmalarında alay ederler.
Dinin bütün hükümlerine karşıdırlar.
Ama eğer gösteriş yapılması gerekiyorsa, birilerine mesaj vermesi gerekiyorsa,
mesela dualar ederek abdest alır ve seccadesini serer, kafasını takar, namazını kılar,
Allah'tan bahseder, eğer aldatması gereken birileri varsa.
Ama onun dışında kendi aralarında eğer zaten usluplara dikkat edilirse,
dinle, hadisle alay ettikleri hemen anlaşılır.
Yani çok züphedir onlar ve munafığın özelliği Allah'tan bağımsız yaşadığına inanmasıdır.
Zaten usluplarında falan diyorlar mesela, biz bireyiz, birey.
Bizim kendi özel kişiliğimiz var.
Biz kendi kararımızı kendimiz veririz.
Sen kendin karar vermiyorsun, senin kararını Allah veriyor.
Birey birey de değilsin sen.
Allah'ın kulusun sen.
O kendini Allah'tan bağımsız kılmak için bilmişlik yapar kendi kafasını ince.
Züphelik yapar.
Müslümanlar da akıl verir.
İşte ben şu an sinemadayım, tiyatrodayım.
Siz neyle uğraşıyorsunuz, biz neyle uğraşıyoruz kafadan?
Sinemaya gittin, koltuğa oturdun.
Sağa, sola, öne, arka hiçbir yere gidemiyorsun.
Bir ekranı seyrediyorsun.
Üç saatini verdim.
O üç saat içerisinde üç yüz Müslüman şehit ediliyor.
Ben sinemaya gidenlere tenzih ediyorum.
Ama yeteneği gücü olduğu halde, öldürmeyi durdurabileceğini bildiği halde bir adam sinemaya gidemez.
Ama yeteneği gücü imkanı yoksa hayır mesele.
Fakat münafık Müslümanların yeteneği gücü olduğunu bildiği halde onu durdurmak ister.
Faaliyetinizi durdurun, gezin diyor.
Sinemaya gidin, tiyatroya gidin, eğlenin.
Plaja gidin, tatile gidin.
İşinize gücünüze bakın, dağılın.
Müslümanlar şehit ediliyor.
Sana ne ya diyor.
Seni ne ilgilendirir?
O onların meselesi diyor.
Yani çok kahpedir münafık.
Çok alçaktır.
Yani ondan konuşulacak gibi de olmaz.
Çünkü işine geldiğinde dini kullanır, işine gelmediğinde kullanmaz.
Ama işine geldiğinde dini çok güçlü kullanır ayetler.
Daha önce hiç ayetten bahsetmeyen münafık bakarsın, geceli gündüz de ayetten bahsediyor.
Haşa nefret ettiği halde ayetten, ayeti kullanmaya Allah onu mecbur eder.
Gösteriş için.
Namaza karşı çok öfkeli olduğu halde mecbur olduğu halde gösteriş için namaz kılar.
Abdestte karşı çok öfkeli olduğu halde gösteriş için abdest alır.
Yoksa biz münafıklar çok gördük.
Hiçbiri namaz kılmıyordu.
Yani nereden anlıyorduk?
Abdestte kalkıyorum diyor.
Banyoya giriyor.
Çıt yok.
Su sesi gelmiyor.
Bir dakika, bir buçuk dakika bekliyor.
Çıkıyor kupkuru.
Hiçbir şey yok.
Sonra namaz kılıyorum diyor.
Odasına giriyor, kapıyı kapatıyor.
Seccade serilmemiş.
Hiçbir şey yok.
Ya serildiyse bile seccadede en ufak bir değişiklik olur.
Olduğu gibi duruyor.
Halbuki seccade yakınır değil mi?
Seccade bir hareketlenir falan.
Hiçbir şey yok.
Gidip oturuyor.
Biri çok kısa sürüyordur camdan.
Evet, bir dakika, bir buçuk dakika.
En fazla.
Kur'an okunduğunda münafık çok sıkılır.
Ama kendini Müslüman tanıtmak için tabii ki Kur'an'dan bahseder.
Fakat tabii münafığı Allah yaratır.
O ahmak kendini birey ve özgür olarak görür.
Münafık hep onun üstünde durur zaten.
Halbuki münafık hiçbir zaman şimdi birey olmaz.
Allah'ın münafık olarak yarattığı bir cisimdir.
Ve hiçbir zaman şimdi özgür değildir.
Allah'ın kaderde belirttiği münafıkane eylemler dışında hiçbir şey yapamaz.
Yeri de hazırdır, cehennemdir.