Allah bizi görüyor ve duyuyorsa neden acı çekmemize kayıtsız kalıyor?
Canımı için kayıtsız kalıyor diye zaten onu özellikle veriyor.
Çünkü öbür türlü Allah'la bağlantı olmaz.
Yani insanlar Allah'ı unuturlar.
Yani ölüm olmazsa acılar, hastalık olmazsa hiç zannettiğim gibi olmaz.
Acayip keyfe zevk edarlarlar.
İşte görüyorsun kimi sinemada, kimi tiyatroda, kimi pavyonda, düğüne gidiyor falan.
Yani Allah aklın ucundan bile geçmiyor.
Ancak bir dert, hastalık olduğunda Allah'ı düşünecek hale geliyor.
Yani o mecburen gerekiyor.
Yani insanoğlu öyle durduk yere Allah'ı düşünecek gibi değil.
Hem ölüm gerekiyor, hem hastalık gerekiyor, hem yaşlılık gerekiyor, hem dertler, hem acılar gerekiyor.
Öbür türlü olmuyor.
Ucu ucuna buna rağmen ucu ucuna Allah'la bağlantı kuruyorlar.
Bak yani Allah'ın bunca aldığı tedbire rağmen ucu ucuna bağlantı kuruyorlar.
Bu da tamamen kalksa hiç bağlantıları kalmaz.
Allah'a esir gelsin.
Mutlaka gerekiyor bu.
Bir de acı denen şey insanın bir şeyi kaybetme korkusuna oluyor.
Yoksa acı izafi bir şey.
Mesela biber acısı var.
Normalde işkence o.
Ama faydası olduğunu düşündüğü için gözünden yaş gelecek şekilde yiyor acıyı.
Yani zarar vereceğini bilse o acını.
Yani onun için çok büyük bir zarap olur o acı.
Çok büyük bir dert olur.
Evet ben bir daha göreyim.
Allah bizi görüyor ve duyuyorsa neden acı çekmemize kayıtsız kalıyor?
Düzen gözü mesela Ali İmran suresi 186. ayette Cenab-ı Allah diyor ki,
and olsun diyor, yemin ediyor Allah, mallarınızla ve canlarınızla imtihan edeceksiniz.
Ya mallarınızı alacağım, evinizi alacağım, mal kaybolacak ve canınıza da sakatlıklar gelecek, hastalıklar gelecek, ölüm gelecek.
İmtihan edileceksiniz.
Sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve şirk koşmakta olanlardan da elbette çok eziyet verici sözler işleyeceksiniz.
Yani münafıklardan, ahlaksız insanlardan kötü sözler işleyeceksiniz.
Kim yaratıyor?
Onu da Allah yaratıyor.
Eğer sabreder ve sakınırsanız, yani sabreder ve sakınırsanız, helale harama dikkat ederseniz,
bu emirleri olan azimdendir, sonucu da cennettir diyor Cenab-ı Allah.
Yani sevgiyi başka türlü öğrenmenin yolu, yöntemi hiçbir şekilde yok.
Yani biraz sağlıklı olunca insanın ne hale geldiğini çok iyi bilirsin.
Değil mi?
Yani her şey elinde olan bir adama, Allah'a anlatsan adam, ya diyor ben vaktimi alma falan diyor böyle.
Sıkılıyor.
Ama hastanedeki bir adamı Allah'tan bahsedince, aç kurt gibi dinliyor adeta.
Büyük bir iştihakla dinliyor.
Mesela kanser hastasını sen atdığında müthiş ihtiyacı vardır.
Ama düğünde eğlenen adama sen, sıhhatli adama, dinden imandan bahsetsen,
yani senin bir acayip bir şey yaptığını düşünür.
Yani gerekliliği buradan anlamış oluyoruz.
Hac suresi 35. ayette Cenab-ı Allah diyor ki, şeytan Allah'a sınırın.
Onlar ki Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir, etkilenirler, derinleşirler.
Kendilerine isabet eden musibetlere sabredenler, musibet meselesine ulaşıyor.
Gözü ağrıyor, kulağı ağrıyor, parmağından bir şey oluyor, kolu kırılıyor.
Bak sabredenler namazı dosdoğru kılığını ve rızık olarak verdiklerimizi infak edenlerdir.
Bunlar olmadıktan sonra bak hayat tamamen boş olur.
Eğer bu şekilde bir imtihan ve eğitim yoksa, ne sevgi kalır, ne akıl kalır, ne bir şey kalır, hiçbir şey kalmaz.
Adam diyor ki cennete gidip, ya sıkılırsın öyle zannettiğin gibi olmaz.
Bomboş cennete hiçbir şey olmaz.
Irba kalkıyor, yanına gelir, oturt, meyve da var, tamam yedi, ne olur hiçbir şey olmaz.
On bin sene geçmiş, hiçbir şey olmaz.
Ancak bu eğitimle o anlamlı oluyor.
Başka da hiçbir yolu yok bunun.
Acıya önem vermenin sebebi de dünyaya önem vermekten kaynaklanıyor.
Dünyaya önem vermeyen acıya hiç önem vermez.
Mesela askerler kabadayı oluyor.
Kolundan buluyor, hiç umurunda bile değil.
Çünkü dünyadan geçmiş.
Kurşun geliyor, hiç üç beş mermi alıyor, hiç umurunda değil.
Daha hala devam etmek istiyor.
Çünkü kafası Allah da, İslam da, hayır da.
Ama cahiliyeden bir adam düşün, bir kurşun falan mahvoldum diyor.
Vay anam, yandım anamın yerlerde çırpınır yani.
Asker hiç bana mısın demiyor yani.