Her aşık olan acı çeker mi?
Yok, aşık olan çok mutlu olur, çok sevklidir aşkı sevmek.
Müthiş bir heyecan verir.
O arabesk kültürde olur.
Acıların çocuğuyum işte, kurşunlu attım resmine,
sabaha kadar içtim, kafamı duvarlara vurdum, ne istiyorsun benden geri gel.
Gelmezsen gelme falan.
Hiç umurumda bile değilsin.
Kendime sıkacağım, gel kalbime sık, bilmem ne.
İpsiz, sapsız, böyle abuk sabuk şeyler.
Bunlar alt kültürün, kalitesiz kültür anlayışının geliştirdiği taklidi, sevgi anlayışları.
Çok berbat tabii, çok korkunç.
Kadınların da en korktuğu, çekindiği şey bu, cinayetlere falan sebep olan kafa.
Çok yüzeysen sati bakıp, çok tehlikeli olabiliyorlar.
Dengesiz, tutarsız olabiliyorlar.
Acı çekiyorum, yanıyorum işte, sabaha kadar içiyorum, bilmem ne falan.
Münasebesiz yani.
Ne alakası var bunun sevgiyle?
Bir kadın birisini terk ettiyse vardır bir bilgiye yani.
Ya kendinde bir anormallik vardır, ya o adamda bir anormallik vardır.
Ne uzatıyorsunuz?
Sevgi, saygıyla, güvenle, beraberlik olarak devam eder.
Olmuyorsa bir hayır vardır.
Şamata yapılacak bir şey yok, acı çekilecek bir şey de yok.
Ve çok çok müthiş sevklidir tutku.
Bayağı güzeldir ama emek vermek lazım.
Her kadın aynı akıllı olmaz.
Yani her akıllı olan kadın da aklını düzgün kullanamayabilir.
Erkekte de bu böyle olabilir.
Aklı çok düzgün kullanmak büyük bir maharettir.
Yani ufacık bir sapma da akıl insanı savurabilir kenarlara.
O yüzden bu dengesizlikler oluyor.
Yani savrulmadan düzgün giderseler, akıl sahipleri sevgi, tutku, aşk dünyadaki en yüksek seviktir.
Yani olabilecek en yüksek mutluluktur.