Allah'ın rızası için sevmek nasıl olur?
Şimdi güzel yüzüm, Allah insanları yaratmış, melekleri de yaratmış, cinleri de yaratmış.
Ama insan beyni, insan aklı bir örtüyle kapalı.
Yani Allah şeytana vesile ediyor, nefsi vesile ediyor.
İnsan aklı kapanıyor.
Ama akıl, yani fazla bir enerji harcamadan, rahat bırakıldığında, bir kere samimi olmanın önemini fark ediyor akıl.
Yani samim oluyor.
Sonra bakıyor ki, çiçeklerde, böceklerde Allah'ın tecellisi ile konu bitmiyor.
Buzdolabında, çamaşır makinesinde, ayakkabıda, çekette, pantolonda, kumanda cihazlarında, bilgisayarda, her yerde Allah'ın tecelli ettiğini görüyor.
Yani çiçeği yaratanla, bilgisayarı yaratan arasından bir fark yok.
Onun için bir kısım insanlar Allah'ın varlığını çiçekte, hayvanlarda, işte atomun yapısında arıyor sadece.
Ama bunlar kendilerini yaptıklarını düşünüyorlar, bilgisayarı falan.
Yani araba, bilgisayar gibi bir şeydir.
Allah ayette diyor ki, dünyada gördüğünüz her şeyi ben yarattım diyor.
Mesela bak, Casiye suresi 13'te.
Cenab-ı Allah diyor ki, şeytan Allah'a sınanım, kendinde bir nimet olarak göklerde ve yerde olanların, tümüne, tümüne, göklerde ve yerde olan, ne varsa, tümüne sizin için boyun eğdirdi.
Şüphesiz bunu da düşünebilen bir kavim için gerçekten ayetler vardır.
Yerde olan, yani hayvan demiyor, ne varsa diyor.
Hepsine boyun eğdirdim diyor.
Ne demek boyun eğdirdim?
İşte cennetteki sistem gibi.
Ama insanlar bunun farkına varamıyorlar.
Aslında yani çok fazla bir zekaya akla gerek yok.
Baktım mı, yani bilgisayarı, kitapları, her şeyi Allah'ın yarattığı hemen görülüyor.
Bir de bunu gören var, o daha da acayip.
Bir de duyan var, o daha da acayip.
Koklayan var.
İstedip dokunan var.
Tadan var.
Yani hepsi acayip.
E onun dışında bir zorluk gerekiyor yani diğer insanlarla arada farkın oluşması için.
yani bir yarış, hani engelli yarış yapılıyor ya.
Yok adam yoksa normal dünnüz koşar.
Ama engel olunca zorlanıyor.
Değil mi?
Mesela beş bin metre yarıştan zorlanıyor adam koşarken.
Yani iflahı kesiliyor sonra.
Ama birinci oluyor.
İşte o tarz bir yarış içinde acılar, rahatsızlıklar, hastalıklar gerekiyor.
Yoksa yarış diye bir şey olmaz.
Herkes aynı seviyede olur.
Bunun için yapılıyor o yarışta.
Ama bu işte yarışta insanların bir kısmının aleyhine oluyor bu.
Aklı zayıf olanlar.
O kasten yapılan engelleri kendi aleyhine zannediyor.
Allah'ın aleyhine zannediyor.
Aklı gidiyor.
Halbuki o imtihanın, yani insanın kendi kendisini tanımasının zaruri bir şartı.
Başka hiçbir yol yok.
Ve başka türlü yarışın olması da mümkün değil.
Bak mesela alim, ülemalar var.
Görüyorsunuz televizyondan çıkıyor ilahiyatçı hocalar.
Ama bak yarışı kaybetmiş.
Adam, deist.
İlahiyat profesörü.
Birçoğu piliği deist.
Gizliyorlar alttan.
Aynen Allah'ı inkar ediyorlar.
Net konuşmaların açıkça anlaşılıyor.
İşte o yarışın kıymeti burada bak.
İlimden olsa geçer o.
Yani ilimden olsa adama yetişmek mümkün değil.
Yani adamın müthiş bir ilim karihası var.
Dehşet yani.
Ama imanı zayıf, vicdanı zayıf.
Geçemiyor.
Mesela onu bir dağdaki çoban geçebiliyor.
Yani cahil bir çoban onu çok rahat geçebiliyor.
O mesela otuz yıl okumuş, Kur'an'ı ezberlemiş, hadisleri ezberlemiş, kelam, fıkıh, her şeyi ezberlemiş.
Ama imanı, vicdanı zayıf olduğu için dağdaki çok cahil bir çoban onu fersah fersah geçiyor.
Boyut olarak geçiyor.
İmtihanın özelliği.
Acının, sıkıntının faydası budur.
Zorlukların faydası budur.
Yoksa o adam herkesi geçer.
Çoban da olduğu yerde kalırdı.
Birleşik F avait.
Ben Aires Üçün twentyuen blah.
Birleşik F