Allah'ın büyümenin içindeki de sıyasındır.
Güzel yüzüm, Allah kendi ruhunu taşıyanları ayrı bir kategori olarak alıyor.
Yanlar ayrıdır o.
Onlar işte gerçek insan.
Allah'ın insan olarak kabul ettiği varlıklar.
Bir de o gerçek insanlara eğitimde faydası olması için yarattığı ruhu olmayan insansı varlıklar var.
İnsan gibi görünen, onlara da insan diyoruz biz.
Onları kullanarak Allah insanları eğitir.
Ama ruh sahibi olan müminler genelde hissedilir.
Yani tavrıyla, kişiliğiyle, şahsiyetle hemen anlaşılır.
Allah onların rahat, huzurlu yaşamasını istiyor.
Yani huzur içinde, sonsuza kadar yaşamadan istiyor Allah.
Allah onlarda yaşıyor zaten, o insanlarda yaşıyor.
Allah'ın ruhu olduğu için onlar.
Allah onlarda yaşar.
Ama Allah, ayrıca bir şekilde insanların bilmediği bir şey var.
Tevekküle çok önem veriyor Allah'ın.
Yani kendine güvenilmesine çok önem veriyor.
İnsanlara da bedenine çok önem verdikleri için orada bir tevekkül çatışması oluyor.
Yani bütün sorun oradan çıkıyor aslında.
Onlar bedenini kıymetli biliyor.
Kendine ait saygı ediyor beden.
Hop oturup hop kalkar insanlar.
Çünkü beden öyle nazik bir varlık ki mesela burnu kanasa bütün vücut gidiyor.
Kulağı ağrısa bütün vücut gider.
Sırf kulağının yüzünden çok mutsuz olabilir.
Parmağının ucuna mesela çekiç geliyor.
Vücut iptal olur parmağının yüzünden.
Yani bedenin tamamının korunması gerekiyor.
Bedenin iç organlarında korunması gerekiyor.
Dış organlarında korunması gerekiyor.
İç organ da başına bela olur.
Mesela karaciğerinde bir rahatsızlık, safra kesesindeki bir rahatsızlık,
kalbinde bir rahatsızlık, bütün vücuda vurur.
Veyahut diğer organlarındaki bir rahatsızlık, bütün vücuda vurur.
Ama işte o önem verme işi belanın asıl ana kaynağı oluyor.
Halbuki o organları, hepsini yaratan Allah görüntü olarak yaratılıyor.
Ama insanlar görüntü olduğunun farkında olmadığı için,
onu cisim olarak zannettiği için bozuldu bozulacak, kırıldı kırılacak,
bütün ömürler ondan geçiyor.
Allah'a o yüzden de uzak duruyorlar.
Yani bedene bir şey olacak korkusuyla.
Bedeni zaten Allah kökten öldürüyor.
İşin garip yolunda ona bir önem vermiyorlar da,
yani ölmesine o kadar önem vermiyorlar, ona teksif olmuyorlar.
Ölmeden önce bir şey olmasına çok kafayı takıyorlar.
O yüzden de Allah sürekli bir şey verir insanlara, az veya çok.
Onu kafasından silmesi lazım insanın.
Çünkü Allah'a yaklaşmasını engelleyen en önemli neden o olmuş oluyor.
Yani bedenine zarar gelmesi korkusu.
İmtihanın ana oturduğu zemin odur zaten.
Yani mesela Eyüp peygamber imtihan oluyor.
Niye?
Bedenine zarar gelmesine karşı direndiği için.
Hz. Musa, Allah diyor ki git firavuna.
Gitmiyor.
Niye gitmiyor?
Bedenine zarar getirecektin gitmiyor.
Yani vurur bir şeyle, kesici bir alete vurur.
Yahut öldürmeye kalkar.
Veyahut işte bir şey yapar diye, zarar verildiğini çekiniyor.
Bütün olayların tamamında bu vardır.
Yani kökenli bu var.
Tabi o Allah'ın bir sırrı.
Yani bu zengin bir sır aslında bu.
Yani zorluklar çok zengin bir sırdır.
Yani en zengin kısmıdır aslında dünyanın bu.
Acılar ve zorluklar, vücuda gelen işte yaralanmalar, hastalıklar.
İnsan ruhunun en zengin, en mükemmel olan yönüdür.
Halbuki en az dikkati çeken, hatta kirli gibi görünen bir yöndür bu.
Çünkü beli ağrıyor, sırtı ağrıyor, kol ağrıyor.
Yani veyahut işte korkuyor, bacağı kopuyor falan.
Bunlar insanların gözünde kirli görünen şeylerdir.
Hoş olmayan şeylerdir.
Halbuki Allah katında en makbul olan kısım bu oluyor.
Ondan gitsi zaten kolay.
Bunlara göstertilen tepkiyi Allah çok önemli görüyor.
Yani buna gösterecek tevekkülü çok önemli görüyor.
Buna rağmen de dünyada aslında ben bakıyorum insanlara kolay imtihan ediyor Allah.
Sokakta insanlara bakıyorum bayağı milletin keyfi yerinde yani.
Kim okulunun peşinde, kimin nişanlanmanın peşinde falan.
Yani öyle bir dertleri yok.
Ben o anlamda acı çeken kimseyi görmedim pek.
Öyle bir olay yok.
Acı çekse bile onun keyfinden, öbür konuların kovalama acısının keyfinden ona dikkatini veremiyor.
Mesela ayağı ağrısa bile toparlayarak gidiyor yani.
Öyle bir dertleri olmuyor.