Bir de Ardolun'un elini nasıl ağırlayabiliriz?
Yakışıklım, onu her zaman anlatıyorum.
Bu daha pratik insanlar düşünüyorlar.
Bak şimdi bir tabağa, bu cama vuracağım ben.
Duyduk.
Bak şu an gidiyor sürekli.
Geriye doğru kafamızda.
Bir inanç olarak gidiyor, gidiyor, gidiyor.
Sürekli gidiyor şu an o ses geriye doğru.
O görüntü anı da gidiyor.
Şimdi bak bir daha.
İkisinin arasında bir bölüm oluştu.
Bu ne? Kafamızda bir inanç.
İşte biz buna zaman diyoruz.
Dışarıda, uzayda böyle bir şey yok.
Zaman, beynin yorumudur, algısıdır.
Zaman diye bir şey yok.
Dolayısıyla mekan diye de bir şey yok.
Zaman ve mekan, beynin algısı.
Biz diyoruz ki uzay çok büyük.
Bütün uzay, evren.
Adam havada bir toz görüyor.
Diyor ki ya bu evren, nereye gidiyor böyle diyor.
Havadaki tozu.
Yahut iğnenin ucunda çok küçük bir parça var.
Bak diyor, Necmi diyor.
Bu evren işte diyor.
Bu ne bu?
Eşit mekanın olmadığını gösterdir.
İzafi derin, algıya bağlı.
Bir başkası hiç göremez.
Bir başkası, milyarlar misli daha büyük görür.