Çok rahat bir şekilde başka bir insana iftira atanların ruh halini çok merak ediyorum.
Yakışık değil mi? O dünyanın ilk yıllarından beri var.
Adam, mesela şeytan ilk başta Allah'a iftira atıyor.
Değil mi? Adem'e yaptığı konuşma. İftira. İftira konuşmaz.
İftira olmazsa imtihan olamayız.
Zorluklar olmazsa aklımız gelişmez, derinliğimiz gelişmez.
Ve mücadele zevkini, mücadelenin derin hazını yaşayamayız.
Munafığın olmadığını düşün, kafir de yok.
Hayat ölür adeta Müslüman için.
Ne yapacak ki? Eve gidip zikir çekecek.
Yani munafık olacak. Munafık daha kıymetlidir.
Yani bin misli daha kıymetlidir munafıkla mücadele.
Çünkü munafık doğrudan şeytan olduğu için ondan mücadele çok makbuldür.
O Müslüman'a hem bereket getirir, hem sağlık getirir, hem uzun ömür getirir, hem zenginlik, hem ataklık, hem sayı artışına sebep olur, hem şevklendirir.
Çok hayatidir yani. Benzin gibi adeta.
Tükense bile, matkapla yeri uyacaksın, yerden bulacaksın, çıkacaksın.
Onun için ben mesela bir munafık gördüm, hiç kaçırtmam.
Hatta böyle didiklerim ki daha ötsün diye böyle.
Değil mi? Dürtükleriz biz yani.
Sesi çıkmadığında, odundan dürtüklüyoruz ki, sesi daha çok çıksın diye.
O zaman çok önemli. Bir de sustuklarını düşün.
Müthiş atalet olur, çok tehlikeli.
Onun için sürekli dürtükleyeceksin.