Gerçek Sevgi, Allah'ın Tecellisini Anlamak
Her şeyi Allah'ın tecellisi olarak bilerek sevmek, samimi bir müminin en önemli vasfıdır.
Bu, insanların büyük çoğunluğunun bilmediği özel bir sevgi çeşididir.
Şayet bu sevgi anlaşılır ve yaşanırsa, dünyada öfkenin, tahammülsüzlüğün, bencilliğin ve nefretin izi kalmayacaktır.
Bugün yaşadığımız dönemde Allah sevgisi adına geliştirilmiş sinsi bir yöntem var.
Özellikle kendilerini muhafazakar ve dindar olarak gösteren bir kısım kişiler Allah'ı sevdiklerini
ama geri kalan hiçbir şeyi sevmediklerini iddia ederek sinsi bir sevgisizlik çeşidini yaygınlaştırıyorlar.
Bu insanlar toplumun geneline karşı güçlü bir öfke duyuyor ve bu öfkeyi hayatlarının her alanına yansıtıyorlar.
Dahası, Peygamberimizi, sahabeleri ve Kur'an'da belirtilen emir sahiplerini dahi hariç tutarak,
bu mübarek kişilerin yollarından gitmeye gerek olmadığını, sadece Allah'ı sevmenin yeterli olduğunu söylüyorlar.
Peygamberimizin sözlerini yeterli bulmuyorlar.
Müslüman olduklarını iddia ederken, Peygamberimizi hayatlarının dışında tutmayı istiyorlar.
Bu sinsi anlayış, insanları Allah'tan, Peygamberimizden ve İslam dininden soğutan bir davranıştır.
Allah, birçok ayetinde Peygamberin kendisinin yüksek tecellisi olduğunu açıkça belirtmiştir.
Fetih Suresi 10. Ayette Allah şöyle buyurmuştur.
Şüphesiz sana biat edenler ancak Allah'a biat etmişlerdir.
Allah'ın eli onların ellerinin üzerindedir.
O dönemin Müslümanları, belki de Peygamber'e itaat ederek, aslında Allah'a itaat ettiklerinin farkında bile değillerdi.
Onlar, Peygamber'in izinden gittiklerini, ona biat ederek kurtuluş bulacaklarını umarlarken,
Allah bir ayet indirerek, bu itaatin aslında kendisine olduğunu bildirdi.
Bu durum, yalnızca Peygamber'e biat ile sınırlı değildir.
Kur'an'da belirtilen emir sahipleri de hatırlatılır.
Ey iman edenler, Allah'a itaat edin, elçiye itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine de.
Burada çok önemli bir hakikat vardır.
Peygamberler, elçiler ve tüm varlıklar Allah'tan bağımsız değildir.
Her biri Allah'ın birer tecellisi olarak yaratılmıştır.
Allah, peygamberler gibi bazı kullarında kuşkusuz daha fazla tecelli eder.
İnsan için ise şöyle buyurmuştur.
Allah'ın kendi ruhundan üfleyerek, kendi tecellisi olarak yarattığı varlık, elbette sevgiyi hak eder.
Bu, Allah'a olan sevginin en doğal göstergesidir.
Allah'ın tecellilerini sevmeyen birinin Allah'ı sevmesi mümkün değildir.
Peygamberleri, emir sahiplerini ve Allah'ın tecellisi olarak yaratılmış tüm insanları,
Allah'tan ayrı bir varlık gibi gören, onlara sevgi duyamayan, uymayı reddeden kişiler.
Başında bir itaat merci, bir mürşit istemeyen kişiler, aslında derin bir sevgisizlik yaşamaktadırlar.
Bu kimseler, kendi varlığına hayran, sadece kendi aklına güvenen insanlardır.
Peygamberlere ve diğer insanlara sevgisizlikle bakan bu kişilerin, Allah'ı gerçekten sevebilmeleri mümkün değildir.
Çünkü onlar, Allah'ın tecellilerini beğenmemektedirler.
Bu tarz insanlar, Allah'ın varlığını inkar eden fikirleri, örneğin materyalizmi ya da darvinizmi asla eleştirmezler.
Allah inancına karşı savaşan ideolojilere karşı da sessiz kalırlar.
Allah adına ortaya çıkarlar ama Allah'ın varlığını anlatma konusunda hiçbir çaba göstermezler.
Sadece Allah'ı severim, O'nun dışında yaratılanı sevmem diyen bu insanlar, çoğu zaman öfkeli ve bencildir.
Ama kendi aileleri söz konusu olduğunda, bir anda koruyucu bir tavra bürünürler.
İhtiyaç sahiplerine yardım etmezler ama anne babaları çocukları olduğunda düşkünlük gösterirler.
Elbette bir insanın ailesini koruması doğrudur.
Burada eleştirilen nokta, başkalarına karşı sevgisiz ve ruhsuz davranmalarıdır.
Bu kişiler yalnızca kendilerini mürşit olarak görürler.
Başkalarına yol gösterici olma hakkını sadece kendilerinde bulurlar.
Oysa Müslümanlar, iyiliği emretmek ve kötülükten men etmekle yükümlüdür.
Kur'an'da şöyle buyrulmuştur.
Onlar ki, yanlarındaki Tevrat'ta ve İncil'de geleceği, yazılı bulacakları ümmi elçiye uyarlar.
O, onlara iyiliği emreder, kötülüğü yasaklar.
Araf Suresi 157
İyiliği emretmek, kişinin Kur'an'dan doğru olarak gördüğünü insanlara anlatması, onları hakka davet etmesidir.
Bu da aslında bir mürşitliktir.
İyiliği tavsiye eden herkes, irşad eden, yani doğru yola çağıran bir mürşittir.
Bir mürşide uymayan kişi, yalnızca kendi aklını yeterli görür.
Bu da başkalarını küçümsemek, kendini üstün görmek anlamına gelir.
Allah'ı ve Kur'an'ı bu kibir için kalkan olarak kullanmak, sevgisiz bir büyüklenmedir.
Bu zihniyet, tarih boyunca kendini göstermiştir.
Peygamberimizin vefatından sonra, mürşide öfke duyan bu anlayış,
Hz. Ömer'i, Hz. Osman'ı ve Hz. Ali'yi şehit etmiştir.
Sıffin Savaşı sırasında, Muaviye'nin ordusu, mızrakların ucuna Kur'an sayfalarını saplayarak,
aramızda Allah'ın kitabı hakem olsun demiştir.
Bu olay, Müslümanlar arasında büyük kafa karışıklığına neden olmuştur.
Bu konuda en net örnek, şeytandır.
Allah, ateşten yarattığı şeytandan, topraktan yarattığı insana secde etmesini istemiştir.
Bu istek, Allah'ın yaratılmışlardan sevgilerini göstermelerini istemesidir.
Çünkü insan da Allah'ın tecellisidir.
Andolsun, biz sizi yarattık, sonra size suret verdik, sonra meleklere,
Adem'e secde edin dedik.
Onlar da iblisin dışında secde ettiler.
O secde edenlerden olmadı.
Araf Suresi 11-13
Allah, şeytanın bu itaatsizliğini büyüklenme olarak tarif etmiş
ve onu küçük düşürülmüş olarak cennetten kovmuştur.
Çünkü yaratılana karşı büyüklenmek, aslında doğrudan Allah'a karşı gelmektir.
İşte Allah sevgisine dayalı gerçek sevgi anlayışının üzerinde durulmasının asıl sebebi budur.
İnsanlar, Allah'ı sevdiklerini iddia ederek bile sevgisizliği yaymakta,
büyüklenmekte, hatta dünyada şiddet estirebilmektedirler.
Oysa Allah'ı sevmenin anlamı, onu tüm yarattıklarıyla birlikte sevmektir.
Tüm kainat, Allah'ın bir görüntüsü, bir tecellisidir.
Hiçbir şey Allah'tan bağımsız değildir.
İnsan, Allah'ın ruhundan üfleyerek yarattığı özel bir varlıktır.
Ve mübarek insanlar, Allah'ın en güçlü tecelli ettiği kişilerdir.
Dolayısıyla, Allah'ı seviyorum ama başka hiçbir şeyi değil demek,
bir sevgi biçimi değil, bir büyüklenme biçimidir.
Yaratıcının yarattıklarını beğenmeyip, sadece onu sevdiğini iddia etmek gerçek bir sevgi değildir.
Allah'ı anlamamış, onun yarattıklarına öfke duyan birinin,
Allah'a karşı gerçek bir sevgi duyması mümkün değildir.
Gerçek sevgi, tecellinin ne olduğunu anlamakla mümkündür.
Allah, kendi görüntüsünü yarattıklarında var eder, tecelli ettirir.
İnsana, Allah'ın tecellisi olarak bakmak,
her şeyiyle onun kontrolünde olduğunu bilmek
ve Allah sevgisiyle kişiyi sevmek.
İşte bu anlayış, öfkenin, zıtlığın, tahammülsüzlüğün kapısını kapatacaktır.
Amaç, yeryüzüne bu sevgiyi tanıtmak ve yaygınlaştırmaktır.
Ve o zaman, dünya, bambaşka bir dünyaya dönüşecektir.