Hırs ve tamahkarlık, insanları mutsuzluğa mahkum eden, ruh kalitelerini bozan, iyilikten alıkoyan manevi felaketlerdir, bölüm 1.
Peygamberimiz aleyhisselatü vesselam döneminde bazı kimselerin sergilediği tamahkarlık,
tarih boyunca ibretle anlatılan önemli bir ahlak bozukluğu olarak karşımıza çıkar.
Tamahkarlık, insanın elindekiyle yetinmemesi, doymak bilmeyen bir istekle daha fazlasını istemesi
ve fırsat kollayan bir ruh haliyle hareket etmesi demektir.
Kur'an, insanların ruhen dengeli ve huzurlu bir yaşam sürmelerinin sırlarını öğretirken,
aynı zamanda mala düşkünlüğün, hırsın ve aşırı isteklerin insanı nasıl saptırabileceğine dikkat çeker.
Bir ayette, kadınlara, evlatlara, altın ve gümüşe, hayvanlara ve dünya nimetlerine duyulan tutkulu isteklerin,
insana süslü gösterildiği anlatılır.
Ancak bütün bunlar, dünya hayatının geçici bir metağıdır.
Allah, malların ve çocukların insanı kendi zikrinden alıkoymaması gerektiğini hatırlatır.
Çünkü mala duyulan tutku, insanın kalbini daraltır.
Onu hem kendine hem de çevresine karşı duyarsızlaştırır.
Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem döneminde bu tip insanlar açıkça görülmüştür.
Gerçek ihtiyaçları olmadığı halde, sırf fırsat kollayarak Resulullah'tan sürekli bir şeyler talep eden,
kendilerine verildiğinde memnun olup, verilmediğinde öfkelenen,
hatta Peygamberimizin gıyabında ileri geri konuşan kimseler olmuştur.
Oysa Peygamberimiz ganimetleri dağıtırken her zaman hikmetle davranırdı.
Hadislerde bildirildiği üzere bazı kimselerin kalplerindeki tamahı bildiği için verirdi.
Bazılarını ise gönüllerindeki kanaat güzelliği nedeniyle kendi haline bırakırdı.
Resulullah'ın merhameti ve şefkati onun yüksek ahlakının bir parçasıdır.
Bu nedenle bazı insanlar onun nezaketini suistimal etmeye kalkmışlardır.
Bir bedevinin Peygamberimizin elbisesini sertçe çekerek onu incitmesi ve Resulullah'ın hiçbir öfke göstermeden sadece gülümseyip ona istediğini vermesi,
bu engin ahlakın en çarpıcı örneklerinden biridir.
Yine bazı kimseler yemek zamanlarında Peygamberimizin evine izinsiz girerek saatlerce oturmuş rahatsızlık vermişlerdir.
Resulullah buna sabretmiş.
Fakat Allah, Ahzab suresinin 53. ayetiyle bu kabalığın yanlışlığını bildirmiştir.
Tamahkarlığın bir başka örneği de Peygamberimizin hanımlarından bazılarının zaman zaman dünya süslerine meyletmeleridir.
Daha fazla ziynet istemeleri, bazı hediyeleri beğenmeyip geri göndermeleri Allah'ın bir ayet indirerek uyarmasına sebep olmuştur.
Ganimetlerle ilgili sorular da Peygamberimize sıkıntı vermiştir.
Oysa ganimetler Allah'a ve Resulüne aittir ve nasıl dağıtılacağı tamamen ilahi bir hükümdür.
Bütün bunlara rağmen bazı kimseler bize neden verilmedi diye söylenmiş,
hatta Peygamberimizin adaletini sorgulayacak kadar ileri gitmişlerdir.
Tamahkarlığın toplum üzerindeki en çarpıcı etkilerinden biri Uhud Savaşı'nda görülmüştür.
Peygamberimiz okçulara kesin emir vermesine rağmen bazıları ganimetleri görünce yerlerini terk etmiş ve savaşın seyri değişmiştir.
Bir avuç mala duyulan tamah, Müslümanların zor duruma düşmesine sebep olmuştur.
Ve tüm bu örnekler, tamahkarlığın sadece kişisel bir zayıflık olmakla kalmayıp toplumsal felaketlere bile yol açabildiğini göstermektedir.
Bu bölümün sonunda şu gerçeğe bir kez daha dikkat çekelim,
tamah, kalbi daraltan, vicdanı zedeleyen ve insanı hakikatten uzaklaştıran bir tehlikedir.