İnsan yaşayabilmek için oksijen ve hava basıncına ihtiyaç duyar.
Soluk almamızsa havadaki oksijenin akciğerlerimizdeki hava keseciklerine girmesiyle mümkün olur.
Ancak yükseklere çıktıkça atmosferin yoğunluğu azaldığı için atmosfer basıncı,
dolayısıyla da kan dolaşımına giren oksijen miktarı düşer.
Bunun sonucunda nefes almak zorlaşır.
Akciğerin hava kesecikleri daralıp büzülürken göğüste boğuluyormuş ve nefes alamıyormuş gibi bir his oluşur.
Eğer kandaki oksijen vücudun ihtiyacı olandan daha az olursa, vücutta bir takım rahatsızlıklar ortaya çıkar.
Aşırı yorgunluk, baş ağrısı, baş dönmesi, mide bulantısı ve muhakemenin bozulması gibi belirtiler yaşanır.
Belli bir yüksekliğe ulaşıldığındaysa insan için nefes almak artık imkansız hale gelir.
Dolayısıyla böyle bir yükseklikte yaşayabilmemiz için oksijen takviyesine ve özel giysilere ihtiyacımız olur.
Hatta deniz seviyesinin 5000 ila 7000 metre yukarısında olan bir kişi, nefes alma güçlüğü nedeniyle bayılarak komaya girebilir.
Bu yüzden uçaklarda nefes almak için oksijen donanımı mevcuttur.
Uçaklar deniz seviyesinin 9000 ila 10.000 metre yukarısında uçarken, kabinde hava basıncını düzenleyen özel sistemler vardır.
Yüksekliğin artmasıyla ortaya çıkan nefes alma güçlüğü, göğüste daralma ve sıkışma hissini meydana getirir.
Kur'an'da bu bilimsel gerçek şöyle haber verilmektedir.
Allah kimi hidayete erdirmek isterse onun göğsünü İslam'a açar.
Kimi saptırmak isterse onun göğsünü sanki göğe yükseliyormuş gibi dar ve sıkıntılı kılar.
Allah iman etmeyenlerin üstüne işte böyle pislik çökertir.
Elbette ki 600'lü yılların Arap Yarımadası'nda yaşayan insanların ne havada uçma ne de binlerce metrelik dağlara tırmanıp ayette haber verilen nefes darlığını tecrübe etme gibi bir imkanları yoktu.
Fakat her şeyin çeşitli biçimlerde açıklaması olan Yüce Kitabımız Kur'an-ı Kerim'de Müslümanlara bu bilgi de verilmiştir.