Madde Yanılgısı ve Gerçekler
İnsanlar neredeyse tüm yaşamlarını maddi kazanımlar elde etmeye adıyorlar.
Daha kaliteli ve refah içinde bir hayat sürmek için çoğu zaman düşünmeden günlük işlerin peşinde koşuşturuyorlar.
Peki, sürekli peşinden gittiğimiz bu madde gerçekten var mı?
Gerçekten tüm hayatımız boyunca çok çalışıp elde ettiğimiz güzel evler, lüks arabalar, en son model telefonlar aslında var mı?
Yoksa tüm bunlar tıpkı rüyalarımızda gördüklerimiz gibi yalnızca zihnimizde var olan bir görüntü mü?
Yoksa biz farkında olmadan belki de bir simülasyonun içinde mi yaşıyoruz?
Maddenin aslı, yani maddenin maddeden oluşmadığı gerçeği, şu anda bilimsel olarak ispatlanmış bir gerçektir.
Kuantum fiziği, maddenin enerji şekline dönüşebildiğini ispat ederek, bir nesnenin aynı zamanda farklı yerlerde olabileceğinin mümkün olduğunu göstererek,
materyalistlerin tüm kabullerini zaten altüst etmiştir.
Ünlü fizikçi Fred Allen Wolf, maddenin materyalistlerin iddia ettiği gibi olmadığı hakkındaki gerçeği şu şekilde tanımlamıştır.
Nesneleri oluşturanlar daha fazla nesneler değildir.
Nesneleri oluşturanlar, fikirler, kavramlar ve bilgidir.
Kuantum dünyasına adım attığımızda, gerçeklik sandığımız şeyin ne kadar kırılgan olduğunu fark ederiz.
Işık hem madde gibidir hem de bir dalga gibi davranır.
Foton adı verilen bu parçacık, uzayda yol alırken bir enerji dalgası gibi hareket eder.
Ancak bir engelle karşılaştığında, sanki fiziksel bir varlıkmış gibi davranır ve kendini minik parçacıklar halinde gösterir.
Bu şaşırtıcı gerçek, modern fiziğin doğuş noktasıydı.
Planck'la başlayan bu keşif,
Albert Einstein,
Niels Bohr,
Louis de Broly,
Erwin Schrödinger,
Werner Heisenberg,
Paul Dirac,
ve Wolfgang Pauli gibi bilim tarihinin en büyük isimleri tarafından geliştirildi.
Her biri, bu devrim niteliğindeki buluşlar sayesinde Nobel ödülleriyle onurlandırıldı.
Louis de Broly'e'nin keşfi ise her şeyi değiştirdi.
O, atom altı dünyada yalnızca parçacıkların değil, dalgaların da var olduğunu gösterdi.
Elektronlar, protonlar, madde olarak bildiğimiz her şeyin aslında birer enerji dalgası olduğunu kanıtladı.
Atomun içi, sandığımız gibi somut değil, maddeye benzemeyen bir titreşim deniziydi.
Çünkü, madde mutlak bir gerçektir, diyen anlayışın temeli çökmüştü.
Atomun içi, sandığımız gibi somut değil, maddeye benzemeyen bir titreşim deniziydi.
Parçacıklar, kimi zaman görünür hale geliyor, kimi zaman dalga haline geçip adeta yok oluyordu.
Yani mutlak madde kavramı, bir anda soyut bir enerji akışına dönüşmüştü.
Bu, çok büyük bir devrimdi.
Kuantum fiziği bize, gerçek dünya dediğimiz şeyin aslında bir yansıma, bir algı düzlemi olduğunu gösterdi.
Madde, sandığımız kadar katı değildi.
Gerçeklik gözlemle şekilleniyordu.
Max Planck Enstitüsü'nün yöneticilerinden Prof. Hans Peter Dürr bu gerçeği şöyle özetlemişti.
Madde her neyse, maddeden yapılmamıştır.
Rüyalarımız ve hisler
Maddenin gerçeğini daha iyi anlamak için bir an durup rüyalara bakalım.
Rüyalarımızda da bir dünya vardır.
Orada yürür, konuşur, duvarlara dokunur, rüzgarı hissederiz.
Her şey gerçektir, ta ki uyanana kadar.
Ama aslında, tüm o görüntüler, sesler ve hisler dışarıda hiçbir şekilde var olmadığı halde tamamen zihnimizin içinde oluşur.
Gerçek sandığımız rüya bedeni, rüya evi, rüya şehirleri, hepsi beynimizde işlenen elektrik sinyallerinden ibarettir.
İlginçtir ki, günlük hayatta da aynı süreç yaşanır.
Dış dünyadan gelen ışık, ses ve dokunma sinyalleri yine beynimizde işlenir.
Dışarıda bunların gerçek bir karşılığının olup olmadığını bilemeyiz.
Yani teknik olarak, rüya ile gerçek hayat arasında fark yoktur.
İkisi de beyinde şekillenir.
Özetle, insan yalnızca algılarıyla muhataptır.
Ne görürse, ne duyarsa, ne hissederse, hepsi kendi içinde oluşan birer algıdır.
Gerçekte, bu algıların ötesine geçemez.
Çünkü gördüğü tüm sahneler, ruhun önüne özel olarak serilen görüntülerdir.
Maddenin varlığına dair hiçbir ispat yoktur.
Beş duyumuzla algıladığımız her şey, beynimizde şekillenen birer algıdan ibarettir.
Bu durumda, beynimizin dışındaki dünyaya doğrudan ulaşmamız asla mümkün değildir.
Rüya gördüğümüzde, yaşadıklarımızın gerçek olmadığını anlayamayız.
Tıpkı şimdi, bu dünyada yaşarken de, gördüklerimizin yalnızca zihnimizde oluşan bir hayal olduğunu kabul etmekte zorlanmamız gibi.
Oysa, gerçek hayat dediğimiz görüntüleri algılama biçimimiz, rüyalardaki ile tamamen aynıdır.
Her iki durumda da görüntü, beynimizde oluşur.
Aynı sinyaller, aynı beyin merkezlerini harekete geçirir.
Bu yüzden, rüyadaki görüntü ile gerçek dediğimiz görüntü arasında, oluşum ve gerçeklik açısından hiçbir fark yoktur.
Her iki görüntüyü de izlerken, bunların gerçekliğinden şüphe duymayız.
Peki ya şu anda gördüklerimiz?
Rüyasında, ay çiçeği tarlasında gezdiğini gören bir kişi, rüyadan uyandığında aslında yatağında yatıyor olduğunu fark eder.
Rüyadan uyandığımızda, meğer hepsi bir rüyaymış, diyebiliyoruz.
Ama şimdi gördüklerimizin bir rüya olmadığını nasıl ispatlayabiliriz?
Elbette ispatlayamayız.
Çünkü her iki durumda da, ister rüya, ister gerçek hayat, insan aynı görüntüleri izler.
Öyleyse, tüm varlıklar yalnızca birer görüntüdür.
Bir film sahnesi gibi, bize izlettirilen bir gerçeklik.
Ama bu filmi biz yapmıyoruz.
Peki, o halde bu kusursuz gerçeklik filmini kim oluşturuyor?
Her detayıyla canlı, renkli, sesli ve dokunulabilir bu alemi.
Kim var ediyor?
Asıl soru budur.
Zihnimizde izlediğimiz bu mükemmel gerçekliğin yaratıcısı kimdir?
Cevap tek ve açıktır.
Her an, her şeyi yoktan bar eden,
sadece ol demesiyle her şeyi yaratan,
Yüce Rabbimiz Allah'tır.
Her şeyin yaratıcısı, sonsuz güç ve kudret sahibi Allah,
bize bu gerçeği Kur'an'da şöyle bildirir.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Gökleri ve yeri bir örnek edinmeksizin yaratandır.
O, bir işin olmasına karar verirse,
ona yalnızca ol der, o da hemen oluverir.
O, bir işin olmasına karar verir.
Bu, bir işin olmasına karar verir.
O, bir işin olmasına karar verir.
Hayran kalmamak elde değildir.
Bunlar hepsi Allah'a şükretmemiz için sonsuz sebepler ve güzellikler.
Peki size zihnimizin dışında aslında hiç ışık olmadığını söylesem?
Lambalar,
araba farları,
neon tabelalar,
hatta gökyüzündeki güneş.
Bunların gerçekte bizim bildiğimiz anlamda bir ışık saçmadığı söylense,
inanması zor gelebilir.
Çünkü biz dış dünyayı ışığın varlığıyla tanırız.
Oysa gerçek sandığımızdan çok daha farklı.
Aslında dış dünyada ışık yoktur.
ışık dediğimiz şey yalnızca beynimizin içinde oluşan bir algıdır.
Aslında dışarıda zifiri bir karanlık hakimdir.
Gözlerimizin aldığı sinyaller beynimiz tarafından yorumlandığında bize aydınlık bir dünya olarak görünür.
Teknik açıklaması basittir.
Güneş ve diğer ışık kaynakları,
çeşitli dalga boylarında elektromanyetik parçacıklar,
yani fotonlar yollar.
Bu fotonlar evrene doğru dağılır.
Fakat bu parçacıkların kendileri ışık değildir.
Sadece bir enerji paketidir.
Tıpkı radyo dalgaları,
kızıl ötesi ve mol ötesi ışınlar gibi.
Bu parçacıkların bazıları o denli ağır ve o kadar büyük miktarda enerji yüklüdürler ki,
çoğu zaman çarptıkları molekülü parçalayarak yollarına pek sapmadan devam ederler.
Bu, radyasyonun kansere yol açmasının altında yatan nedendir.
Daha zayıf olan türler ise,
röntgen cihazlarında kullanılır.
Röntgen cihazının yaptığı şey,
görünmez dalgaları görülebilir ışık haline çevirmektir.
Yani görüntü aslında cihazın bize oluşturduğu yapay bir algıdır.
Bu örnek şunu gösterir.
Işık, ancak göz tarafından algılandığında ve beyin tarafından yorumlandığında vardır.
Tıpkı, teknolojik cihazların görünmeyen atom altı parçacıkları yakalayıp ekranda görüntüye dönüştürmesi gibi,
insan beyni de, fotonların tetiklediği kimyasal reaksiyonlarla ortaya çıkan elektrik sinyallerini görüntü olarak algılar.
Dışarıda ise bizim tanımladığımız anlamda bir aydınlık yoktur.
Her şey saydamdır.
Işık dediğimiz şey ise tamamen algıdır.
İnsan sahip olduğu bu algı sistemini kendi iradesiyle oluşturmuş değildir.
Duyu organlarımız şükretmemiz için özel olarak yaratılmıştır.
Rabbimiz Kur'an-ı Kerim'de bu gerçeğe şöyle dikkat çeker.
Şimdi gelelim renk meselesine.
Renkleri hiç düşündünüz mü?
Aslında dış dünyada renk diye bir şey yoktur.
Hiçbir nesnenin kendi başına rengi yoktur.
Renk yalnızca beynimizde üretilen bir yorumdur.
Bunu anlamak için bilgisayarlarımızın renkleri nasıl yorumladığını inceleyebiliriz.
Bilgisayarlar yalnızca elektrik akımlarıyla çalışır.
Bir limona baktığınızda gördüğünüz o canlı sarı tonu hiç düşündünüz mü?
Gerçekten dış dünyada limon sarısı diye bir renk var mı?
Peki bilgisayar monitörlerimizde bir limon görüntülendiğinde ki kabloların içinden boya akmadığını bildiğimize göre o sarı tam olarak nasıl üretiliyor?
Gelin biraz daha yakından bakalım.
Ekranınızdaki limon görüntüsüne yaklaşın.
O sarının aslında sayısız küçük pikselden oluştuğunu göreceksiniz.
Her pikselin içinde 3 minik ışık vardır.
Kırmızı, yeşil ve mavi.
Bilgisayar kablolarından saniyede milyarlarca kez elektrik akımı geçer.
Bu akımların dili oldukça basittir.
Düşük voltaj 0, yüksek voltaj 1.
Yani sadece var veya yok.
Bu 1 ve 0'lar işlemci tarafından sayılara dönüştürülür.
Ve bu sayılar ekrandaki pikselde hangi renk lambanın 0'dan 255'e kadar olan bir değerde ne kadar pardayacağını belirler.
Böylece kırmızı, yeşil ve mavi renklerin karışımından yeni renkler oluşturulabilmiyor.
Limon örneğinde bilgisayar şu komutu verir.
Kırmızı 255, yeşil 250.
Mavi 205.
Yani kırmızıyı tam aç, yeşili neredeyse tam aç, maviyi ise biraz kız.
Böylece biz baktığımızda kabloların içinden gelen elektriğin sarı şeklinde yorumlanarak gösterildiğini izliyoruz.
Bilgisayarlarımız, belirli değerlerdeki elektrik akımlarını sarı olarak yorumlaması için önceden programlanmış.
Yani burada gerçek olan şey, elektriğin nasıl yorumlandığıdır.
Sarının kendisi gerçek değil.
Peki ya beynimizde durum nasıl?
İnsan beyninde de benzer şekilde bir davranış söz konusudur.
Bir limona baktığımızda üzerinden yansıyan fotonlar, ki bunların kendisi renk değil.
Yani ışık parçacıkları, gözümüze çarpar, retinadaki hücreleri uyarır ve bu uyarılar da elektrik sinyallerine dönüşür.
Beynimiz bu sinyalleri çözümler ve o dalga boyuna bir anlam verir.
Beyin der ki, bu elektrik akımının bendeki belirlenmiş karşılığı sarıdır.
Gerçekte ise, ne limon sarıdır, ne de ışığın bir rengi vardır.
Gördüğümüz her şey, tüm detaylarıyla birlikte elektrik sinyallerinin yorumundan başka bir şey değildir.
Gözlerimizden beynimize ulaşan elektrik sinyalleri bizim için anlamlı bir hale getirilir.
Bu sinyaller her an zihnimizde yeniden renk olarak oluşturuluyor.
Gerçekte her şey saydamdır.
Ne elektrik akımının rengi vardır, ne de fotonların.
Renkler her an beynimizde yeniden üretilir.
Görebildiğimizi sandığımız bu limon, gerçekte zihnimizde var edilen bir görüntüdür.
Bütün bu kusursuz düzeni yaratan, renkleri bizim için belirleyen, alemlerin Rabbi olan Allah'tır.
Allah Kur'an'da bu konuya şöyle dikkat çekiyor.
Allah'ın boyası
Allah'ın boyasından daha güzel boyası olan kimdir?
Biz yalnızca ona kulluk edenleriz.
İŞİTME
Ses, aslında hiç var olmayan bir titreşimdir.
Havadaki dalgaların kulağımızdaki küçük kemiklere çarpmasıyla oluşan bir elektrik sinyalidir.
Ne bir notanın gerçek bir varlığı vardır, ne de bir melodinin havada dolaşan şekli.
O sesleri, o müziği, biz aslında beynimizin içinde duyarız.
Bir enstrümanın tınısı
Bir insanın sesi
Hepsi sadece beynimizde yorumlanan sinyallerdir.
Beynimizin dışında aslında ses yoktur.
Mutlak bir sessizlik hakimdir.
Dış dünyada var olanlar, yalnızca ses dalgaları olarak adlandırılan fiziksel titreşimlerdir.
Bu titreşimlerin anlamlı bir sese dönüşmesi ise, dışarıda ya da kulağımızda değil, beynimizin içinde gerçekleşir.
Yani müzik, gerçekte dışarıda çalmıyor.
O, bizim içimizde çalıyor.
Kur'an'da Allah şöyle buyuruyor.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Göklerde ve yerde olanların tümü,
Melik, Kuddüs, Aziz,
Hakim olan Allah'ı tesbih eder.
Evrenin her noktasında bir ritim vardır.
Atomlar,
Yıldızlar,
Kalpler,
Hepsi aynı ilahi orkestranın bir parçasıdır.
Her şey,
Durmaksızın Allah'ı tesbih etmektedir.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Kendileri yaratılıp dururken,
Hiçbir şeyi yaratamayan şeylerime ortak koşuyorlar.
Dokunma
Bir düşünün.
Elinizi uzatıyor,
Bir şeye dokunduğunuzu hissediyorsunuz.
Peki,
Gerçekten dokunuyor musunuz?
Fiziksel olarak,
Bir şeye dokunmak aslında imkansızdır.
Bir basketbol oyuncusunu düşünün.
Topu iki eliyle sıkıca tutuyor gibi görünür.
Parmakları topun yüzeyine değmiş,
Sanki basınç uygulayarak onu kavruyordur.
Ama bu sadece bir yanılsama.
Gerçekte,
Oyuncunun parmaklarındaki atomlar,
Topun atomlarına asla değmezler.
Atomlar birbirine yaklaşırken,
Etrafındaki elektronlar da birbirine yaklaşır.
İşte o anda,
Elektromanyetik kuvvet devreye girer.
Elektronlar,
Birbirlerini sanal fotonlar aracılığıyla iterler.
Ve bu itme öyle güçlüdür ki,
İki atomun birbirine gerçekten değmesi asla mümkün olmaz.
Yani,
Topu tutan parmaklar,
Aslında topun yüzeyine dokunmaz.
Sadece atomlar arası itme kuvveti,
Beynimizde bir temas hissi oluşturur.
Biz o an,
Dokunduğumuzu zannederiz.
Oysa,
Dokunma dediğimiz şey,
Sadece beynin yorumladığı bir elektrik sinyalidir.
Bu durumda,
Şunu söylemek yanlış olmaz.
Biz,
Hayatımız boyunca,
Hiçbir şeye gerçek anlamda dokunmadık.
Bu fiziksel gerçek,
Bizi daha derin bir gerçeğe götürür.
Dokunduğumuzu sandığımız her şey,
Aslında sadece beynimizde oluşan bir algıdan ibarettir.
İnsan görme,
Duyma,
Koklama gibi duyularına şüpheyle yaklaşabilir.
Ama dokunma hissi,
Dış dünyanın gerçekten var olduğu izlenimini verir.
Oysa gerçekte,
Dokunma da diğer duyular gibi beyinde oluşturulan bir sinyaldir.
Beyin o sinyali almazsa,
Kişi maddeye temas etse bile,
Onu hissedemez.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Rablerine karşı içleri titreyerek korkanların,
Ondan derileri ürperir.
Sonra,
Onların derileri ve kalpleri,
Allah'ın zikrine karşı yumuşar,
Yatışır.
Ya ağrılarımız?
Ağrı,
Ne kadar da gerçek hissedilir,
Değil mi?
Dizimizi vurduğumuzda,
O sızıyı anında hissederiz.
Sanki ağrı,
Dizimizin içinden geliyormuş gibi.
Oysa bilimsel olarak durum çok farklıdır.
Bir darbe anında,
Cilt altındaki sinir uçları uyarılır.
Bu uyarılar,
Elektrik sinyalleri haline gelir,
Ve omurilik üzerinden beyne,
Ağrı merkezine iletilir.
Beyin,
Bu sinyalleri yorumlar.
Yani ağrının yeri,
Şiddeti ve biçimi beyinde oluşur.
Ama,
Beyne gelen elektrik,
Öyle bir şekilde kodlanır ki,
Biz ağrıyı,
Vücudun belirli bir bölgesinde sanırız.
Oysa,
O bölgede,
Ağrıyı hisseden,
Bir bilinç yoktur.
Dizimizin,
Kendi acısından haberi bile yoktur.
Bu noktada soru şu,
Eğer ağrı,
Yalnızca beynin içinde oluşuyorsa,
O zaman,
Gerçekten acı çeken kimdir?
Aynada izlediğiniz,
Vücudunuz mu acı çekiyor?
Yoksa,
Beyninizin içinde,
Elektrik akımlarını,
Görüntü olarak izleyen ruhunuz mu?
Gördüğümüz görüntüler gibi,
Hissettiğimiz acılar da,
Beynin içinde üretilen algılardır.
Beyinde,
Farklı elektrik sinyalleri yorumlanarak,
Hem düşme görüntüsünü,
Hem de ağrı hissi,
Aynı anda oluşturulur.
Gördüğümüz görüntüler gibi,
Hissettiğimiz acılar da,
Beynin içinde üretilen algılardır.
Yani,
Hem dizimizin düştüğünü görürüz,
Hem de o düşüşün,
Acısını hissederiz.
Ama bu iki deneyim de,
Aynı merkezde,
Beynimizde gerçekleşir.
Gerçekte,
Ne diz ağrır,
Ne de görüntü acı çeker.
Ağrı da,
Görüntü de,
Tıpkı bir rüya sahnesi gibi,
Allah'ın beynimizde yarattığı,
Kusursuz bir algıdır.
Her acı,
Her his,
Her duyum,
Allah'ın özel olarak yarattığı bir mucizedir.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Allah,
Sizi,
Annelerinizin karnından hiçbir şey bilmezken çıkardı,
Ve umulur ki şükredersiniz diye,
İşitme,
Görme duyularını ve gönüller verdi.
Tatman,
Tat,
hayatımızın en keyifli duyularından biri.
Bir parça çikolata,
Taze bir limon,
Sevdiğiniz bir meyve,
Hepsi,
Sanki gerçek dışı bir mutluluğu dilimizin ucunda taşır.
Peki,
Bu tatların gerçekte nerede oluştuğunu,
Hiç düşündünüz mü?
Gelin birlikte bakalım.
İnsan dilinin üzerinde,
Dört temel kimyasal alıcı bulunur.
Tatlı,
Tuzlu,
Acı,
Ve ekşi.
Nasıl ki,
Bilgisayar ekranlarında,
Kırmızı, yeşil ve mavinin,
Farklı oranlarda birleşmesiyle,
Sayısız renk ortaya çıkıyorsa,
Aynı şekilde,
Dilimizdeki bu dört tat alıcısının,
Farklı kombinasyonları da,
Binlerce ayrı tat hissi oluşturur.
Bu alıcılar,
Ağzımıza aldığımız her lokmada,
Besinlerdeki kimyasal maddeleri algılar,
Ve onları bir dizi karmaşık işlemle,
Elektrik sinyallerine dönüştürür.
Bu sinyaller,
Beyne ulaştığında,
Beyin onları yorumlar,
Ve biz buna tat deriz.
Bir pasta dilimi yediğinizde,
Beyninizde oluşan pasta görüntüsüne,
Beyninizde oluşan tatlılık sinyali eklenir.
Bu iki algı birleştiğinde,
O pastayı sevmenizi sağlayan his ortaya çıkar.
Siz iştahla pastayı yerken,
Dilinizde gerçekleşen tek şey,
Birkaç kimyasalın elektrik sinyallerine dönüşmesidir.
Tat deneyimi ise,
Tamamen beyninizde oluşur.
Aslında dış dünyadaki nesnelere,
Hiçbir zaman doğrudan ulaşamazsınız.
Limonun kendisini göremez,
Koklayamaz ve tadamazsınız.
Sadece beyninizin,
O nesneyi nasıl yorumladığını algılarsınız.
Tat sinirleri bir anlığına kesilse,
Dünyanın en sevdiğiniz yiyeceğini bile yeseniz,
Beyniniz o tadı asla duyamaz.
Tat alma duyusu tamamen kaybolur.
Yediğiniz her şeyin tadının bu kadar canlı,
Bu kadar gerçek hissettirmesi sizi aldatmasın.
Tattığınızı sandığınız tüm lezzetler,
Beyninizde oluşan kusursuz bir algı bütününden ibarettir.
Bilimsel gerçeklik bize şunu söyler.
Tat dediğimiz şey,
Dış dünyanın kendisi değil,
Zihnimizin ona yüklediği anlamdır.
Gerçekte hiçbir şey kendiliğinden tuzlu,
Tatlı, ekşi ya da acı değildir.
Tat dediğimiz şey,
Yiyeceklerdeki kimyasalları algılayan,
Dil reseptörlerinin oluşturduğu elektrik sinyallerinin,
Beynin beynine ulaşması ve beynin bu sinyalleri yorumlamasıyla ortaya çıkar.
Yediğimiz hiçbir şeyin aslında gerçek anlamda tadı yoktur.
Örneğin acı aslında beyninizde hazır olarak bulunan bir algıdır.
Dilden beyne, acı hissine karşılık gelen elektrik sinyalleri ulaştığında,
Beyin bu sinyalleri yorumlar ve siz de,
Evet, bu biber gerçekten acı diye düşünürsünüz.
Tatların bütün çeşitlerini,
Tatlıyı,
Tuzluyu,
Ekşiyi,
Acıyı
Ve daha nicelerini,
Tüm incelikleriyle bize kusursuzca algılatan,
Bu mükemmel tad alma sistemini var eden,
Sonsuz güç kuvvet sahibi,
Alemlerin Rabbi olan Allah'tır.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Asmalı ve asmasız bahçeleri,
Hurmaları ve tatları farklı ekinleri,
Zeytinleri ve narları,
Birbirine benzer ve benzeşmez,
Yaratan O'dur.
Ürün verdiğinde ürününden yiyin ve hasat günü hakkını verin,
İsraf etmeyin.
Çünkü O,
İsraf edenleri sevmez.
Koklama
Bir insana,
Kokuları nasıl hissediyorsun diye sorsanız,
Büyük ihtimalle,
Burnumla diye cevap verecektir.
Ama bu,
Sandığımız kadar doğru değildir.
Yale Üniversitesi'nden nöroloji profesörü Gordon Shepard,
Bu durumu şöyle açıklıyor.
Burnumuzla kokladığımızı düşünürüz,
Ama bu sanki kulak memesiyle duyuyoruz,
Demek gibi bir şeydir.
Aslında koku algımızın işleyişi diğer duyularımızla aynı prensibe dayanır.
Burnumuzun dışarıdan gördüğümüz kısmı yalnızca bir geçiş tünelidir.
Görevi, havadaki koku moleküllerini içeri almakla sınırlıdır.
Vanilya,
Gül,
Veya lavantaların kokusunu oluşturan uçucu moleküller,
Burnumuzun derinliklerinde bulunan olfaktör epitel bölgesine ulaşır.
Buradaki titrek tüylerin üzerindeki özel alıcılarla etkileşime girer.
Bu etkileşim bir anda elektrik sinyallerine dönüşür.
Ve bu sinyaller,
Beynimizdeki koku merkezi tarafından yorumlanır.
İşte,
Koku dediğimiz şey,
Moleküllerin sebep olduğu elektrik sinyallerinin,
Beynimizde oluşturduğu algıdan başka bir şey değildir.
Güzel,
Veya kötü,
Parfüm,
Çiçek,
Yemek kokusu,
Ya da deniz esintisi.
Beğendiğiniz veya hoşlanmadığınız tüm kokular,
Dışarıda değil,
Zihninizde oluşur.
Üstelik koku molekülleri hiçbir zaman beynimize ulaşmaz.
Tıpkı ses ve görüntüde olduğu gibi,
Beyninize ulaşan tek şey elektrik sinyalleridir.
Yani hissettiğimiz tüm kokular,
Dış dünyadan gelen moleküllerin,
Beynimizdeki elektriksel yorumundan ibarettir.
Bu durumda kokunun yönü de yoktur.
Çünkü tüm kokular dışarıdan geldiğini sandığımız halde,
Gerçekte tek bir noktada,
Beynimizdeki koku alma merkezinde algılanır.
Kekin kokusu fırından yükseliyor gibi görünür.
Yemeğin kokusu mutfaktan yayılıyor sanırsınız.
Çiçeklerin kokusu bahçeden gelir.
Denizin kokusu ise,
Rüzgarla birlikte yüzlerce metreden taşınıyormuş gibi hissedersiniz.
Tüm bu kokular,
Nereden geldiğini düşündüğünüzden bağımsız olarak,
Beyninizde oluşur.
Beynin dışındaki dünyada,
Sağdan, soldan, önden,
Arkadan gelen koku diye bir kavram yoktur.
Her koku, tek bir merkezde,
Aynı noktada algılanır.
Biz bu algıyı dışarıdaki maddelere ait sanırız.
Tıpkı bir çiçeğin görüntüsünün gözünüzde değil,
Beyninizde oluşması gibi.
O çiçeğin kokusu da burnunuzda değil,
Koku alma merkezinizin içinde oluşur.
Dışarıda gerçek bir koku olsa bile,
Onun gerçek haline ulaşmanız mümkün değildir.
Sadece beyninizin yorumladığı şekliyle algılarsınız.
Bu gerçeği yıllar önce fark eden filozof George Berkeley şöyle der.
Önce renklerin, kokuların ve diğer duygularımızın gerçekte var olduğu sanıldı.
Ama daha sonra bu çeşit görüşler reddedildi ve görüldü ki bunlar ancak duyumlarımız sayesinde vardır.
Sayısız kokuları zihnimizde oluşturan,
Bu kokuların yönünü bize belirten,
Her şeye güç yetiren
Ve üstün sanat sahibi olan,
Alemlerin Rabbi olan Allah'tır.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Yere gelince onu da varlıklar için alçalttı.
Onda meyveler ve salkımlı hurmalıklar var,
Yapraklı taneler ve güzel kokulu bitkiler.
Şu halde Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlayabilirsiniz?
Renklerle, seslerle ve dokularla dolu,
Muazzam bir tablo gibi karşımızda canlanır.
Oysa tüm bu görkemin oluşturulduğu yer,
Zifiri karanlık ve mutlak bir sessizlik içindedir.
Kafatasımızın içindeki,
O bir buçuk kilogramlık et parçası,
Işığın hiç uğramadığı,
Sesin hiç yankılanmadığı,
Bu kapalı kutuda,
Saniyede milyarlarca elektrik sinyali çarpışır.
Peki,
Madde dediğimiz olgu,
Burada sadece kalitesiz bir elektrik akımından ibaretse,
O zaman beyin dediğimiz yapının kendisi nedir?
Eğer beyin,
Dış dünyadan gelen elektrik akımlarını yorumlayarak,
Bize bir evren inşa ediyorsa,
O zaman beynin kendisine dair bilgimiz de bir yorumdan ibaret değil midir?
Kendimizi bir aynada gördüğümüzde,
Ya da bir MR cihazında beynimizi izlediğimizde,
Aslında yine beynimizin bize sunduğu bir görüntüyü izleriz.
Peki,
Beyin gerçekten madde midir?
Ya da rüyalarımız gibi,
O da mı bir hayal?
İşin aslı,
Beynimizi hayal değil de,
Somut bir madde olarak kabul etsek bile,
Yine de,
Büyük bir sırla yüzleşiriz.
Bilime göre gerçekliğin kendisi,
Enerjiden başka bir şey değildir.
Modern fizik,
Diğer her şey gibi,
Beynimizi de oluşturan atomların ve elektronların katı nesneler değil,
Belirli frekanslarda titreşen enerji paketleri,
Ve yoğunlaşmış dalga fonksiyonları olduğunu kanıtlamıştır.
Maddenin o sarsılmaz zannettiğimiz temel yapısı,
Atom altı seviyeye inildiğinde,
Yerini derin bir boşluğa ve titreşime bırakır.
Eğer her şey,
Özünde enerjiden ibaretse,
Yani o zaman enerji mi enerjiyi algılıyor?
Eğer beyinde,
Diğer her şey gibi bir enerji dalgalanmasıysa,
Gören, duyan ve
Ben buradayım diyen gerçekte kimdir?
Yoksa zihnimiz,
Bu algılar evreninin ötesinde bir hakikate mi aittir?
Zihnimizin bu muazzam oyununu anlamak için,
Yeniden uykunun derinliklerine bakalım.
Rüyada kendinizi usta bir beyin cerrahı olarak görebilirsiniz.
Elinizdeki neşterin metalik soğukluğunu hisseder,
Ameliyat ettiğiniz beynin kıvrımlarını en ince ayrıntısına kadar görürsünüz.
O an,
O beyin sizin için mutlak gerçektir.
Ancak uyandığınızda,
Ameliyat sırasında kullandığınız neşterin de,
Üzerinde işlem yaptığınız beynin de,
Hatta rüyadaki beyniniz dahil,
Tüm bedeninizin gerçekte var olmadığını,
Tüm bunların zihninizde oluşturulan bir kurgu olduğunu fark edersiniz.
Şu an uyanık olduğunuzu sandığınız bu dünyadaki beyninizin,
Rüyadaki o hayali beyinden farkı nedir?
Rüyada her şey nasıl tam ve gerçek hissettiriyorsa,
Şu anki deneyimimizin de bir üst uyanışla son bulmayacağından nasıl emin olabiliriz?
Tüm bu harikalar evreni,
Aslında ruh dediğimiz o yüce varlığa izletilen,
Kesintisiz bir şaheserdir.
Beyin bu seyirde sadece bir aracı,
Bir arayüzdür.
Fiziksel zannettiğimiz her şey,
Atom altı seviyede birer enerji parıltısına dönüştüğünde,
Geriye tek bir gerçek kalır.
Bu muazzam sanat,
Sonsuz akıl sahibi olan Rabbimizin,
Her an yeniden yarattığı bir tecellidir.
Yaratılmış olan her şey bir gölge,
Bir hayal.
Baki ve gerçek olan ise,
Yalnızca alemlerin Rabbi olan Allah'tır.
Bizler ise,
O'nun sanatını,
Bize sunulan güzellikler olarak,
O'ndan olan ruhla seyretmekteyiz.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Demişlerdir ki,
Eyvahlar bize!
Uykuya bırakıldığımız yerden bizi kim kaldırdı?
Bu, Rahman olan Allah'ın vaad ettiğidir.
Demek ki gönderilen elçiler,
Doğru söylemiş.