Evrim Yanılgısı ve Gerçekler
Yeryüzü, milyarlarca yıldır süre gelen sessiz bir mucizenin evi.
Her köşesinde ayrı bir sanat.
Her hücresinde derin bir akıl barındıran yaşam.
Asırlardır insanlığı şu temel soruyla karşı karşıya getiriyor.
Her şey nasıl başladı?
İnsanoğlu varoluşun bu görkemli mekanizmasını incelediğinde iki farklı açıklamayla karşılaşıyor.
Bir yanda her şeyin kör tesadüflerin ürünü olduğunu iddia eden ve özel olarak elde tutulmaya çalışılan evrim teorisi.
Diğer yanda ise her canlının sonsuz bir kudret ve kusursuz bir ilimle var edildiği gerçeği yaratılış.
Yaklaşık 1,5 yüzyıldır biyoloji bilimi evrim kavramıyla tanımlanıyor.
Çoğu insan bu iddiayı gözlemsel bilimin sarsılmaz bir gerçeği sanıyor.
Oysa derinlerde sessizce büyüyen bir kriz var.
Son 10 yıllarda elde edilen bilimsel bulgular bu köklü zannedilen teorinin temellerini sarsıyor.
Paleontolojiden bio kimyaya kadar pek çok dal, yaşamın tesadüflerle değil üstün bir akılla var edildiğini ortaya koyuyor.
Şimdi ön yargılarımızdan arınarak bu büyük krizin içine yolculuğa çıkma zamanı.
Evrim teorisi felsefi kökenleri eski Yunan'a kadar uzanmasına karşın bilim dünyasının gündemine 19. yüzyılda girdi.
Bu alanda ilk büyük yanılgının temellerini atan isim, Fransız biyolog Jean-Baptiste Lamarck'tı.
Lamarck 1809 yılında kaleme aldığı filosofi zoologik adlı eserinde,
yaşamın o muazzam dengesini basite indirgeyen bir varsayımla ortaya çıktı.
Ona göre canlılar hayatta kalma mücadelesi verirken kendilerini fiziksel olarak değiştirebilir
ve bu sonradan kazanılmış özellikleri bir sonraki nesle miras bırakabilirlerdi.
O ünlü zürafa masalı böyle doğdu.
Lamarck başta kısa boyunlu olan bu canlıların yüksek dallara ulaşmaya çabaladıkça,
boyunlarının uzadığını ve bu değişimin yavrularına aktarıldığını iddia ediyordu.
İlk bakışta masum bir gözlem gibi görünen bu iddia,
aslında yaratılışın o değişmez, kusursuz ve ilahi kanunlarını
tesadüfi değişimlerle ikame etmeye çalışan beyhude bir çabaydı.
Gerçekte zürafaların yükseklere uzanmak gibi bir çabaları yoktur.
Tam tersine, boyunları eğik şekilde olduğunda daha hızlı beslenirler
ve genellikle de beslenmeleri bu şekildedir.
Aralarındaki rekabetin en yoğun olması beklenen kuraklık sezonunda bile,
ve zürafaların çoğunlukla uzun ağaçlardan değil, alçak çalılardan beslendiği görülür.
Bilim, gerçeklerden uzak böyle ideolojik masallarla değil, somut gerçeklerle ilerler.
20. yüzyılın ortalarına gelindiğinde,
yaşamın kalbindeki o en büyük sır, tüm ihtişamıyla açığa çıktı.
Bugün artık biliyoruz ki, canlıların kalıtsal bilgisi,
DNA adı verilen olağanüstü bir moleküler sistemde saklanmaktadır.
Bunun ne anlama geldiğini kavramak için modern teknolojiden bir örnek verebiliriz.
Günümüzde kullandığımız bilgisayar yazılımları ve oyunlar,
özümde hafızada saklanan sıfır ve birlerden oluşan dijital bir dille çalışır.
Ekranda gördüğümüz her renk, tıkladığımız her düğme,
her ölçü, her şekil ve her tasarım daha önceden bilinçli şekilde yazılmış bir kodun sonucudur.
İşte benzer bir sistemin daha mükemmel bir versiyonu,
yeryüzündeki tüm canlıların hücre çekirdeklerinde kayıtlıdır.
Vücudumuzun her detayı, her işlevi,
sonraki nesillere aktarılabilecek her özellik,
adenin, timin, guanin ve sitozin moleküllerinin kullanıldığı dörtlü bir moleküler şifreleme sistemiyle kodlanmıştır.
Bu moleküler kodlama sistemi,
tesadüflerin ortaya çıkaramayacağı kadar hassas, düzenli ve derin bir akıl taşır.
Bilginin moleküler aracılığıyla şifrelenerek saklanması,
her hücre bölünmesinde eksiksiz biçimde kopyalanması ve gerektiği anda kusursuz bir şekilde okunarak işlev kazanması,
Yüce Rabbimizin üstün yaratma sanatının apaçık delillerindendir.
Ne var ki, 1943'de,
DNA'nın keşfiyle iyice anlaşılan genetik gerçekler 1800'lü yıllarda hiç bilinmiyordu.
Çağın ilkel mikroskopları altında, hücre yalnızca bulanık bir leke olarak görülebiliyordu.
İşte Darwinizm, bu ilkel bilim seviyesi ve cehalet ortamında gelişecekti.
Darwin
Materialist dünya görüşünün bir temele ihtiyacı vardı.
Bilimsel bir temelden ziyade, felsefî bir görüş niteliği taşıyan bu yaklaşımın mimarı,
Lamarck'tan etkilenen Charles Robert Darwin,
Zamanın tozlu sayfalarını geriye doğru çevirdiğimizde,
19. yüzyılın sisli atmosferinde karanlık bir gölge belirir.
Bilimin henüz mikroskopun merceğinden hayatın derinliklerine nüfuz edemediği o yıllarda,
kutsal metinlerde bildirilen yaratılış gerçeğine bütünüyle muhalif bir hizmet alır.
Bu, ilahiyat fakültesini terk eden, canlılığın bir yaratıcı olmadan,
kendi kendine, tesadüflerle oluşabileceği iddiasını savunan Charles Darwin'in dünyasıydı.
23 yaşında, aldığı ilahiyat eğitimine rağmen, rahip olmaktan vazgeçmiş maceracı bir genç olan Charles Darwin,
1832 yılında İngiltere kıyılarından demir alan İngiliz Kraliyet Donanmasına ait,
1832 yılında İngiliz Kraliyet Donanmasına ait,
HMS Beagle adlı resmi keşif gemisiyle 5 yıl sürecek uzun bir dünya turuna çıktı.
Darwin özellikle Galapagos adalarında gördüğü canlı çeşitliğinden büyülenmişti.
Farklı adalardaki ispinoz kuşlarının gagalarındaki küçük farklılıklar onda bir fikir uyandırdı.
Bu canlılar yaşadıkları çevreye uyum sağlamak için mi değişmişlerdi?
Yolculuk bittiğinde Darwin gözlemlerini İngiltere'deki hayvan pazarlarına taşıdı.
Sığır yetiştiricilerin çiftleştirme yöntemiyle nasıl farklı cinste sığırlar yetiştirdiklerine şahit oldu.
Bu yapay seçim Darwin'in zihninde yeni bir teori şekillendirmeye başladı.
Ve nihayet 1859 yılında bilim dünyasında büyük tartışmalara yol açan türlerin kökeni isimli eser yayınlandı.
Bu kitap binlerce yıldır süre gelen Allah inancına karşı geliştirilmiş sözde bilimsel bir kılıftı.
Darwin her bir zerresiyle Yüce Allah'ın sonsuz kudretini ve eşsiz sanatını gözler önüne seren canlı çeşitliliğini,
akıl dışı tesadüfler, sözde ortak bir ata ve doğal süreçlerle açıklamaya çalışırken aslında kanıtlayamadığı bir iddiayı dünyaya miras bırakıyordu.
Bu fikir kısa sürede laboratuvarlardan ziyade soğuk felsefe salonlarında yankı buldu.
Materializmin kalbi bu teorinin ritmiyle atmaya başlamıştı.
Nitekim Karl Marx daha sonra milyonlarca insanın sürgününe, kıtlıkla kırılmasına ve infazına zemin hazırlayacak Marxist ideolojisini şekillendirirken,
yazdığı Das Kapitali Charles Darwin'e ithaf ederek şu ifadeyi kullanıyordu.
Darwin'in teorisini Lamarck'ın teorisinden ayıran temel nokta, asıl vurguyu doğal seleksiyon kavramına yapmış olmasıdır.
Lamarck'ın zürafa örneği Darwin'in yanlış senaryosunda daha farklı bir kurguya bürünür.
Bu iddiaya göre ağaca ulaşamayan kısa boylu hayvanlar zamanla eğlenir.
Geriye yalnızca daha uzun olanlar kalır ve böylece nesiller boyunca uzun boyunlu zürafalar ortaya çıkar.
Doğal seleksiyon doğadaki yaşam mücadelesinde güçlü veya ortamın şartlarına daha uygun olan canlıların hayatta kalmaları anlamına gelir.
Ancak Darwin'in ortaya attığı bu temelsiz iddia, evrim teorisine dair pek çok soru işaretini beraberinde getirmişti.
Darwin, canlılar kademe kademe evrimleşmiştir diyordu.
Bu durumda çok sayıda ara türün yaşamış olması gerekirdi.
Ne var ki fosil kayıtlarında bu varsayılan ara canlılara dair herhangi bir iz yoktu.
Darwin bu sorun üzerinde çok kafa yormuş ve sonuçta bu fosiller ileride bulunabilir demek zorunda kalmıştı.
Canlıların göz, kulak, kanat gibi kompleks organları doğal seleksiyonla nasıl açıklanabilirdi?
Tek bir parçası eksik olsa işlevini yitirecek olan bu yapıların kademe kademe gelişmiş oldukları nasıl savunulabilirdi?
Tüm bunların öncesinde Darwin'in canlıların orta katası dediği ilk canlı organizma nasıl ortaya çıkmıştı?
Cansız madde doğal süreçlerle canlı hale gelemeyeceğine göre Darwin ilk canlının oluşumunu nasıl açıklayacaktı?
Darwin bu sorunların en azından bir kısmının farkındaydı.
Kitabına eklediği teorinin zorlukları adlı bölümde bunları açıkça kabul etmişti.
Ancak bu sorunlara getirdiği cevapların bilimsel açıdan bir geçerliliği yoktu.
İngiliz fizikçi Henry Lipson teorinin zorlukları adlı bölüm hakkında şu yorumu yapar.
Türlerin kökenini ilk okuduğumda Darwin'in genelde sunulan tablonun aksine kendisinden pek de emin olmadığını fark etmiştim.
Teorinin zorlukları başlıklı bölüm, örneğin çok belirgin bir güvensizlik yansıtmaktadır.
Bir fizikçi olarak gözün nasıl ortaya çıkmış olabileceği yönündeki yorumları karşısında şaşkınlığa düştüm.
Hayatın Kökeni
Darwin kitabında hayatın kökeni konusundan hiç söz etmemişti.
Çünkü onun dönemindeki ilkel bilim anlayışı canlıların çok basit bir yapıya sahip olduklarını varsayıyordu.
Orta çağdan beri inanılan spontane jenerasyon adlı teoriye göre,
cansız maddelerin tesadüfen bir araya gelip canlı bir varlık oluşturabileceklerine inanılıyordu.
Bu dönemde böceklerin yemek artıklarından farelerin ise buğdaydan oluştuğuna dair inanış yaygındı.
Bu düşünceyi ispatlamak için ilginç deneyler yapılmıştı.
Bunlardan birinde kirli bir paçavranın üzerine buğday konmuş,
bir süre beklendiğinde bu karışımdan farelerin oluşacağı düşünülmüştü.
Etlerin kurtlanması ise, yaşamın cansız maddelerden türüyebildiğine bir kanıt olarak görülmüştü.
Oysa ilerleyen zamanlarda anlaşılacaktı ki,
etlerin üzerindeki kurtlar kendiliğinden oluşmuyor, sineklerin bıraktığı gözle görülmeyen darvalardan gelişiyordu.
Darwin'in Türlerin Kökeni adlı kitabını yazdığı dönemde ise,
bakterilerin cansız maddelerden oluşabildikleri inancı, bilim dünyasında yaygın bir kabul görüyordu.
Oysa Darwin'in kitabının yayınlanmasından 5 yıl sonra, ünlü Fransız biyolog Louis Pasteur,
evrime temel oluşturan bu inancı kesin olarak çürüttü.
Pasteur yaptığı uzun çalışma ve deneyler sonucunda vardığı sonucu şöyle özetlemişti.
Cansız maddelerin hayat oluşturabileceği iddiası artık kesin olarak tarihe gömülmüştür.
Sadece cansız maddeler, su, gazlar, mineraller ve doğa olayları vardı.
Bu hikayeye göre milyonlarca yıl boyunca yıldırımlar çakmalı, sıcaklıklar değişmeli,
kimyasal maddeler rastgele bir araya gelmeli ve bu kontrolsüz ortamda canlılığın ilk yapı taşları olan aminoasitler tesadüfen oluşmalıydı.
Ama bu bile yeterli değildi.
Çünkü canlılarda kullanılan aminoasitlerin çok özel bir düzeni vardır.
Aminoasitlerin sağ-elli ve sol-elli olarak adlandırılan iki farklı biçimi bulunur.
Canlı proteinlerinde ise neredeyse daima sol-elli aminoasitler kullanılır.
Eğer sağ-elli ve sol-elli aminoasitler karışık şekilde bir araya gelirse ortaya hayatı inşa eden düzenli bir yapı değil, biyolojik açıdan işe yaramaz bir karmaşa çıkar.
Bu durumda tesadüflerin yalnızca aminoasitleri oluşturması yetmezdi.
Aynı zamanda bunların içinden sadece sol-elli olanları seçmesi, diğerlerini ayıklaması ve bu seçimi sürekli koruması gerekirdi.
Sonra bu aminoasitlerin rastgele değil, son derece özel bir sırayla dizilerek proteinleri oluşturması gerekirdi.
Çünkü proteinler basit zincirler değildir.
Her biri belirli bir görevi olan, hassas biçimde katlanan, üç boyutlu yapıya sahip çok özel moleküllerdir.
Bir proteinin işe yaraması için aminoasitlerin doğru türde, doğru sayıda, doğru sırada ve doğru şekilde bağlanması gerekir.
Fakat hikaye burada da bitmez.
Bu proteinler oluşsa bile, doğanın yıpratıcı şartları içinde bozulmadan kalmaları gerekirdi.
Sıcaklık, ışınlar, kimyasal etkiler ve çevredeki kontrolsüz tepkimeler onları parçalamamalıydı.
Yani tesadüfler hem bu hassas yapıları meydana getirmeli hem de onları korumalıydı.
Daha sonra ise çok daha büyük bir problem ortaya çıkar.
Proteinlerin nasıl üretileceğini tarif eden bilgi nereden gelmiştir?
Çünkü bugün canlı hücrelerinde proteinler kör tesadüflerle üretilmez.
Her proteinin yapısı DNA'da özel bir kod olarak kayıtlıdır.
Bu kodlar okunur, kopyalanır, taşınır ve hücre içindeki moleküler makineler tarafından proteine dönüştürülür.
Yani ortada yalnızca malzeme değil, bilgi, plan, okuma sistemi, tercüme mekanizması ve üretim düzeni vardır.
Evrimci hikayeye göre ise cansız maddeler bir süre sonra adeta kendi kendilerine şunu başarmalıydı.
Önce proteinler oluşmalı, sonra bu proteinlerin yapısı bir şekilde kodlanmalı, sonra bu kodları okuyacak başka moleküler sistemler ortaya çıkmalı,
sonra bu sistemler doğadaki uygun parçaları seçip toplamalı ve aynı proteinin yenisini üretmeliydi.
Dahası zamanla daha gelişmiş proteinler ortaya çıkmalı, bu gelişmiş özellikler de yine kodlara eklenmeli ve bütün bu süreçler hatasız şekilde ilerlemeliydi.
Yani evrim teorisinin hayatın kökeni masalında cansız atomlar ve moleküller zamanla bilgi depolayan, kod okuyan, üretim yapan, hata kontrol eden ve kendini kopyalayan şuurlu fabrikalara dönüşmelidir.
Oysa evrimcilerin yaratıcı olarak taptıkları cansız maddelerin ve doğa olaylarının aklı yoktur.
Atomlar neyi inşa edeceklerini bilmezler. Moleküller plan yapmaz, hedef belirlemez, seçim yapmaz, geleceği düşünmezler.
Bir proteinin ne işe yarayacağını bilip onun tarifini yazamazlar. DNA'daki bilgiyi okuyacak sistemi kuramazlar.
Hücrenin içindeki muazzam üretim düzenini planlayamazlar.
Bu nedenle hayatın kökeni evrim teorisinin en büyük çıkmazlarından biridir.
Evrimciler bu çıkması çoğu zaman süslü, sözde, bilimsel kelimelerle anlatmaya çalışırlar.
Kimyasal evrim, rastlantısal süreçler, kendiliğinden organizasyon gibi ifadelerle meseleyi açıklanmış gibi gösterirler.
Fakat kelimeler değişse de sorun değişmez. Ortada açıklanması gereken muazzam bir bilgi, düzen ve bilinçli tasarım vardır.
Cansız maddelerin, tesadüflerin ve kör doğa olaylarının böyle bir sistemi meydana getirmesi mümkün değildir.
Hayatın her aşamasında görülen bu üstün akıl, Yüce Allah'ın sonsuz yaratma sanatının apaçık delillerinden biridir.
Hücredeki her kod, her protein, her moleküler makine ve her kusursuz düzen, canlılığı tesadüflerin değil, sonsuz ilim ve kudret sahibi Rabbimizin yarattığını gösterir.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım. Yaratan, hiç yaratmayan gibi midir? Artık öğüt alıp düşünmez misiniz?
İndirgenemez Komplekslik
Evrimcilerin hayatın kökeni ile ilgili anlattığı tüm masalların en büyük sorunu, hücrenin akıl almaz kompleksliğini görmezden gelmeleridir.
Oysa bilimsel gerçek şudur. Bir proteinin oluşması için sadece doğru aminoasitlerin doğru sırada dizilmesi yetmez.
Bu proteinin içinde bulunacağı, onu koruyacak ve ona görev verecek tam ve eksiksiz bir hücrenin hali hazırda var olması gerekir.
Bir hücreyi binlerce parçadan oluşan dev bir fabrikaya benzetebiliriz.
Bu fabrikada proteinler işçilerdir, DNA ise yönetim merkezindeki planlardır.
Ancak unutulmamalıdır ki, içinde üretim yapılacak fabrika binası olmadan, enerji santrali çalışmadan ve ham madde taşıma sistemleri kurulmadan, dünyanın en zeki işçilerine veya en detaylı planlarına sahip olmanız hiçbir şey ifade etmez.
Eğer hücre zarı seçici geçirgenliğini bir anlığına yitirse veya sitoplazmanın hassas pH dengesi bozulsa, içindeki tüm o mucizevi proteinler saniyeler içinde parçalanır.
Proteinler hücre içinde her biri farklı görevlerde kullanılan nano ölçekte dinamik üç boyutlu moleküler makinelerdir.
Saniyede milyonlarca kimyasal reaksiyonu atomik seviyede yerine getirirler.
Bu hassas en kompleks makineleri üretmek ise tesadüfi mekanizmalarla hiç açıklanamaz.
Bir hücrenin içindeki tek bir proteini bile yapmak için.
Her biri farklı işleve sahip, yüzden fazla özel protein gereklidir.
Bu proteinlerden biri bile eksik olsa, hücrede protein sentezi yani üretimi gerçekleşemez.
Tek bir proteini üretmek için hepsinin aynı anda var olması şarttır.
Bu da yeterli değildir.
Ayrıca hepsinin hücre içinde aynı bölgede hazır bulunmaları şarttır.
Aynı zamanda hücre içindeki organellerin de görevlerini tam olarak yapabiliyor olmaları gerekir.
Çekirdekteki DNA aminoasit sıralamasının nasıl olacağının bilgisini vermeli,
mitokondri üretim için gerekli enerjiyi ATP şeklinde üretmeli,
endoplazmik retikulum üretim için uygun ortamı sağlamalı,
koful üretilen proteinleri depolamalı,
hücre zarı ise tüm bu bileşenlerin dış ortamdan etkilenmeden uygun asidite,
yani pH değerini korumak üzere seçici geçirgen bir bariyer oluşturmalıdır.
Kabaca sıraladığımız bu faktörlerin her biri protein üretimi ve üretildikten sonra da
bozulmadan varlıklarının devamı, yani hücrenin canlılığının devamı için vazgeçilmezdir.
Özetle diğer proteinler olmadan bir protein de olmaz.
Hatta diyelim ki o proteine ait tüm aminoasitler yani ham maddeler eksiksiz hazır bulunsun.
Yine de o protein kendi kendine meydana gelmez.
Ancak o aminoasitleri peptit bağlarıyla belirli bir sırayla birleştirecek özel proteinlerin görev yapması gerekir.
Sonra da onları hassas bir şekilde katlayarak üç boyutlu işlevsel yapılarına getirecek olan şaperon proteinleri,
üretilmiş aminoasit zincirini kuantum seviyesinde hassas hidrojen bağlarıyla uygun noktalardan düğümlemelidir.
Ama tabii ki tüm bunlar tam bir hücre olmadan hem imkansızdır hem de anlamsızdır.
Çünkü kontrolsüz ve korunaksız bir ortamda o protein hemen bozulur ve yok olur.
İşte biyolojideki bu ya hep ya hiç kuralı bizi evrim teorisinin aşamadığı o devasa duvara indirgenemez kompleksliğe götürür.
21. yüzyılda ulaştığımız bio kimya bilgi seviyesiyle değerlendirdiğimizde
150 yıl önce ortaya atılmış darvinizm fikrinin bugün çürümüş olduğu şüpheye bırakmayacak şekilde ortadadır.
Çünkü canlılık basitten karmaşağa doğru tesadüfen ilerleyen bir süreçle açıklanamayacak kadar düzenli, hassas ve bütüncül bir sistemdir.
Hücredeki her yapı başka yapılarla bağlantılıdır. Her görev başka görevlerle desteklenir.
Her molekül daha büyük bir planın parçası olarak çalışır.
Bu mükemmel düzen, kör tesadüflerin değil, sonsuz ilim ve kudret sahibi olan Allah'ın yaratmasının açık bir delilidir.
Rabbimiz Kur'an'da şöyle buyurur.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Yoksa Allah'a, O'nun yarattığı gibi yaratan ortaklar buldular da, bu yaratma ile Allah'ın yaratması onlara göre birbirine mi benzedi?
De ki, her şeyin yaratıcısı Allah'tır. O birdir, mutlak hakimiyet sahibidir.
Gözleri düşünmek, beni bu teoriden soğuttu.
Darwin neden böyle demek durumunda kalmıştı?
Çünkü hassas bir makinede parçalardan biri eksik olduğunda, diğer bileşenlerin varlığının bir anlamı yoktur.
Serviste parça bekleyen arabalar tam da bu duruma örnektir.
Göz ise insan ürünü herhangi bir makineden çok daha kompleks, biyolojik bir yapılanmadır.
Görebilmek için yaklaşık 40 ayrı parçanın aynı anda tam ve kusursuz olarak birbiriyle uyumlu şekilde çalışır olması gerekir.
Kornea, iris, lens, sklera, retina, optik sinir, göz kapağı hepsi aynı anda olmalıdır.
Bunlardan biri olmasa, görme olmaz. Konumları değişse yine varlıklarının bir anlamı kalmaz.
Yalnızca gözyaşı bezleri ve ürettiği gözyaşı olmasa, o göz dakikalar içinde kuruyup işlevini kaybeder.
Biri olmasa, diğer parçaların varlığının bir anlamı da, bir amacı da kalmaz.
İşte rastlantısal, tesadüfi düzenlerle açıklanması mümkün olmayan böyle bir düzen, indirgenemez kompleks olarak tanımlanır.
Darwin'in iddiası ise, ilkelden gelişmişe doğru milyonlarca yıl içinde kesintisiz bir sürecin işlediği hipotezi üzerineydi.
Ne var ki, indirgenemez komplekslik gerçeği de göstermektedir ki, net gören bir gözün, parçalarının bir diğerini, milyonlarca yıl beklemesi gibi bir lüksü yoktur.
Bugün lensi ya da kornağısı şeffaf olmadığı için bulanık gören bir gözün dahi, işe yaramadığı için beyin tarafından ihmal edildiği ve giderek körleştiği bilinen klinik tıbbi bir gerçektir.
Oysa, evrim iddiasına göre bir bileşenin kalıcı ve devamlı olabilmesi için o sırada faydalı ve işlevsel olması gerekiyor.
Bu da doğal seleksiyonla seçilecektir.
İşte tam da bu noktada, Charles Darwin henüz tam işlev kazanmamış böyle ara yapıların varlığını nasıl koruyacağını, nasıl olup da milyonlarca yıl boyunca diğer parçaların tamamlanmasını bekleyeceğini açıklayamamaktan yakınmaktadır.
Gözün, odağını farklı uzaklıklara uydurması, içeri bırakılacak ışık tutarını ayarlaması, küresel ve renksel sapmayı düzeltmesi gibi eşsiz düzenlenişlerinin tüm ünün doğal seçmeyle oluşabildiğini düşünmenin en ileri derecede saçmalamak gibi göründüğünü açık yürekle itiraf ederim.
Genetik
Darwin'in teorisini çıkmaza sokan bir diğer konu ise kalıtım meselesiydi.
O dönemde canlıların özelliklerini, sonraki nesillere nasıl aktardıkları, yani kalıtımın nasıl gerçekleştiği tam olarak bilinmiyordu.
Bu nedenle kalıtımın kan yoluyla aktarıldığı gibi ilkel düşünceler yaygın kabul görüyordu.
Kalıtım konusundaki bu belirsizlik Darwin'in de teorisini geliştirirken tümüyle yanlış varsayımlara dayanmasına yol açmıştı.
Darwin evrim mekanizması olarak temelde doğal seleksiyonu öne sürüyordu.
Ancak doğal seleksiyon tarafından seçilecek yararlı özellikler nasıl ortaya çıkacak ve nesilden nesile nasıl aktarılacaktı?
İşte Darwin bu noktada Lamarck tarafından ortaya atılmış olan kazanılmış özelliklerin sonradan aktarılması tezine sarılmıştı.
Evrim teorisini savunan bir araştırmacı olan Gordon Rattray Taylor, The Great Evolution Mystery adlı kitabında Darwin'in Lamarckizm'den yoğun biçimde etkilendiğini şöyle anlatır.
Lamarckizm, kazanılmış olan özelliklerin kalıtsal olarak aktarılması olarak bilinir.
Darwin'in kendisi açık konuşmak gerekirse böyle bir kalıtımın gerçekleştiğine inanmış ve hatta parmaklarını kaybettikten sonra çocukları parmaksız olarak doğan bir adamı kaynak olarak gösterip bu olayı anlatmıştır.
Darwin Lamarck'tan tek bir fikir bile almadığını iddia etmiştir.
Bu son derece ironiktir çünkü Darwin sürekli olarak kazanılmış özelliklerin aktarılması fikriyle oynamıştır ve bu nedenle eleştirilmesi gereken Lamarck'tan ziyade Darwin'dir.
Kitabının 1859 baskısında dış şartların değişiminin varyasyonlara kaynaklık ettiğini söylemekte ama hemen ardından bu şartların varyasyonları yönettiğini ve bunu yaparken de doğal seleksiyonla işbirliği yaptığını açıklamaktadır.
Her geçen yıl organların kullanılması ya da kullanılmaması konusuna daha fazla önem vermiştir.
1868'de Varieties of Animals and Plants Under Domestication isimli kitabını yayınladığında Lamarckist kalıtıma delil oluşturduğunu düşündüğü bir dizi örnek vermiştir.
Bazı erkek çocuklarının organlarının ön derilerinin nesiller boyu yapılan sünnet nedeniyle kısaldığı gibi.
Ancak Lamarck'ın tezi Avusturyalı botanikçi Rahip Gregor Mendel'in keşfettiği kalıtım kanunları tarafından yalanlandı.
Bu durumda yararlı özellikler kavramı da havada kalmış oluyordu.
Kalıtım kanunları kazanılmış fiziki özelliklerin babadan oğula aktarılmadığını ve kalıtımın değişmez bazı yasalara göre gerçekleştiğini gösteriyordu.
Bu yasalar türlerin değişmezliği görüşünü destekliyordu.
Darwin'in İngiltere'deki hayvan pazarlarında gördüğü sığırlar, ne kadar farklı kombinasyonlarla çiftleşirlerse çiftleşsinler, tür değiştirmeyecek ve sığır olarak kalacaklardı.
En fazla renkleri, boyutları, verimleri ya da bazı fiziksel öteşçilerin çiftleştiğini gösteriyordu.
En fazla renkleri, boyutları, verimleri ya da bazı fiziksel özellikleri değişebilirdi.
Fakat bu değişiklikler onları kendi yaratılış sınırlarının dışına çıkaramazdı.
Mendel türlerin kökenine aşinaydı ve Darwin'in teorisine karşı çıkıyordu.
Darwin doğal seleksiyonla orta katadan evrimleşme teorisini öne sürerken Mendel özel yaratılışa inanıyordu.
Kalıtımda görülen bu hassas sistem, Rabbimizin yaratmasındaki sonsuz aklın ve ince sanatın açık delillerinden biridir.
Her canlı sahip olduğu özellikleri belirli kurallar içinde nesline aktarır. Nesiller değişir, bireyler farklılaşır.
Fakat canlılar kendi türlerine ait temel özellikleri korur.
Bu durum canlılığın kör tesadüflerle değil, üstün bir ilim, ölçü ve hikmetle yaratıldığını gösterir.
Nitekim Rabbimiz Kur'an'da şöyle buyurur.
Mendel'in bulduğu kanunlar Darwinizmi zora soktu.
İşte bu nedenlerle Darwinizmi savunan bilim adamları 20. yüzyılın ilk çeyreğinde yeni bir evrim modeli geliştirmeye çalıştılar.
Darwinizmi ile genetik bilimini bir şekilde uzlaştırmayı hedefleyen bir grup bilim insanı,
1941 yılında Amerikan Jeoloji Derneği'nin düzenlediği bir toplantıda bir araya geldiler.
George Ledyard Stebbins ve Theodosius Dobzhansky gibi genetikçilerin, Ernst Mayr ve Julian Huxley gibi zoologların,
George Gaylord Simpson ve Glenn Lowell Jepsen gibi paleontologların uzun tartışmalar sonucunda vardıkları sonuç,
Darwinizme yeni bir yorum getirmek oldu.
Bu kişiler, genetik kanunlarının ortaya koyduğu genetik sabitlik gerçeğine karşı Hollandalı botanikçi Hugo de Vries tarafından
yüzyılın başında ortaya atılan mutasyon kavramını kullandılar.
Mutasyonlar, röntgen ışınları, güneşten gelen ultraviolet ışınları, çeşitli radyoaktif maddeler ya da zararlı kimyasallar nedeniyle DNA'da meydana gelen bozulmalardır.
Amerikan Jeoloji Derneği'nde toplanan bilim adamları bu mutasyon mekanizmasını evrimleştirici bir güç olarak benimsediler
ve Darwin'in Lamarck'a dayanarak cevaplamaya çalıştığı canlıları geliştiren yararlı değişikliklerin kaynağı nedir sorusuna rastgele mutasyonlar cevabını verdiler.
Darwin'in doğal seleksiyon tezine mutasyon kavramının eklenmesiyle ortaya çıkan, bu yeni açıklamaya da modern sentetik evrim teorisi adını koydular.
Kısa sürede bu yeni teori Neo-Darwinizm olarak bilindi ve teoriyi ortaya atanlar da Neo-Darwinistler olarak anılmaya başlandılar.
Ancak önemli bir sorun vardı. Mutasyonların canlıların genetik bilgisini değiştirdiği doğruydu.
Ama bu değişim genellikle olumsuz yönde ya da en iyi ihtimalle etki bırakmadan gerçekleşiyordu.
Gözlemlenen çoğu mutasyon ortaya sakat, hastalıklı, zayıf bireyler çıkarıyor, kimi zaman da doğrudan ölüme neden oluyordu.
Bu nedenle Neo-Darwinistler çok sayıda deney ve gözlem yaparak canlılara yepyeni bir özellik kazandıracak yararlı mutasyon örnekleri elde etmeye çalıştılar.
Bu amaçla başta meyve sinekleri üzerinde olmak üzere laboratuvarda on yıllar süren mutasyon denemeleri yapıldı.
Ancak bu deneylerde mutasyonlarla yeni bir canlı türü hiç oluşmadı.
Bu çok çarpıcı ama bir o kadar da gözden kaçırılan bir gerçektir.
Altmış yıldır dünyanın dört bir yanındaki genetikçiler evrimi kanıtlamak için laboratuvarlarda meyve sinekleri yetiştiriyorlar.
Ama hala bir türün hatta tek bir enzimin bile ortaya çıkışını gözlemlemiş değiller.
Laboratuvarlarda yıllarca meyve sinekleri üzerinde çalışan ancak tek bir yeni tür bile elde edemeyen bilim insanlarının içine düştüğü acziyet aslında Kur'an-ı Kerim'de asırlar öncesinden insanlığa bir ibret olarak sunulmuştur.
Rabbimiz yarattığı küçücük canlıda bile taklit edilemez bir güç sergilediğini şu ayetle hatırlatır.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Ey insanlar, size bir örnek verildi. Şimdi onu dinleyin.
Sizin Allah'ın dışında tapmakta olduklarınız, hepsi bunun için bir araya gelseler dahi gerçekten bir sinek bile yaratamazlar.
Eğer sinek onlardan bir şey kapacak olsa, bunu da ondan geri alamazlar. İsteyen de güçsüz, istenen de.
Evrim teorisine göre bütün canlılar birbirlerinden türemiştir.
Önceden var olan bir canlı türü zamanla bir diğerine dönüşmüş ve bütün türler birbirine dönüşmüş.
Teoriye göre bu dönüşüm 100 milyonlarca yıllık uzun bir zaman dilimini kapsamış ve kademe kademe ilerlemiştir.
Bu durumda iddia edilen uzun dönüşüm süreci içinde sayısız ara türlerini oluşmuş ve yaşamış olmaları gerekir.
Örneğin geçmişte balık özelliklerini hala taşımalarına rağmen bir yandan da bazı sürüngen özellikleri kazanmış olan yarı balık, yarı sürüngen canlılar yaşamış olması gerekir.
Ya da sürüngen özelliklerini taşırken bir yandan da bazı kuş özellikleri kazanmış olan yarı balık, yarı sürüngen canlılar yaşamış olması gerekir.
Bunlar bir geçiş sürecinde oldukları için de sakat, eksik, kusurlu canlılar olmalıdır.
Geçmişte yaşamış oldukları varsayılan bu hayali canlılara ara geçiş forma adı verilir.
Bugün yeryüzünde 1,5 ila 2 milyonlarca yıllık uzun dönüşüm süreci var.
Fosillerinin yeryüzü katmanlarında bulunduğu ilk hali neyse, soyu tükendiği devire ait son fosil örneği de aynıdır.
Eğer soyu tükenmemişse, bugün yaşayan örnekleri ile ilk fosil örnekleri arasında da hiç fark yoktur.
Bu durum paleontolojide STAS, yani sabitlik olarak tanımlanan değişmez bir kuraldır.
Ama evrim teorisine göre bu milyonlarca sabit türü birbirine bağlayacak, milyarlarca ara geçiş türü yaşamış olması gerekir.
Öyle ki, yarım uzuvlara, eksik organ ve sistemlere sahip, trilyonlarca ara geçiş fosil örneği bulmamız gerekir.
Nereyi kassak böyle ucube fosillerle karşılaşmalıyız.
Ancak asırlardır elde edilen fosil kayıtları hep sabit türlere ait fosillerle doludur.
Amerikalı paleontolog ve bilim tarihçisi Stephen J. Gould fosil kayıtlarının en belirgin bu iki özelliği hakkında şöyle yazmıştır.
Fosilleşmiş türlerin çoğunun tarihi, kademeli evrimle çelişen iki farklı özellik ortaya koymaktadır.
Bir, durağanlık.
Çoğu tür, dünya üzerinde var olduğu süre boyunca hiçbir yönsel değişim göstermez.
Fosil kayıtlarında ilk ortaya çıktıkları andaki yapıları ne ise, kayıtlardan yok oldukları andaki yapıları ne ise,
kayıtlardan yok oldukları andaki yapıları da aynıdır.
Morfolojik, yani şekilsel değişim genellikle sınırlıdır ve belirli bir yönü yoktur.
İki, aniden ortaya çıkış.
Herhangi bir lokal bölgede bir tür atalarından kademeli farklılaşmalara uğrayarak aşama aşama ortaya çıkmaz.
Bir anda ve tamamen şekillenmiş olarak belirir.
Darwin türlerin kökeninde ara geçiş türlerini olan ihtiyacını şöyle açıklamıştır.
Eğer teorim doğruysa türleri birbirine bağlayan sayısız ara geçiş çeşitleri mutlaka yaşamış olmalıdır.
Bunların yaşamış olduklarının kanıtları da sadece fosil kalıntıları arasında bulunabilir.
Ancak bu satırları yazan Darwin bu ara formların fosillerinin bir türlü bulunamadığının farkındaydı.
Bunun teorisi için büyük bir açmaz oluşturduğunu da görüyordu.
Bu yüzden Türlerin Kökeni kitabının Teorinin Zorlukları adlı bölümünde şöyle yazmıştı.
Eğer gerçekten türler öbür türlerden yavaş gelişmelerle türemişse neden sayısız ara geçiş formuna rastlamıyoruz?
Neden bütün dua bir karmaşı halinde değil de tam olarak tanımlanmış ve yerli yerinde,
bu türler birbirlerini tanımlanmış ve yerli yerinde tanımlanmış ve yerli yerinde tanımlanmış?
Neden bütün dua bir karmaşı halinde değil de tam olarak tanımlanmış ve yerli yerinde,
sayısız ara geçiş formu olmalı fakat niçin yeryüzünün sayılamayacak kadar çok katmanında gömülü olarak bulamıyoruz?
Niçin her jeolojik yapı ve her tabaka böyle bağlantılarla dolu değil?
Jeoloji iyi derecelendirilmiş bir süreç ortaya çıkarmamaktadır ve belki de bu benim teorime karşı ileri sürülecek en büyük itiraz olacaktır.
Evrimci paleontologlar, Darwin'in bu öngörüsüne dayanarak 19. yüzyılın ortasından bu yana,
dünyanın dört bir yanında geniş çaplı fosil araştırmaları yaptılar ve ara geçiş formlarını aradılar.
Oysa tüm çabalara rağmen bu ara geçiş formlarına hiçbir zaman rastlanamamıştır.
Yapılan kazılarda ve araştırmalarda elde edilen bulgular, evrim teorisinin öngörülerinin aksine,
canlıların yeryüzünde birden bire ve eksiksiz bir biçimde ortaya çıktığını ileri süren yorumlara temel oluşturmuştur.
Evrimci paleontolog Robert Carroll, fosil bulgularının Darwinistlerin beklentilerini boşa çıkardığını,
şu sözlerle ifade etmiştir.
Darwin'in ölümünden bu yana geçen yüzyılı aşkın süredir, devam eden hummalı toplama çalışmalarına rağmen,
fosil kayıtları halen onun beklediği sayısız ara geçiş halkalarına ilişkin bir resim ortaya çıkarmaz.
Doğaya baktığımızda gördüğümüz şey, evrimleşmeye çalışan sakat ve eksik canlılar değil.
Her biri birer sanat eseri olan, estetik ve fonksiyonelliğin zirvesindeki varlıklardır.
Göz, görmesi için en ideal noktada.
Kanat, uçması için en uygun geometridedir.
Bu muhteşemlik, tesadüflerin değil, şekil ve suret veren, her şeyi kusursuz ve uyumlu yaratan Allah'ın tecellisidir.
Bu hakikat, Rabbimiz tarafından Kur'an-ı Kerim'de insanlığa şöyle bildirilmiştir.
Kovulmuş şeytandan, Allah'a sığınırım.
O Allah ki, yaratandır.
En güzel bir biçimde kusursuzca var edendir.
Şekil ve suret verendir.
En güzel isimler O'nundur.
Allah'a sığınırım.
O, Aziz, Hakîm'dir.
ENTROPİ
Bütün her şey zaman içinde aşınır, bozulur, çürür, parçalanır ve dağılır.
Bu, er ya da geç her varlığın karşılaşacağı mutlak sondur ve söz konusu kanuna göre bu kaçınılmaz sürecin geri dönüşü yoktur.
Bu gerçek hepimizin yaşamları sırasında da yakından gözlemlediği bir durumdur.
Örneğin bir arabayı çöle götürüp bırakır ve aylar sonra durumunu kontrol ederseniz, elbette ki onun eskisinden daha gelişmiş, daha bakımlı bir hale gelmesini bekleyemezsiniz.
Aksine, lastiklerinin patlamış, camlarının kırılmış, kaportasının paslanmış, motorunun çürümüş olduğunu görürsünüz.
Aynı kaçınılmaz süreç canlı varlıklar için çok daha hızlı işler.
İşte termodinamiğin ikinci kanunu, bu doğal sürecin fiziksel denklem ve hesaplamalarla ifade ediliş biçimidir.
Bu ünlü fizik kanunu entropi kanunu olarak da adlandırılır.
Entropi, fizikte bir sistemin içerdiği düzensizliğin ölçüsüdür.
Bir sistemin düzenli, organize ve planlı bir yapıdan düzensiz, dağınık ve plansız bir hale geçmesi o sistemin entropisini artırır.
Entropi kanunu tüm evrenin geri dönüşü olmayan bir şekilde sürekli daha düzensiz, plansız ve dağınık bir yapıya doğru ilerlediğini ortaya koymuştur.
Evrim teorisi ise bütün evreni kapsayan bu temel fizik kanununu bütünüyle göz ardı ederek ortaya atılmış bir iddiadır.
Teori, bu kanunla temelinden çelişen tam tersi bir mekanizma öne sürer.
Darwin'in teorisine göre dağınık, düzensiz, cansız atomlar ve moleküller zamanla kendi kendilerine tesadüflerle bir araya gelerek
düzenli ve planlı proteinleri, DNA, RNA gibi son derece kompleks moleküler yapıları,
ardından da çok daha ileri düzenlere, organizasyonlara ve tasarımlara sahip milyonlarca canlı türünü ortaya çıkarmışlardı.
Bu hayali süreç entropi kanununun ortaya koyduğu gerçeklere bütünüyle aykırıdır.
Evrimci bilim adamı Roger Levin, science'daki bir makalesinde evrimin termodinamik açmazını şöyle dile getirmekteydi.
Biologların karşılaştıkları problem, evrimin termodinamiğin ikinci kanunuyla olan açık çelişkisidir.
Sistemler zamanla daha düzensiz yapılara doğru bozulmalıdır.
Termodinamiğin ikinci kanunu, evrim teorisi karşısına bilimsel ve mantıksal açıdan aşılması imkansız bir fiziksel engel oluşturmaktadır.
Bu engeli aşacak hiçbir bilimsel ve tutarlı açıklama getiremeyen evrimciler ise bu sorunu ancak hayal güçlerinde aşabilmektedirler.
Örneğin Jeremy Rifkin, evrimin bu fizik kanununu sihirli bir güçle aştığına inandığını belirtmektedir.
Entropi kanunu, evrimin bu gezegendeki yaşam için mevcut olan tüm enerjiyi dağıtacağını söyler.
Bizim evrim anlayışımız ise bunun tam tersidir.
Biz evrimin sihirli bir şekilde yeryüzünde daha büyük bir değer ve düzen artışı sağladığına inanıyoruz.
Bu sözler, evrimin bilimsel bir tezden çok dogmatik bir inanç biçimi olduğunu göstermektedir.
Evrim teorisinin temelinde, materyalist felsefe yatmaktadır.
Materyalizm, var olan her şeyin sadece madde olduğu varsayımına dayanır.
Bu felsefeye göre madde sonsuzdan beri vardır, hep var olacaktır ve maddeden başka bir şey de yoktur.
Materyalistler bu iddialarına destek sağlamak için indirgemecilik olarak adlandırılan bir mantık kullanırlar.
İndirgemecilik, madde gibi görünmeyen şeylerin de aslında maddesel etkenlerle açıklanabileceği düşüncesidir.
Bunu açıklamak için zihin örneğini ele alalım.
Bilindiği gibi insanın zihni elle tutulur, gözle görülür bir şey değildir.
Bilim bize beynin yapısını, hücrelerini, elektrik sinyallerini anlatır.
Ama tüm bu fiziksel süreçlerin içinde zihin dediğimiz şeyi işaret edebileceğimiz somut bir merkez yoktur.
Beynin hiçbir noktasında, işte düşünceler burada oluşuyor, diyebileceğimiz bir yer bulunmaz.
Ve bu noktada kaçınılmaz bir soru ortaya çıkar.
Eğer zihin maddesel değilse, o halde nedir?
Ben dediğimiz varlık. Düşünen, seven, karar veren, hatırlayan, sevinen ve hayal eden.
Tüm bunlar bir taş ya da bir masa gibi fiziksel bir nesneye indirgenebilir mi?
Örneğin dış dünyadan gelen görüntülerden bahsettiği gibi,
göz aracılığıyla elektrik sinyallerine dönüştürülür ve beyne iletilir.
Beyin bu sinyalleri işler, yorumlar.
Ama burada kritik bir nokta vardır. Bu yorumu kim izler?
Beyinde gerçekleşen bu elektriksel faaliyetleri, gören, anlayan ve farkında olan kim izler?
Beyinde gerçekleşen bu elektriksel faaliyetleri, gören, anlayan ve farkında olan kimdir?
Çünkü madde kendi varlığının farkında olamaz.
Hiçbir atom, hiçbir molekül, ben varım diyemez.
Öyleyse tüm bu süreçleri algılayan, değerlendiren ve anlamlandıran şey maddenin kendisi değildir.
Materialistler ise zihnin maddeye indirgenebilir olduğu iddiasındadırlar.
Materialist iddiaya göre bizim düşünmemiz, sevmemiz, mutluluğumuz ve tüm diğer zihinsel faaliyetlerimiz,
aslında beynimizdeki atomlar arasında meydana gelen kimyasal reaksiyonlardan ibarettir.
Materialist bir insana göre bizim bir insanı sevmemiz, beynimizdeki bazı hücrelerdeki bir kimyasal reaksiyon,
bir olay karşısında korku duymamız ise başka bir kimyasal reaksiyondur.
Ünlü materialist filozof Karl Vogt, bu mantığı, karaciğer nasıl öt sıvısı salgılıyorsa,
beyin de düşünce salgılar şeklindeki ünlü sözüyle ifade etmiştir.
Ama modern bilim çok farklı bir gerçeği ortaya çıkarmıştır.
Bu gerçek, doğada var olan ve asla maddeye indirgelemeyecek olan bilgidir.
Milimetrenin 100.000'de 1'i kadar küçük bir yerde, bir canlı bedeninin bütün fiziksel detaylarını tarif eden DNA kodlarını hiç düşündünüz mü?
Bu bilgiler, adenin, timin, guanin ve sitozin olarak isimlendirilen azot içeren organik moleküllerin kombinasyonu şeklinde şifrelenmiştir.
Tesadüfler, mutasyonlar, doğal seleksiyon ve madde bilgi üretemez.
Çünkü bilgi sadece var olmakla kalmaz, aynı zamanda yazılmalı, korunmalı ve doğru şekilde okunmalıdır.
Oysa hücre, içinde saklanan bu bilgilerin farkında değildir.
Ne yazıldığını bilir, ne de nasıl okunduğunu anlar.
Buna rağmen her şey kusursuz bir düzen içinde işler.
Alman Federal Fizik ve Teknoloji Enstitüsü'nün yöneticisi Prof. Dr. Werner Gitt bu konuda şunları söyler.
Bir kodlama sistemi her zaman için zihinsel bir sürecin ürünüdür.
Bir noktaya dikkat edilmelidir, madde bir bilgi kodu üretemez.
Bütün deneyimler bilginin ortaya çıkması için, özgür iradesini, yargısını ve yaratıcılığını kullanan bir aklın var olduğunu göstermektedir.
Maddenin bilgi ortaya çıkarabilmesini sağlayacak hiçbir bilinen doğa kanunu, fiziksel süreç ya da maddesel olay yoktur.
Bilginin madde içinde kendi kendine ortaya çıkmasını sağlayacak hiçbir doğa kanunu ve fiziksel süreç yoktur.
Bu konuda son 50 yıl içinde gelişen ve termodinamiğin bir parçası olarak kabul edilen bilgi teorisinin vardığı sonuçlardır.
Bilgi teorisi evrendeki bilginin yapısını ve kökenini araştırır.
Bilgi teorisyenlerinin uzun araştırmaları sayesinde varılan sonuç ise şudur.
Bilgi maddeden ayrı bir şeydir. Maddeyi asla indirgenemez.
Bilginin ve maddenin kaynağı ayrı ayrı araştırılmalıdır.
Yani eğer bir madde bilgi içeriyorsa o zaman o maddeyi düzenleyen üstün bilgi sahibi bir aklın varlığı söz konusudur.
Evrende maddeye işlenmiş tüm bu muazzam bilgilerin sahibi maddeyi ve onun bilgisini de var eden Yüce Rabbimiz olan Allah'tır.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Ne göklerde ve ne de yerde zerre ağırlığında bir şey bile ondan gizli kalmaz.
Bundan daha küçük ve daha büyük ne varsa hepsi apaçık bir kitaptadır.
Kitleme mekanizması
İnsanların büyük bir kısmı toplumdan veya geçmişten alıştıkları uygulama ve fikirlere körü körüne bağlanma eğiliminde olurlar.
Yalanların ısrarla tekrar edilmesi yöntemi ile toplumun geneline olmadık şeyleri makul gösterebilmek, onları alışılmadık şeylere alıştırabilmek oldukça kolaylaşabilir.
Tarih boyunca derin devletler insanlara olmayacak olanı telkin etmenin yöntemlerini araştırmış ve bu konuda oldukça başarı sağlamıştır.
İngiliz istihbaratına yönelik çalışmalarıyla bilinen yazar ve edebiyatçı George Orwell'in 1984 isimli kitabı zihinleri ele geçirilmiş bir toplumun tarifini yaparken aslında istihbarat birimlerinin ve derin devletlerin halkı ele geçirmek için kullandığı yöntemleri de göstermekteydi.
Nazi Almanya'sında bir propaganda bakanlığı olmasının yegane sebebi de buydu.
Tekrarlanan yalan bir süre sonra gerçek olarak algılanır fikri, Nazi propaganda bakanı Joseph Goebbels tarafından bizzat uygulanmış ve başarılı olduğunun görülmesinin ardından propaganda'nın temel kuralı halini almıştır.
Anlaşılmıştır ki bu yolla insanlar istenilen şekle rahatlıkla getirilebilir ve olmadık yalanlara inandırılabilirler.
Bilimsel bir kılıfa büründürülmüş, görsel ve eşitsel unsurlarla desteklenmiş, akademik umvanlarla zırhlanmış bir yalan bir süre sonra toplumlar için asla değiştirilemeyen bir kabul haline gelebilir.
İşte darvinizm modern dünyanın en büyük zincirleyip kilitleme mekanizmasıdır.
Bu öyle bir sistemdir ki mantıksızlığı gün gibi ortada olsa da, proteinlerin tesadüfen oluşamayacağı bilimsel olarak tam ispatlansa da, fosillerin milyonlarca yıl hiç değişmeden kalmış olduğu anlaşılmış olsa da, hala dünya çapında bu yalan sürdürülmeye çalışılıyor.
Bu mekanizmanın en sarsıcı yanı, sistemi bizzat ayakta tutanların bile aslında içten içe bu yalana inanmıyor oluşudur.
Konuyla ilgili olarak ülkemizin önde gelen evrimcilerinden Prof. Dr. Ali Demirsoy şu önemli itirafı yapmıştır.
Evrim kitabı yazmış, yıllarca Türkiye'nin en büyük bir üniversitesinde bu konuda ders vermiş saygıdeğer rahmetli bir hocamız bir gün beni kimsenin olmadığı bir odaya çekerek,
sana bir şey sormak istiyorum Ali'cim dedi. Buyur hocam dedim.
Sen gerçekten evrimleşme olduğuna inanıyor musun dedi. Hiç kuşkum yok hocam. Elimizdeki sayısız bilgi bunun böyle olduğunu gösteriyor dedim. Sizin kuşkunuz var mı hocam?
Yıllarca bu dersi vermiş ve kitabını yazmış olmama rağmen ben pek inanmıyorum dedi. O an işimizin çok zor olduğunu fark ettim.
Kuşkusuz ki bir biyoloji profesörü olan Ali Demirsoy da evrimin tümüyle sahte bir teori olduğunu gayet iyi bilmektedir.
Zira iki bilim adamı arasında paylaşılan bu sırrın temelinde her ikisinin de gerçeği bilmeleri yatmaktadır.
Ancak yanlışlığından böylesine emin oldukları bir safsatayı, bilim adı altında savunmak zorunda kalmalarının tek sebebi esiri oldukları zincirleme kilitleme sistemidir.
Günümüzde modern biyoloji dünyasında Darwin'in izinden gitmek, tıpkı cahiliye dönemindeki müşriklerin inandığı ataların izinden gitmek gibi kutsal bir dokunulmazlık alanına dönüştürülmüştür.
Gerçek bilim, köhne batıl izleri takip etmek değil, delilleri takip etmektir.
Oysa evrimciler, tüm delillerin yaratılışı ispat ettiği apaçık ortada olduğu halde ideolojik bir mirasın zincirlerine vuruldukları için atalarının o eski yanlış masallarını terk edememektedirler.
Rabbimiz Kur'an'da, sorgulamaktan kaçan ve sadece eskiden beri gelinin arkasına sığınanların bu kilitlenmiş halini şöyle beyan eder.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Hayır, onlar sadece biz babalarımızı bir ümmet, inanç sistemi üzerinde bulduk ve biz gerçekten onların izlerini takip ederek doğruya ulaşıyoruz dediler.
Allah insanı aklını kullanmaya, deliller üzerinde düşünmeye ve taklitten kaçınmaya çağırır.
Gerçeği saklamak, insanı sadece mutsuz yapar.
Allah'ın her şeyi yarattığı gerçeğine şahitlik etmek ise insana huzur verir.
Samimi ve doğru olmak, kalbe sevinç ve güzellik katar.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
Hakkı batılı ile örtmeyin ve hakkı gizlemeyin.
Kaldı ki siz gerçeği biliyorsunuz.
Evrim teorisinin en önemli iddialarından biri, canlıların gelişimini doğadaki yaşam mücadelesine dayandırmasıydı.
Darwin'e göre, doğada acımasız bir yaşam mücadelesi ve daimi bir çatışma vardı.
Güçlüler her zaman güçsüzleri alt ediyor ve gelişme de bu sayede mümkün oluyordu.
Evrim teorisi yalnızca canlılığın kökenine dair bir açıklama olmanın ötesine geçmiş, zamanla bazı ideolojilere dayanak haline getirilmiştir.
Sözde bilimsel bir teori olarak ortaya atılan bu yaklaşım, kimi çevreler tarafından sorgulanmadan kabul edilen bir inanç sistemine dönüşmüştür.
Ve bu düşüncenin etkileri sadece bilim dünyasıyla sınırlı kalmamıştır.
İnsanlık tarihine baktığımızda, gücü yücelten, zayıfı değersiz gören, çatışmayı kaçınılmaz sayan anlayışların toplumlar üzerinde derin izler bıraktığını görürüz.
Günümüzde de benzeri hatalı düşüncelere zemin oluşturan ve hiçbir bilimsel dayanağı olmayan evrim teorisi, tüm dünyada okullardaki çocuklara ders olarak öğretilmektedir.
Peki bir insan, eğer hayatı yalnızca bir mücadele olarak görmeye başlarsa, sevgiye nasıl yer bulabilir?
Merhameti nasıl anlayabilir?
Eğer üstünlüğü ahlakta değil de güçte ararsa, zayıf olana karşı şefkat göstermek yerine, onu ezmeyi doğal kabul edebilir.
İşte bu noktada mesele yalnızca bir bilim tartışması olmaktan çıkar.
İnsanın dünyaya bakışını, değerlerini ve davranışlarını şekillendiren bir anlayış haline gelir.
Oysa insan sadece maddeden ibaret değildir.
Sevebilen, merhamet edebilen, iyi ve doğruyu arayan bir varlıktır.
Ve insanın gerçek değeri gücünde değil ahlakındadır.
Bu nedenle insanlığa zarar veren her düşünceyle mücadele sadece bir fikir tartışması değil.
Aynı zamanda insani bir sorumluluktur.
Ancak bu mücadele şiddetle değil fikirle yapılmalıdır.
Yanlışa karşı doğruyu ortaya koyarak, karanlığa karşı ışığı göstererek.
Çünkü gerçek değişikliğe sahip olan insanlığa zarar veren her düşünceyle mücadele sadece bir fikir tartışması değil.
Karanlığa karşı ışığı göstererek.
Çünkü gerçek değişim insanın düşüncesinde başlar.
Ve hakikat ortaya çıktığında yanlış olan kendiliğinden etkisini yitirir.
Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım.
De ki hak geldi, batıl yok oldu. Hiç şüphesiz batıl yok olucudur.
Altyazı M.K.