MUZIEK
Kuzey Amerika'nın batı kıyılarındaki nehirlerde dünyanın en ilginç göçmenlerinden biri yaşar.
Bunlar türlü zorluklara göğüs gererek nehirler ve vadiler aşan somon balıklarıdır.
Somon balıklarının yaşamı annelerinin sığ bir akarsuya bıraktığı yumurtalarla başlar.
Büyüyen yavruların ilk yemeği yumurtalarının içine özel olarak yerleştirilmiş olan besleyici keselerdir.
Birkaç hafta sonra ise akarsuyun içinde kendilerine yiyecek arayacak büyüklüğe ulaşırlar.
Yaklaşık bir yıl boyunca akarsuyun içinde yaşamayı sürdürürler ve bu arada giderek büyürler.
Somonlar hem tatlı hem de tuzlu suda yaşayabilecek bir yapıda yaratılmışlardır.
Bu yaratılışın amacı ise balığın yapacağı mucize yolculukta gizlidir.
Bir bahar sabahı binlerce somon nehir yatağı boyunca göç etmeye başlar.
Haftalar sürecek olan bu yolculuklarının sonunda varacakları hedef ise görkemlidir.
Pasifik okyanusu.
Okyanusa varır varmaz somonların genetik mekanizması vücutlarında yapısal bir değişiklik oluşturur ve balık tuzlu suda yaşayacak hale gelir.
Sonraki bir veya dört yıllık süre boyunca okyanusta dev mesafeler kat edeceklerdir.
Amerika kıyılarından çıkıp Alaska'nın yanından geçerler ve Japonya'ya doğru geniş bir yay çizip geri dönerler.
Yolculuk sonucunda somonlar olgunlaşmış ve hayatlarının en son ve zorlu yolculuğuna hazır hale gelmişlerdir.
Evlerine yani doğdukları akarsu yatağına geri döneceklerdir.
Yıllar önce denize varmak için geçtikleri nehir yatağında şimdi tam ters yönde yani akıntıya karşı yüzmeye başlarlar.
Karşılarına çıkan hiçbir engel onları yıldırmaz.
Şelalelerle karşılaştıklarında suyun içinden yukarı zıplayarak yollarına devam ederler.
Üç metrelik engelleri dahi zıplayarak aşabilirler.
Kimi zaman 3200 kilometreyi bulan yolculuklarını kararlılıkla sürdürürler.
Tüm bu yolculuk boyunca hiçbir şey yemez, önceden denizdeyken depo ettikleri enerjiyi kullanırlar.
Ve sonunda yıllar önce dünyaya geldikleri nehir yatağına hiç şaşmadan varır ve orada yumurtalarını bırakırlar.
Görevlerini tamamlamışlardır.
Kısa bir süre sonra ölürler.
Somonların bu yolculuğu doğadaki en şaşırtıcı olaylardan biridir.
Binlerce somon balığı yıllarca denizde yaşadıktan sonra doğdukları akarsu yatağını nasıl bulmaktadır?
Bunun için önce Dev Pasifik Okyanusu'na açılan binlerce akarsudan kendilerininkini bulmaları gerekir.
Sonra da bu akarsu boyunca hiç şaşmadan yüzmeleri, akarsu kendi içinde defalarca kollara ayrılmasına rağmen her yol ayrımında doğru kararı verip doğru yöne gitmeleri gerekir.
Somonlar imkansız gibi görünen bu işi başarmaktadırlar.
Peki nasıl ve neden?
Önce nasıl sorusunun cevabına bakalım.
Araştırmalar somonların bu yolculuğu yerine getirmeleri için özel bir duyu sistemiyle yaratıldıklarını göstermektedir.
Okyanuslarda yönlerini bulmak için dünyanın manyetik alanını algılayan doğal pusulalarla yaratılmışlardır.
Bu sayede Pasifik'in dev suları içinde yönlerini hata yapmadan bulurlar.
Ancak asıl mesele somonların kendi doğdukları akarsu yatağını nasıl buldukları sorusudur.
Bu, doğal pusuladan çok daha farklı bir sistem gerektirir.
Bu konuda yapılan araştırmalar somonların dünyanın en hassas koku alma organıyla yaratıldıklarını ve doğdukları akarsuyu kokusunu izleyerek bulduklarını göstermektedir.
Akarsuların kendilerine has bir kokuları olabileceğini pek tahmin etmeyiz.
Ancak gerçekte, dünya üzerindeki her akarsuyun kendine özgü bir kimyasal bileşimi vardır.
Bu bileşimlerin arasındaki farklar çoğu zaman o kadar küçüktür ki hemen hiçbir canlı tarafından algılanmaz.
Somonlar hariç.
Somonların yön bulma yeteneklerini gözler önüne seren en ilginç olaylardan biri,
Kuzey Kaliforniya'daki Preyrikirik Balık Yetiştirme Çiftliği'nde yaşandı.
Bu çiftlikte yapılan bir keşif, inanılmaz bir göç macerasını ortaya çıkardı.
1964 yılının 2 Aralık gününde, çiftliğin balık üretme havuzlarından birinde,
diğer yüzlerce yavru balığın arasında yüzen 2 yaşına varmış büyükçe bir somon balığı bulundu.
Balığın arka yüzgecinde, Preyrikirik Balık Yetiştirme Çiftliği'nin özel metal klipsinin izi vardı.
Bu durum, bu balığın bundan 2 yıl önce bu çiftlikte yetiştirilen, sonra da okyanusa bırakılan somonlardan biri olduğunu gösteriyordu.
Ama balık, okyanustan geri dönerek çiftliğin kapalı havuzuna nasıl girmiş olabilirdi?
Bu konuda fikir veren bir ayrıntı vardı.
Havuzun fazla sularının boşalması için kullanılan kanala açılan ve metal bir ızgarayla kapalı olan kutunun kapağı kırıktı.
Acaba balık, doğduğu yere geri dönebilmek için, çiftliğin su kanallarına girmiş ve sonra da bu kutunun kapağını kırıp havuza mı ulaşmıştı?
Olayın bundan başka bir açıklaması yoktu.
Ama balığın okyanustan bu havuza kadar açması gereken yol düşünüldüğünde, bu imkansız gibi görünüyordu.
Somonun doğduğu çiftliğe dönebilmesi için, yolculuğuna bu noktadan, yani Redwood Creek Nehri'nin okyanusa kavuştuğu yerden başlaması gerekiyordu.
Balık daha sonra akıntıya karşı 5 kilometre yüzecek ve ilk yol ayrımına gelecekti.
Bu yol ayrımında doğru kararı verip kuzeye yönelecek, ancak bir süre sonra daha zorlu bir yol ayrımına gelecekti.
Çünkü bu yol ayrımında somon için birbirine çok benzer iki sinyal vardı.
Somonun dünyaya geldiği balık çiftliği, yol ayrımının tam ortasında yer alıyordu.
İlk akla gelen seçim, somonun sağ tarafa gitmesiydi.
Çünkü çiftliğin suları sağ taraftan akıyordu.
Ama nedense, sol tarafı seçti ve doğduğu çiftliğe arka taraftan yaklaşmaya başladı.
Bu şaşırtıcı kararın nedeni, bölgeden geçen otoyolun altında gizliydi.
Otoyolun altında, balık yetiştirme çiftliğinin fazla sularının atıldığı bir kanal yer alıyordu.
Normal zamanlarda bu kanaldan çok az su gelir ve nehre varamadan toprak tarafından emilirdi.
Yağmur nedeniyle kanalın suları nehre kadar varabildi.
Bu sığ akıntı, somona yol göstermek için yeterliydi.
Somon, tanıdığı kokuyu izleyerek nehirden çıkıp su kanalı boyunca ilerlemiş olmalıydı.
Sadece 5-10 cm yüksekliğinde olan suda hem yüzmeli hem de sürünmeliydi.
Sonra da tünelin içindeki karmaşık su borularının içinde doğru yolu bulmalıydı.
Bunları başarsa bile, sonuçta yine de kafana kısılacaktı.
Çiftlikteki bu tahta patikanın altında yer alan, beton kanalın içinde sıkışacaktı.
Ama somon vazgeçmedi.
Bu kanaldan havuza bağlanan 12 cm genişliğindeki boruyu buldu, bu boru boyunca ilerledi ve son bir engelle daha karşılaştı.
Borunun önündeki metal ızgara.
Bu engeli ise sert kafa darbeleriyle aştı.
İşte bu inanılmaz yolculuğun sonunda, somon 2 yıl önce dünyaya geldiği küçük havuza vardı.
Balık yetiştirme çiftliğindeki görevlilerin aklına, bu rotayı hesapladıktan sonra bir fikir geldi.
Acaba yuvaya dönen başka somonlar da var mıydı?
Belki bir şey buluruz diye, tahta patikanın tahtalarını söküp altındaki kanala baktılar.
Ve şaşkına döndüler.
Kanalın içinde, balık yetiştirme çiftliğinin metal klipslerini taşıyan tam 70 somon balığı vardı.
Somon balıklarının tüm bu olağanüstü hikayesi, bizlere yaratılış hakkında önemli deliller sunmaktadır.
Dikkat edilirse, balığın gerçekleştirdiği yolculuğun her aşaması özenle hesaplanmıştır.
Öncelikle somona, doğduğu nehir yatağına yıllar sonra geri dönmesini emreden bir programın var olması başlı başına büyük bir mucizedir.
Bunun yanında, balığın dev okyanusta yolunu bulmasını sağlayan doğal pusula sistemine ve dünyanın en hassas koku algısına sahip olması da kuşkusuz birer rastlantı değildir.
Tüm bunlar, somonun kendisine belirlenen göç yolu için özel olarak yaratılmış bir canlı olduğunu göstermektedir.
Somonu bu olağanüstü özelliklerle birlikte yaratansa, tüm canlıların yaratıcısı ve tüm alemlerin Rabbi olan Yüce Allah'tır.
Doğadaki en ilginç canlılardan biri,
ürettikleri balla bizlere mükemmel bir ziyafet sunan bal arılarıdır.
Bal arıları, büyük zahmetlerle inşa ettikleri kovanlarda koloniler halinde yaşarlar.
Her kovanın içinde bal depolamak için yaptıkları on binlerce küçük altıgen petek vardır.
Bal arıları bu petekleri balla doldurabilmek için çiçeklerden bal özü toplamak zorundadırlar.
Bu, oldukça zahmetli bir işlemdir.
Son bilimsel araştırmalar, bal arılarının yarım kilogram bal üretebilmek için yaklaşık 4 milyon çiçeği tek tek dolaşmaları gerektiğini ortaya koymuştur.
Bu çiçeklerin yerini bulmak bile başlı başına zor bir iştir.
Arılar bu iş için aralarından bazılarını kâşif ve haberci olarak görevlendirirler.
Acaba bu haberci arılar, kendi boyutlarıyla kıyaslandığında devasa ölçülere sahip alanlarda çiçek kaynaklarının yollarını nasıl bulurlar?
Nasıl hiç kaybolmadan ve yollarını şaşırmadan kovanlarına geri dönerler?
Ve en önemlisi, kovandaki diğer arılara buldukları kaynağın yerini nasıl tarif ederler?
Bu sorular araştırıldıkça çok ilginç gerçekler ortaya çıkmıştır.
Ekranda bir çiçek kaynağı bulmuş olan haberci bir arı görüyorsunuz.
Bu haberci arının görevi, kovana dönmek ve oradaki diğer arılara bulduğu çiçeklerin yerini tarif etmektir.
Haberci arı, kovanına döner dönmez bulduğu çiçek kaynağını diğer arılara tarife koyulur.
Önce çiçeklerden topladığı bal özünün küçük bir parçasını arkadaşlarına tattırır ve böylece kalitesi hakkında onlara bilgi verir.
Sonra asıl işlem başlar, yani yön tarifi.
Arı, bu tarifi çok ilginç bir yöntemle gerçekleştirir, dans ederek.
Haberci arı, kovanın ortasında vücudunu titreştirerek dans etmeye başlar.
İnanılması güçtür ama bu dans sırasında yaptığı titreşimler bulduğu çiçek kaynağı hakkındaki tüm gerekli bilgileri diğer arılara öğretecektir.
Örneğin, eğer yaptığı dans kovanın üstüne doğru düz bir çizgi halindeyse besin kaynağı tam güneş yönünde demektir.
Eğer çiçekler tam ters yöndeyse, haberci arı bu defa kovanın aşağısına doğru bir çizgi çizer.
Bakın, arı şimdi ise tam sağ tarafa doğru bir dans yapıyor.
Bu, çiçek kaynağının tam 90 derece açıyla sağ yönde olduğunu gösterir.
Bu haberci arı ise, güneşin 45 derece sol tarafında kalan bir eğim tarif ediyor arkadaşlarına.
Ancak ortada bir sorun vardır.
Arı, güneşe göre yön tarifi yapmaktadır.
Oysa güneş sürekli hareket halindedir.
Her 4 dakikada bir, batı tarafına doğru bir derece kayar.
Bu durumda arıların yanılması beklenebilir.
Oysa yapılan gözlemler, arıların, güneşin bu hareketini de hesapladıklarını göstermiştir.
Haberci arı, yön tarif ederken, aradan geçen her 4 dakika için verdiği açıyı bir derece daha batıya kaydırır.
Bu muhteşem hesap sayesinde, arılar hiç yanılmadan yön bulurlar.
Haberci arılar, çiçeklerin sadece yönünü değil, uzaklığını da bildirirler.
Arının dans süresi ve dans sırasındaki vücut titreşimlerinin sayısı, diğer arılara mesafeyi tam olarak bildirir.
Onlar da, bu mesafeye yetecek kadar enerji depolayıp, öyle yola çıkarlar.
Arıların bu harika özellikleri, Amerika Birleşik Devletleri Kaliforniya'da yapılan bir deneyle test edildi.
Deneyde, 3 ayrı yere birer kap içinde bir miktar şekerli su bırakıldı.
Bir süre sonra, haberci arılar bu kaynakları keşfetti.
Birinci kaba ulaşan haberci arı noktayla, ikinci kaba ulaşan arı çizgiyle ve üçüncü de artıyla işaretlendi.
Dakikalar sonra, kovandaki diğer arıların bu haberci arıları dikkatle izledikleri görüldü.
Bilim adamları, noktayla işaretlenen haberciyi izleyen arıları da noktayla işaretlediler.
Diğer habercileri izleyenler de kendi işaretlerine göre boyandılar.
Birkaç dakika sonra, birinci kaba sadece noktayla işaretlenen arılar, ikinci kaba çizgiyle işaretlenenler ve üçüncü kabada artıyla işaretlenenler ulaştı.
Böylece, kovandaki arıların haberci arılar tarafından verilen bilgiye göre yön buldukları ispatlanmış oldu.
Tüm bu anlatılanlar, üzerinde dikkatlice düşünmeyi gerektiren gerçeklerdir.
Acaba arılardaki bu şaşırtıcı organizasyon nasıl ortaya çıkmıştır?
Düşünme, akletme gibi yetenekleri olmayan küçük bir böcek niçin habercilik görevi üstlenir?
Besin kaynakları araması ve bunları arkadaşlarına haber vermesi gerektiğini nasıl düşünebilir?
Bunu düşünse bile, diğer arılara bu kaynağın hem yönünü hem de mesafesini haber verecek bir dans tekniği nasıl geliştirebilir?
Kovandaki arılar, haberci arının karmaşık vücut hareketlerinden ve titreşimlerinden bir anlam nasıl çıkarabilirler?
Yeryüzündeki canlılığın tesadüflerle meydana geldiğini iddia eden Darwin'in evrim teorisi, bu sorular karşısında çaresizdir.
Çünkü arıların bu harika özelliklerinin her biri, bu özelliklerin onlara yaratıcıları tarafından verildiğini göstermektedir.
Allah, arıları yaratmış ve onlara işlerini ilham etmiştir.
Bu gerçek, Kur'an-ı Kerim'de şöyle haber verilir.
Rabbin bal arısına vahyetti.
Dağlarda, ağaçlarda ve onların kurdukları çardaklarda kendine evler edin.
Sonra meyvelerin tümünden ye.
Böylece Rabbinin sana kolaylaştırdığı yollarda yürü, uçuver.
Onların karınlarından türlü renklerde şerbetler çıkar.
Onda insanlar için bir şifa vardır.
Şüphesiz, düşünen bir topluluk için gerçekten bunda bir ayet vardır.
İzlediğiniz için teşekkür ederim.
Kanada'nın güneyinde yaşayan bir kelebek türü, dünyadaki en ilginç göç yöntemlerinden birine sahiptir.
Bunlar, ünlü monark kelebekleridir.
Her monark, diğer tüm kelebekler gibi birbirini kusursuzca izleyen bir seri aşama sonrasında dünyaya gelir.
Önce anne monark bir bitkinin yüzeyine yumurtalarını bırakır.
Yumurtadan çıkan küçük larvalar bir süre yapraklarla beslenir ve bir tırtıl haline gelirler.
Sonra da kendilerine koza adı verilen kapalı bir yuva yaparlar.
Monark'ın kozası tam bir tasarım harikasıdır.
İncecik ama çok sağlam bir bağlantıyla bir ağaç dalına bağlıdır.
Bu kozanın içinde dönüşüm geçiren tırtıl bir süre sonra yavaş yavaş dışarı çıkar.
Yeni bir yaratılışla mükemmel bir kelebek haline gelmiştir.
Önce sönük olan kanatları pompalanan kan tarafından doldurulur.
Monark artık uçmaya hazırdır.
Monarkları diğer kelebek türlerinden ayıran çok ilginç bir özellikleri vardır.
Bir yıl içinde tam dört ayrı monark nesli yaşar.
Bu nesillerin ilk üçünün ortalama ömrü 5-6 haftadır.
Ancak dördüncü nesil çok farklıdır.
Çünkü bu nesil yaklaşık 8 ay sürecek bir göç yolculuğuna çıkacak
ve bu yolculuğu tamamlayana dek hayatta kalacaktır.
Göç, Güney Kanada'daki farklı monark merkezlerinden başlar ve güneye doğru ilerler.
Bir grup Kaliforniya'ya, bir grupta daha güneye inerek Meksika'ya varır.
İlginçtir, farklı monark grupları tek bir merkezden emir almışçasına yolun ortasında buluşur ve göçe birlikte devam ederler.
Monarkların göçe başlaması da tek bir merkezden planlanmıştır.
Kelebekler, herhangi bir zamanda değil, tam sonbaharda gecenin gündüze eşitlendiği gecede yola çıkarlar.
İki ay boyunca uçtuktan sonra güneydeki sıcak ormanlara varırlar.
Ağaçlar, milyonlarca monark kelebeği tarafından sanki bir doku gibi kaplanır.
Monarklar burada, Aralık'tan Mart'a kadar 4 ay boyunca hiçbir şey yemezler.
Yaşamlarını vücutlarındaki yaz toplarıyla sürdürürken, yalnızca su içerler.
İlk baharda açmaya başlayan çiçekler, monarklar için önemlidir.
4 aylık bir bekleyişten sonra, ilk defa kendilerine bir bal özü ziyafeti çekerler.
Artık Kuzey Amerika'ya dönüş için gerekli enerjiyi depolamışlardır.
Mart sonunda yola koyulmadan önce çiftleşirler.
Tam geceyle gündüz eşitlendiği gün, koloni kuzeye uçmaya başlar.
Yolculuklarını tamamlayıp Kanada'ya vardıktan az sonra da ölürler.
Ancak ölmeden önce, soylarının devamı için gerekli olan kuşağı da dünyaya getirirler.
Yeni doğan kuşak, yılın ilk neslidir ve yaklaşık bir buçuk ay yaşayacaktır.
Daha sonra, ikinci ve üçüncü kuşaklar.
Dördüncü kuşağa gelindiğinde, göç yine başlayacak, bu kuşak yine diğerlerinden altı ay daha fazla yaşayacak ve zincir böyle sürüp gidecektir.
Bu harika göç, akla birçok soru getirmektedir.
Nasıl olmaktadır da her dört nesilden biri, altı ay daha uzun yaşayacak şekilde doğmaktadır?
Bu uzun yaşayan nesil, nasıl hep kış aylarına denk gelmektedir?
Nasıl olmaktadır da, kelebekler göçe tam geceyle gündüzün eşit olduğu günde başlamakta, bu ince hesabı başarabilmektedirler?
Yeni doğan monark nesli, daha önce hiç uçmadığı göç yollarını nasıl bilmektedir?
Tüm bunlar, monarkların kusursuz bir göç planına göre yaratıldıklarını ve plana harfiyen uyduklarını göstermektedir.
Eğer planda en ufak bir hata olsaydı, monarklar göçü tamamlayamazlardı.
O zaman da bütün kelebekler o kış içinde ölürdü ve monarkların nesli tükenirdi.
Açıktır ki, bu canlılar özel olarak yaratılmış ve her yıl gerçekleştirdikleri olağanüstü göç onlara ilham edilmiştir.
Bu muhteşem yaratılışın sahibi ise, tüm varlıkların yaratıcısı ve hakimi olan göklerin ve yerin Rabbi Yüce Allah'tır.
İnsanlar uçabilmenin yollarını bulmak için çok uğraştılar.
İlk uçağın yapılmasından bugüne yaklaşık 100 yıl geçti.
Binlerce değişik modelde uçak geliştirildi.
On binlerce bilim adamı daha iyi uçabilen makineler yapmak için çalıştı.
Sonuçta ortaya bugün kullanılan mükemmel uçuş makineleri çıktı.
Uçmak büyük bir güçtür.
Ancak bu güç ne kadar kontrol altına alınırsa o kadar etkili olur.
Gerektiğinde havada durmak veya istenen noktaya iniş yapabilmek, en az uçabilmek kadar önemlidir.
İşte bu yüzden insanlar manevra yeteneği yüksek bir uçuş makinesi geliştirmişlerdir.
Helikopter
Helikopter havada asılı durabilir, dikine iniş kalkış yapabilir.
Özellikle askeri alanda sağladığı avantaj nedeniyle helikopter tasarımı araştırmalarına sınırsız bütçeler ayrılır.
Ancak yapılan son araştırmalar çok şaşırtıcı bir gerçeği ortaya koymuştur.
Günümüz helikopterlerinin uçuş teknolojisi, çok küçük ve canlı bir makinenin uçuş teknolojisiyle karşılaştırıldığında oldukça ilkel kalmaktadır.
Bu canlı uçuş makinesi, Yusufçuk böceğidir.
Yusufçuk böceklerinin uçuş sistemi gerçek bir tasarım harikasıdır.
Ve insanların yaptığı hiçbir makine, Yusufçuk kadar yüksek bir uçuş teknolojisine sahip değildir.
Bu yüzden dünyanın önde gelen helikopteri Skorsky'nin son modelinin tasarımı, Yusufçuk'u önüne kalarak gerçekleştirilmiştir.
Bu projede Skorsky'nin tasarımına yardım eden IBM firması, Yusufçuk'un resmini bu iş için üretilen özel bir bilgisayara yüklemiştir.
Ardından Yusufçuk'un havadaki manevraları da göz önüne alınarak bilgisayarda binlerce çizim gerçekleştirilmiştir.
Sonra Yusufçuk'un uçuş tekniği örnek alınarak Skorsky modeli ortaya çıkarılmıştır.
Yusufçuk'un uçuş teknikleri ve kanatlarındaki tasarım, insana apaçık bir gerçeği gösterir.
Bu küçük canlı, bize Allah'ın sanatını gösteren bir yaratılış mucizesidir.
Yusufçuk'un gövdesinin üzerinde çaprazlama yerleştirilmiş iki çift kanat bulunmaktadır.
Bu yapı ona çok hızlı bir manevra yeteneği kazandırır.
Yusufçuk çok kısa bir zamanda, böcekler için şaşırtıcı bir hıza, saatte 50 kilometreye ulaşabilir.
Olimpiyatlarda 100 metre koşan atletlerin hızları ise sadece saatte 39 kilometredir.
İzlediğiniz için teşekkür ederim.
İyi uçmanın bir diğer şartı da iyi görmelidir.
Uçma eğer mükemmel bir görüş sistemiyle desteklenmezse son derece tehlikeli olur.
Bu yüzden modern uçak ve helikopterler ileri görüş sistemlerine sahiptir.
Yusufçuk da çok üstün bir görüş sistemiyle donatılmıştır.
Yusufçuk böceğinin tam 30 bin tane mikro gözü vardır.
Her göz ayrı bir noktayı görür.
Bu gözlerden gelen bilgiler, Yusufçuk'un bir bilgisayar gibi işlem yapan beynine iletilir.
Bu sistem sayesinde Yusufçuk, harika bir görüş yeteneğine sahiptir.
Yusufçuk'un manevra yeteneği ise en gelişmiş helikopterden daha ileridir.
Örneğin, ters istikametten hızla gelen bir kamyona çarpmaktan son anda yaptığı bir manevrayla kurtulur.
Yusufçuk şimdi çifte tuzakla karşı karşıya.
Hem karşıdan gelen otomobilin camına çarpmaktan,
hem de kendini avlamak isteyen yırtıcı kuştan kaçmak zorunda.
Ve bunu çok usta bir manevrayla başarıyor.
Sık manevra yapmak zorunda kalan pilotların karşılaştığı güçlüklerden biri,
manevra sonrasında uçağın yere göre konumunun belirlenmesidir.
Eğer pilot, manevra sonrasında hangi tarafın alt, hangi tarafın üst olduğunu bir an için olsun karıştırırsa uçak düşebilir.
Jiloskop adı verilen bu aygıt, pilota yapay bir ufuk çizgisi gösterir.
Pilot bu çizgiyle gerçek ufuk çizgisini karşılaştırır ve uçağın konumunu anında tespit eder.
Teknisyenlerin geliştirdiği bu aygıtın bir benzerini,
Yusufçuk milyonlarca yıldır kullanmaktadır.
Yusufçuk'un gözlerinin önüne yapay bir ufuk çizgisi çizilmiştir.
Vücudu hangi açıyla uçarsa uçsun, bu sayede kafasını hep ufuk çizgisine paralel tutar.
Yusufçuk'un bedeni, uçuş sırasında pozisyon değiştirince kafası ve bedeni arasındaki tüyler uyarılır.
Bu tüylerin köklerinde bulunan sinir hücreleri, uçuş kaslarına Yusufçuk'un havadaki konumu hakkında bilgi gönderirler.
Bu sayede uçuş kasları da kanat çırpma hızı ve sayısını otomatik olarak ayarlar.
Böylece en zor manevralarda dahi Yusufçuk uçuş yönünü ve kontrolünü hiç kaybetmez.
Bu sistem gerçek bir mühendislik harikasıdır.
İşte bu noktada akıl sahibi bir insana düşen görev düşünmektir.
Yusufçuk, sahip olduğu olağanüstü sistemlerden haberi bile olmayan bir böcektir.
Acaba bu böceğin vücuduna en usta mühendislerin bile örnek aldığı karmaşık uçuş sistemlerini kim yerleştirmiştir?
Kusursuz kanatlarını, bu kanatları çalıştıran motorları üstün görme sistemini Yusufçuk'a kim vermiştir?
Bu mükemmel tasarım kimin eseridir?
Canlılığı tesadüflerle açıklamaya kalkan Darwin'in evrim teorisi bu sorular karşısında suskundur.
Çünkü Yusufçuk'un vücudundaki sistemlerin evrim yoluyla, yani tesadüflerle ve aşama aşama ortaya çıkmış olması imkansızdır.
Bunun nedeni, canlının yaşamı için bu sistemlerin hepsinin aynı anda ve eksiksiz olarak var olması zorunluluğudur.
Dünya üzerindeki ilk Yusufçuk da bugünkü mükemmel mekanizmalarıyla ortaya çıkmış olmalıdır.
Nitekim, bizlere doğa tarihini öğreten fosil kayıtları da bu gerçeği doğrulamaktadır.
Fosil kayıtları, Yusufçukların dünya üzerinde aniden ortaya çıktıklarını göstermektedir.
320 milyon yıllık bu fosil, bilinen en eski Yusufçuk'a aittir.
Daha önceki devirlerin fosil tabakalarındaysa, Yusufçuk'a benzer hiçbir böcek yoktur.
Dahası, fosil kayıtları, Yusufçuk'un ortaya çıktığı günden bu yana hiçbir evrim geçirmediğini de göstermektedir.
En eski Yusufçuk fosilleriyle günümüzde yaşayan Yusufçuklar tamamen aynıdır.
Şu anda gördüğünüz 140 milyon yıllık Yusufçuk fosiliyle yanına yerleştirilmiş canlısı arasında hiç fark yoktur.
Bu gerçekler, evrim teorisinin geçersizliğini bir kez daha ispatlamaktadır.
Ve Yusufçuk böceğinin de dünyadaki tüm diğer canlılarında nasıl var olduklarını göstermektedir.
Tüm canlılar, alemlerin Rabbi olan Yüce Allah tarafından yaratılmıştır ve her canlı onun varlığının bir delilidir.
Allah'tan başka hiçbir güç, tek bir sineği bile yaratmaya güç yetiremez.
Bu gerçek, Allah tarafından Kur'an'da şöyle bildirilmiştir.
Ey insanlar! Size bir örnek verildi.
Şimdi onu dinleyin.
Sizin, Allah'ın dışında tapmakta olduklarınız,
hepsi bunun için bir araya gelseler dahi,
gerçekten bir sinek bile yaratamazlar.
Eğer sinek onlardan bir şey kapacak olsa,
bunu da ondan geri alamazlar.
İsteyen de güçsüz, istenen de.